วันพุธที่ 22 มกราคม พ.ศ. 2557

ฟังเพลง: ดอกไม้ในที่ลับตา (วงนั่งเล่น)

2014.01.22
นั่งหาว่าคนแต่งเพลงคนดีไม่มีวันตายเป็นใคร ก็ไปพบว่าพี่เค้าร่วมเล่นเพลงอยู่ใน"วงนั่งเล่น" วงนี้มีอัพขึ้นยูทูปในรายการคิดถึงจังของคุณเปิ้ลหัทยา มีนักดนตรีที่เป็นมืออาชีพเก่งมาก หลากหลายช่วงอายุ แต่ละคนระดับขั้นเทพแล้วก็อยู่เบื้องหลังความสำเร็จของศิลปินนักร้องของเมืองไทยมาแล้วนับไม่ถ้วน

เป๋า-กมลศักดิ์ สุนทานนท์ (Lead Vocal);ตุ่น-พนเทพ สุวรรณะบุณย์ (Nylon Guitar);เต้ง-ธนิต เชิญพิพัฒนสกุล (Drums);พง-อิศรพงศ์ ชุมสาย ณ อยุธยา (Keyboard);ป้อม-เกริกศักดิ์ ยุวะหงษ์ (Percussion)
แตน-เศกสิทธิ์ ฟูเกียรติสุทธิ์ (Keyboard);ตุ๋ย-พรเทพ สุวรรณะบุณย์(Drums);ตู๋-ปิติ ลิ้มเจริญ (Acoustic Guitar);เก่ง-เทอดไทย ทองนาค (Electric Guitar);โอ-ศราวุธ ฤทธิ์นันท์ (Bass

เพลงส่วนใหญ่แฝงด้วยปรัชญา ประสพการณ์ ฟังแล้วจรรโลงโลก ให้ความจริงที่มีอัตรส ผมชอบหลายเพลง ไม่ว่าจะเป็น เพราะเธอ อกหักให้มันเท่ห์ๆหน่อย สายลม สิ่งที่เป็นกับสิ่งที่เห็น เป็นต้น

ส่วนเพลงดอกไม้ในที่ลับตา นี่ชอบมากที่สุด เนื้อเพลงสวยงามมากๆ
 


...ไม่มีใคร ไม่มีใครสวยอย่างเธอ แต่สิ่งที่เธอทำ อยู่ในใจฉันเสมอ
อยากจะทำ อยากจะเป็นเหมือนอย่างเธอ ทำเหมือนที่เธอทำ เป็นเหมือนที่เธอเป็น ดอกไม้
ไม่ต้องออกทีวี ไม่ต้องมีชื่อเสียงอย่างใคร แค่อยากจะทำดี อยากให้โลกใบนี้สดใส
ไม่จำเป็น ไม่ต้องมีใครเห็นดอกไม้ เธอก็ยังคือเธอ เธอก็ยังคงบานต่อไป
เธอคือดอกไม้ที่บานในที่ลับตา เธอคือดอกหญ้า ถ้าใครไม่มอง ก็ไม่­เห็น
สวยเกินกว่าคำ สวยเกินกว่าใคร สวยที่จิตใจ
เธอคือรอยยิ้มที่ทำให้โลกสวยงาม เธอคือคำถามที่เราไม่เคยนึกถึง
รักคืออะไร ชีวิตคืออะไร อะไรที่สวยงาม
ไม่มีเธอ โลกก็ยังหมุนต่อไป แต่สิ่งที่เธอทำ ทำให้โลกใบนี้สดใส
ไม่เป็นไร ไม่มีใครเห็นดอกไม้ เป็นเหมือนที่เธอเป็น ทำเหมือนที่เธอทำต่อไป
เธอคือดอกไม้ที่บานในที่ลับตา เธอคือดอกหญ้า ถ้าใครไม่มอง ก็ไม่­เห็น
สวยเกินกว่าคำ สวยเกินกว่าใคร สวยที่จิตใจ
เธอคือรอยยิ้มที่ทำให้โลกสวยงาม เธอคือคำถามที่เราไม่เคยนึกถึง
รักคืออะไร ชีวิตคืออะไร อะไรที่สวยงาม
แม้ใครไม่มอง แม้ใครไม่เห็น แต่เธอก็สวยงาม...

