วันจันทร์ที่ 30 เมษายน พ.ศ. 2555

วันเสาร์ที่ 28 เมษายน พ.ศ. 2555

แบบอย่างที่ดีงาม ท่านดร.สุรินทร์ พิศสุวรรณ

ดูท่าน ดร.สุรินทร์ พิศสุวรรณ แล้ว ในบางครั้งที่จิตตก ก็สามารถช่วยให้จิตใจผ่องใสและกลับมามีกำลังใจได้ในระดับเดิม ขอบคุณสำหรับความดีที่่ท่านทำ ขอบคุณครอบครัวของท่าน ที่มอบสิ่งดีงามให้ไม่เพียงแก่คนไทย คนมุสลิม คนอาเซียน แต่รวมไปถึงให้กับโลกที่สวยงามแห่งนี้อีกด้วย



ดูตรงช่วงที่คุณแม่ของดร.สุรินทร์ให้สัมภาษณ์แล้ว ไม่แปลกใจที่ทำให้ท่านเป็นท่านในวันนี้


"ตั้งแต่คุณตา คุณแม่ คุณพ่อ ท่านสอนอยู่ตลอดเวลาว่า เราไม่ได้อยู่เพื่อตัวเอง เราทำทุกสิ่งทุกอย่างให้ดีที่สุดเพื่อที่จะเผื่อแผ่ให้คนอื่น ไม่ว่าสิ่งที่จะเผื่อแผ่นั้นจะเป็นทรัพย์สินซึ่งเราไม่มีมาก แต่ในเรื่องของโอกาส หรือบางครั้งเป็นแต่เพียงตัวแบบ เป็นโมเดลให้กับคนอื่น ว่าเราไปจากตรงนี้ ว่าเราเรียนจากตรงนี้ เกิดที่นี่ แต่เราสามารถจะก้าวไปสู่สังคมที่กว้างขึ้น..."

"ถ้าเราเอาจริงซะอย่าง ถ้าเราสู้จริง ถ้าเราพยายามจริง ทุกอย่างจะเกื้อกูล และจะอำนวย ไม่ใช่ทุกชีวิตจะทำได้แต่อย่างน้อยๆ มันพิสูจน์ให้เห็นว่า สิ่งที่คุณคิดว่ามันเป็นอุปสรรค และทำไม่ได้ มันไม่จริง.."


วันอาทิตย์ที่ 22 เมษายน พ.ศ. 2555

เงินเดือนของอาจารย์มหาลัยในไทย


เงินเดือนของอาจารย์มหาลัยในไทย



เมื่อวานภรรยาผมเล่าให้ฟังว่าลูกพี่ลูกน้องของเค้าพึ่งจะสำเร็จการศึกษาเกี่ยวกับวิศวกรรมแหล่งน้ำในระดับปริญญาตรี ณ มหาลัยมีชื่อแห่งหนึ่งในกทม. ตอนนี้ได้เข้าทำงาน ณ สำนักงานปะปาแห่งหนึ่งด้วยเงินเดือนเริ่มต้นที่ 2 หมื่นกว่า ผมก็พลอยดีใจไปกับความสำเร็จของญาติภรรยาไปด้วย ภูมิใจกับความมานะบากบั่นแทนพ่อแม่ของน้องเค้า แต่พอหันกลับมามองเงินเดือนอาจารย์ที่ผมได้รับในตอนแรกเดือนแรกเมื่อ 2 ปีก่อนนั้นได้ 1.5 หมื่นบาท กับวุฒิปริญญาตรีเกียรตินิยม และวุฒิปริญญาโทจากประเทศเยอรมันที่ได้รับมาด้วยการแข่งขันทุนจากรัฐบาลเยอรมัน ถามว่าผมรู้สึกอย่างไร ก็บอกตามตรงรู้สึกถึงความไม่ยุติธรรมและการให้ความสำคัญของคนไทยในอาชีพครูบาอาจารย์ โดยเฉพาะอาชีพครูในระดับมหาลัยที่ต้องสอนเด็กเพื่อเป็นกำลังของชาติ อีกทั้งเด็กเหล่านี้บางคนจะกลายเป็นครูในแต่ละระดับไม่ว่าจะมัธยม ประถม แล้วส่วนใหญ่ก็จะเข้าไปทำงานในสายงานไม่ว่าจะเอกชนหรือของรัฐ ซึ่งปัจจุบันล้วนแล้วได้รับค่าตอบแทนเท่าเงินเดือนอาจารย์ใหม่ในระดับปริญญาโท ซึ่งมันก็ควรจะเป็นรายได้ที่เด็กๆพวกนี้ควรจะได้รับ ซึ่งผมก็เข้าใจเพราะผมเคยทำงานเอกชนมาก่อน5 ปีก่อนมาเป็นอาจารย์ เพราะอยากเป็น อยากปั้น อยากสร้าง อยากเห็น การเปลี่ยนแปลงเล็กๆที่คนตัวเล็กๆจะทำได้ ถ้าหากอยากรวยหรือมีเงินเหลือใช้คงจะไปทำเอกชนแล้วหลังจากจบป.โทปี2009 ซึ่งมีหลายบริษัทหรือหน่วยงานข้ามชาติอ้าแขนรับและต้องการบุคลากรด้านนี้ แล้วผมก็มีอิสระในการเลือกด้วยเนื่องจากได้ทุนที่ไม่มีข้อผูกมัน แต่เป้าหมายก็ต้องเป็นเป้าหมาย ทุกคนต้องมีจุดยืนหรือส้นเท้าเป็นของตัวเองครับ^^ เพราะผมต้ังใจไว้ก่อนไปเยอรมันแล้วว่าถ้าจบกลับมาไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นจะขอทำงานเป็นอาจารย์ แม้ว่าจะเริ่มตอนอายุเยอะแล้วก็ตาม และต้องทำใจว่าคนเราไม่มีทางจะได้อะไรเท่าเทียมกัน เพราะเกิดมาก็ไม่ได้เท่าเทียมกันอยู่แล้ว แต