วันอาทิตย์ที่ 19 มกราคม พ.ศ. 2557

คนดีไม่มีวันตาย (เพลงให้กำลังใจ)



คนดีไม่มีวันตาย (เพลงให้กำลังใจ)
2014.01.19
ดูหนังขุนรองปลัดชู มาได้ปีกว่าแล้ว ได้ฟังเพลงประกอบแล้วก็ชอบใจในตอนนั้นแต่ก็ไม่ได้คิดอะไรมากนัก มาวันนี้กลับมาได้ยินอีกครั้ง ดันมีอารมณ์ชอบในเนื้อเพลงเข้าไปอีก คงเป็นเพราะเกิดภาวะใจนิ่งขึ้นมานิดนึง เลยได้สติฟังโดยไม่ได้ตั้งใจ มีเหตุการณ์เกิดขึ้นมากมายเข้ามาในช่วงนี้ เหตุการณ์การเมืองที่ไม่สงบในบ้านเรา เหตุการณ์ภาคใต้ เหตุสุขภาพของอาจารย์ที่ไม่สู้ค่อยจะดี หากแต่เราก็ทำอะไรได้ไม่มาก เพียงแต่ทำหน้าที่ของตัวเองให้ดีที่สุดนั่นเอง รับผิดชอบสิ่งที่ทำให้ดีที่สุด


ชอบเนื้อเพลงทุกท่อนเลย(ขอบคุณพี่ ปิติ ลิ้มเจริญ เขียนเพลงได้สุดยอดมากครับ+ทำนอง พี่อิสรพงษ์ ชุมสาย ณ อยุธยา+ธีร์ ไชยเดช ร้อง) เอามาใช้ได้กับตัวเรา แม้ว่าเราไม่ได้เป็นผู้นำประเทศ แม้ว่าเราไม่ได้เป็นนักรบ แม้ว่าเราไม่ได้เป็นคนมีอำนาจ(ไม่ได้คิดที่จะเป็นอยู่แล้ว)  หากแต่เราก็สามารถนำเอามาใช้กับการเป็นนักวิจัยและอาชีพครูของเราได้นะ
แม้ไม่มีใครรู้ แต่เรารู้
รู้ว่าเรานั้นทำเพื่อใคร
ไม่ว่าวันพรุ่งนี้มันจะเป็นเช่นไร
ก็จะไม่เสียใจกับสิ่งที่เราได้ทำ
ฟ้าและดินไม่เห็นไม่เป็นไร
ไม่ได้หวังให้ใครจดจำ

แม้ยากเย็นแค่ไหนไม่เคยบ่นซักคำ
ไม่มีใครจดจำ แต่เราก็ยังภูมิใจ
**
จะปิดทองหลังองค์พระปฏิมา
จะยอมรับโชคชะตาไม่ว่าดีร้าย

ไม่มีใครอยู่ค้ำฟ้าถึงเวลาก็ต้องไป
เหลือไว้แต่คุณงามความดี
ขอเทิดทูนศักดิ์ศรียิ่งสิ่งใด
แม้แต่ลมหายใจก็ยอมพลี
โลกยังไม่สิ้นหวัง ถ้ายังมั่นในความดี
ศรัทธาไม่เคยหน่ายหนี คนดีไม่มีวันตาย
**

วันศุกร์ที่ 20 ธันวาคม พ.ศ. 2556

คติเตือนใจในการพัฒนาตน

คติเตือนใจในการพัฒนาตน
2013.12.21
ผมลืมตามาดูโลกครบแล้ว 33 ปี ก็ผ่านอะไรมาเยอะพอควร และก็ยังไม่ได้เจออะไรอีกมากมาย ก็อยากเขียนข้อความเตือนใจตนเองไว้ เผื่อหลงทางในการพัฒนาตนเอง
+++งาน+++
ให้คิดอยู่ตลอดเวลา ไม่มีอะไรที่สมบูรณ์แบบ มันมีโอกาศและช่องว่างรอให้เราพัฒนาอยู่เสมอ
ให้คิดอยู่เสมอว่าไม่มีคำว่าเป็นไปไม่ได้ ขึ้นอยู่กับว่าจะทำหรือไม่ และขึ้นอยู่กับคำจำกัดความของเป้าหมายนั้นคืออะไร
ให้ทำในสิ่งที่บ้านเมืองเรายังไม่มี หรือมีแต่ยังไม่ก้าวหน้า ไม่ต้องทำซ้ำในสิ่งที่คนทำกันอยู่แล้ว
ให้ทำจากเล็กไปใหญ่ ทำจากรู้ไปไม่รู้ ทำจากสิ่งที่ถนัดไปในสิ่งที่ไม่ถนัด เพียงแค่หาความรู้และทำให้เต็มที่
ให้คิดอยู่เสมอว่า ให้เรียนรู้จากผู้ที่มาก่อน ทุกสิ่งอย่างมีช่องว่าง มีจุดอ่อน และมีโอกาสหากเราหาและทำมันจริงๆ
ให้เตือนตัวเองเสมอว่า เราไม่ใช่คนแรกที่คิดและทำ เราได้และมีทุกวันมานี้เพราะผู้ที่มาก่อนหน้าทำทางไว้ให้ ให้เครดิตท่านเหล่านั้นด้วย
ให้คิดอยู่เสมอว่า  สิ่งที่มีอยู่ก่อนนั้นไม่จำเป็นต้องดีและเหมาะสมตลอดกาล แต่สำคัญว่าสิ่งที่มีตามมานั้น ดีและมีประโยชน์กว่าสิ่งที่มีมาก่อนจริงๆหรือไม่
ให้คิดอยู่เสมอว่า คนอื่นจะพูดอย่างไรก็ได้เพื่อไม่ให้ทำ เพื่อไม่ให้เริ่ม แต่หากตัวเราจะทดลองทำใครก็ไม่สามารถห้ามเราได้
ให้คิดอยู่เสมอว่า ให้ร่วมมือกันทำ ให้ใช้ความสามารถของแต่ละคนที่สนใจในงานนั้นๆจริงๆ หากเค้าไม่อยากทำ อย่าไปบังคับให้ทำ
ให้หาแรงบันดาลใจที่จับต้องได้จริงๆ ในการทำงานนั้นๆให้ได้ก่อนที่จะเริ่มงานใดๆ หากไม่มีก็ทำให้มันมีเมื่อมันต้องทำ 


+++ชีวิต+++
ให้พยายามเป็นผู้ฟังที่ดีแล้วคิดตาม ลบอคติออกไป ไม่มีเขา ไม่มีเรา มีแต่ความจริงที่เที่ยงแท้เท่านั้นที่รอการค้นพบ
ให้ถ่อมตัวให้ต่ำเตี้ยที่สุด ไม่ว่าวันเวลาใดก็ตาม ไม่ว่าจะอยู่ในสถานะใดๆก็ตาม หากอย่าลืมภูมิใจในสิ่งที่เราทำ
ให้เคารพในความเท่าเทียมกันของการเกิดมาเป็นคน เคารพในสิทธิ์ เคารพในความสามารถที่มีอยู่จริงๆ ไม่ใช่ฐานะหรือชาติตระกูล
ให้เกียรติทุกคนและห้ามสบประมาทใคร หากใครสบประมาทให้ถือว่าเป็นพลังผลักดันและขอบคุณเขาคนนั้นในใจ
ให้จำความรู้สึกที่เคยถูกคนสบประมาท ว่าฐานะครอบครัวอย่างนี้ ได้เท่านี้ก็มาไกลมากแล้ว เป็นแรงผลักดันต่อไป เส้นแบ่งคำปลอบใจกับคำสบประมาทบางครั้งก็คลุมเครือ
ให้จำไว้ว่า ต่อให้มีฐานะร่ำรวย เกียรติยศมากมายเพียงใด แต่ไม่ได้มีผลงานอะไรที่ใช้ได้ดีจริงๆ ก็ไม่คู่ควรกับการเกิดเป็นคน
ให้จำไว้ว่า หากจะมีอายุยืนยาว แต่ไม่ได้ทำอะไรที่เปลี่ยนแปลงสังคมในจุดเล็กๆของเราจริงๆ ก็ขอให้มีอายุสั้นๆแล้วได้ทำอะไรจะดีเสียอีก
ให้จำไว้ว่า การให้โอกาศการศึกษา ให้ความรู้ที่มีประสิทธิภาพจริๆง คือ การให้ทานที่วิเศษที่สุด
ให้จำไว้ว่า ไม่ต้องคิดจะเป็นแบบอย่างหรือเป็นตัวอย่างให้ใคร หากเรายังทำไม่ได้ในเรื่องนั้น
ให้จำไว้ว่า ให้ทำในงานที่เราทำได้ก่อน พึ่งตนเองให้ได้ ยืนด้วยตัวเอง อย่าไปหวังพึ่งหรือรบกวนใคร เพราะเค้าก็มีสิ่งที่เค้าอยากทำอยู่เหมือนกัน
ให้รู้ตัวตลอดทุกวันเวลา ว่ากำลังทำอะไรอยู่ เตือนตัวเองตลอด ว่าอยู่จุดไหนของเป้าหมายของงานและเป้าหมายของการเกิดเป็นคน
ให้จำและเตือนตัวเองเสมอว่า เราไม่ได้เกิดมาเพื่อแข่งและเบียดเบียนใคร แต่หากเราเกิดมาเพื่อให้บรรลุเป้าหมายของการเกิดเป็นคน
ให้ตั้งเป้าว่าจะไปให้ถึงยอด แล้วพยายามปีนป่ายให้เต็มกำลังและความสามารถ จะได้ไม่เสียใจแบบมีเงื่อนไขในวันข้างหน้า
ให้ลุกขึ้นให้ไว ในยามที่ล้ม แล้วมองเป้าหมาย แล้วเดินต่อไปอย่าหยุดหย่อน
ให้พยายามพัฒนาตนเอง พยายามตั้งเป้าหมายขึ้นมาใหม่ทุกครั้งที่ทำการใดๆสำเร็จ
ให้จำไว้ว่า หากหลงกับคำชม สรรเสริญเยินยอ จากใครก็ตาม ก็จะทำให้เราหยุดอยู่กับที่และถอยหลังลงคลองไปในที่สุด
ให้จำไว้ว่า หากใครชมให้ขอบคุณเค้า แล้วถ่อมตัวเราลงให้มาก แล้วชมกลับคืน แต่หากเค้าชมบ่อยมาก ให้ละเลยลมปากนั้นเสีย เพราะจะมันบ่อนทำลายการพัฒนา
ให้จำไว้ว่า อยู่ที่ไหน ก็ต้องทำให้สุดกำลังความสามารถ พัฒนางานของเรา พัฒนาคนของเราขึ้นมาให้ได้ตามแบบฉบับของเราเอง
ให้จำไว้ว่า ขยัน อดทน เรียนรู้ มาก่อนคำว่า ฉลาด  

วันพุธที่ 16 ตุลาคม พ.ศ. 2556

ประชุมวิจัยเรื่องน้ำๆของเมืองไทยที่เซนได ญี่ปุ่น (IMPAC-T)


ประชุมวิจัยเรื่องน้ำๆของเมืองไทยที่เซนได ญี่ปุ่น (IMPAC-T) 17.10.2013

ช่วงสัปดาห์ที่สองของเดือนพฤศจิกายน2556 ผมต้องเดินทางไปเซนไดทางภาคตะวันออกเฉียงเหนือของญี่ปุ่น(Tohoku) หรือเรียกง่ายๆว่าแถบอีสานของญี่ปุ่น(ใกล้กับโรงไฟฟ้านิวเคลียร์ที่ฟุกุชิมะ) เพื่อเข้าประชุมกับนักวิจัย โปรเฟสเซอร์ ที่เป็นมืออาชีพเรื่องเกี่ยวกับน้ำทั้งหลายรูปแบบที่มีทั้งจากญี่ปุ่นและมาจากประเทศไทย โดยมีมาจากไทยร่วม50ชีวิตถือว่าเยอะมากๆในการพานักวิจัยมันสมองของประเทศมาประเทศญี่ปุ่นครานี้ การประชุมนี้ถือว่าเป็นการพลิกโฉมการช่วยเหลือประเทศไทยจากองค์กรของรัฐบาลญี่ปุ่น ที่ปรกติจะช่วยเหลือประเทศไทยในรูปของโครงสร้างพื้นฐาน หรือซื้ออุปกรณ์นู้นนี่นั่นให้เลย ซึ่งที่ผ่านมาก็ได้ประโยชน์ในระดับหนึ่ง แต่มันไม่ยั่งยืนในเรื่องของการพัฒนาและความสัมพันธ์ระหว่างสองประเทศ เพราะเหมือนกับไม่ได้สอนวิธีการหาปลา แต่เอาปลาให้กินเลย มันก็ได้แค่ช่วงแรกๆในตอนที่ยังไม่มีอะไรจะกิน แล้วความสัมพันธ์ก็ไม่ได้ถูกสานต่ออย่างมีประสิทธิภาพในเรื่องคนของทั้งสองประเทศ แต่บัดนี้ประเทศไทยก้าวไปอีกระดับหนึ่งแล้วซึ่งมีบุคลากรที่พร้อมจะเรียนรู้และรับความช่วยเหลือรูปแบบใหม่

ครานี้ทางรัฐบาลญี่ปุ่นได้ตั้งใจช่วยเหลือประเทศไทยผ่านทางโครงการ SATREPS ซึ่งได้รับการสนับสนุนจาก JST (Japan Science and Technology Agency) และ JICA (Japan International Cooperation Agency) โดยหนึ่งในโครงการนั้นมีโครงการที่เรียกว่า IMPAC-T (Integrated study on Hydro-Meteorological Prediction and Adaptation to Climate Change in Thailand) เป็นโครงการศึกษาคาดการณ์ด้านอุตุนิยมวิทยาอุทกวิทยาและการปรับตัวต่อภูมิอากาศเปลี่ยนในประเทศไทย โดยผู้เขียนโครงร่างขอทุนจากรัฐบาลญี่ปุ่นนั้นชื่อ Prof.Taikan Oki ศาสตราจารย์นักวิจัยผู้คร่ำหวอดในวงการเรื่องน้ำของโลกเพราะเป็นผู้ที่มีส่วนร่วมในรายงาน IPCC และท่านผู้นี้ก็ได้เคยทำการปั้นบุคลากรนักวิจัยทางด้านน้ำให้ญี่ปุ่นและหลายประเทศ รวมทั้งประเทศไทยหลายท่าน ปัจจุบันลูกศิษย์ของท่านก็เป็นผู้เชี่ยวชาญเรื่องน้ำทั้งในมหาลัยและหน่วยงานรัฐเอกชนที่เกี่ยวข้องให้กับประเทศไทย ถือว่าเป็นบุญของประเทศไทยที่ได้รับความรู้ในจุดนี้มาช่วยพัฒนาประเทศผ่านทางศาสตราจารย์ท่านนี้

โครงการ IMPAC-T นี้ได้สนับสนุนทุนให้กับนักวิจัย อาจารย์ นักวิชาการ ของประเทศไทย โดยความร่วมมือกับมหาวิทยาลัย(โดยมีม.เกษตรศาสตร์รับช่วยเหลือเป็นแม่งาน) องค์กรรัฐ ส่งนักวิจัยเข้าร่วม เพื่อทำวิจัยที่เกี่ยวกับเรื่องน้ำในหลากหลายมิติในประเทศไทย เช่น การจำลองน้ำท่วม การศึกษาการผันแปรของฝน การศึกษาเรื่องโลกร้อนและผลกระทบต่อประชาชน เทคโนโลยีที่เกี่ยวข้องเรื่องน้ำ เป็นต้น หน่วยงานของรัฐหลักๆที่สนับสนุนข้อมูลในงานวิจัยก็คือ กรมชลประทาน กับ กรมอุตุนิยมวิทยา โดยเป็นการเรียนรู้ร่วมกันในคราวนี้คือ นักวิชาการในกรมจะต้องทำการวิจัยร่วมไปด้วยกับโปรเฟสเซอร์จากทางญี่ปุ่นที่จะคอยกำกับและให้ความช่วยเหลือทางวิชาการ แน่นอนว่าในกรมกองนั้นมีนักวิชาการเก่งๆหลายท่าน(มีหลายท่านเป็นดร.ที่เก่งจริงๆ) นักวิชาการมักจะไม่เป็นข่าวและไม่ชอบประชาสัมพันธ์ เราๆท่านๆเลยมักไม่ค่อยรู้ แต่ท่านเหล่านี้เป็นผู้ขับเคลื่อนที่สำคัญส่วนหนึ่งของการพัฒนาประเทศไทยนั่นคือ เป็นมันสมองของประเทศ

ส่วนอาจารย์ตามมหาลัย ก็ได้นำเสนอโครงร่างงานวิจัยต่อคณะนักวิจัยญี่ปุ่นที่มีโปรเฟสเซอร์เชี่ยวชาญในแต่ละเรื่อง แล้วก็ได้ทุนมาทำวิจัย ซื้ออุปกรณ์ จ้างผู้ช่วยนักวิจัยซึ่งเป็นเด็กนักศึกษา และทางญี่ปุ่นยังสนับสนุนในการดูงาน อบรมที่ประเทศญี่ปุ่นอีกด้วย นอกจากนั้นผลงานที่ทำเสร็จในแต่ละขั้น ก็จะต้องนำเสนอในรูปแบบการบรรยายหรือโปสเตอร์ ในงานประชุมวิชาการของแต่ละช่วงในรอบปี โครงการIMPAC-Tนี้เริ่มมาตั้งแต่ปี 2010-2013 ดังนั้นนักวิจัยแต่ละท่านก็ได้นำเสนอผลงานไปแล้วหลายครา ทำให้ได้ประสบการณ์เต็มๆกันไป

สิ่งสำคัญที่สุดที่เป็นตัววัดความสำเร็จของโครงการนี้ที่เป็นรูปธรรมคือ การตีพิมพ์ผลงานวิจัยในรูปแบบวารสารวิชาการ ซึ่งยุคปัจจุบันถือว่าเป็นตัวชี้วัดที่มาตรฐานมากที่สุดในแวดวงวิชาการ เป็นการนำองค์ความรู้ที่หามาได้มาจัดระเบียบและเผยแพร่แก่สาธารณชน ส่วนใครจะเอาไปประยุกต์ใช้อย่างไรก็ตามแต่กำลังต่อไป

ในมุมมองของผมต่อนักวิจัยไทยนั้นต้องยอมรับว่าเราห่างไกลมากๆในระดับความเป็นมืออาชีพของการวิจัยในระดับสากล เรามีดร.หลายท่านในโครงการแต่ผมก็ยังมองว่าเรายังเป็นเหมือนเด็กที่ทำวิจัยเป็นแต่ไม่เชี่ยวชาญและลึกเท่าเมื่อเทียบกับนักวิจัยญี่ปุ่นที่มีความเป็นมืออาชีพ บางท่านตีพิมพ์วารสารเป็นร้อยๆฉบับในวารสารที่น่าเชื่อถือ นักวิจัยของเราได้แค่สิบฉบับก็ถือว่าเก่งมากแล้วได้เป็นอย่างน้อยก็ รศ.ดร. แล้วที่สำคัญความสามัคคีช่วยเหลือ ร่วมกันเรียนรู้และโตไปด้วยกัน เป็นคุณสมบัติที่ทำให้งานวิจัยญี่ปุ่นก้าวไปได้เร็วและมีคุณภาพ

จะเห็นว่าโครงการนี้เป็นจุดเริ่มต้นและโอกาสอันดีของความร่วมมือระหว่างญี่ปุ่นกับไทยที่ได้เรียนรู้ร่วมกันหลายด้านไม่ได้แค่ด้านวิชาการเท่านั้น เป็นการช่วยเหลืออีกรูปแบบที่ไม่เน้นวัตถุแต่เน้นการพัฒนาทรัพยากรบุคคลของประเทศผู้รับทุน ซึ่งการให้วิทยาทานเป็นทานที่ประเสริฐที่สุด แล้วหวังว่าความร่วมมือในการศึกษาร่วมกันนี้จะถูกสานต่อในงานวิจัยวิชาการในอนาคตอันใกล้นี้ต่อไปอีก ประเทศร่วมจะได้เรียนรู้และพัฒนาไปอีกระดับ แล้วจะนำมาซึ่งความยั่งยืนของความสัมพันธ์ระหว่างญี่ปุ่นกับไทย จงพยายามประคองและพัฒนาความสัมพันธ์อันดีนี้ให้คงอยู่ต่อไปเพื่อโอกาสในการเรียนรู้และพัฒนาของประเทศไทย อันจะกระจายความรู้เหล่านี้ไปสู่ลูกหลานของเราเพื่อการพัฒนาของประเทศให้เป็นประเทศที่เจริญแล้วในอนาคตอันใกล้นี้ ส่วนตัวผมก็เหมือนเด็กน้อยที่ยังไม่รู้ประสีประสาอะไรจริงจังกับงานวิจัยด้านนี้เลย ต้องพัฒนาเรียนรู้ไปตลอดในสิ่งที่ชอบนี้จนกว่าจะหมดแรง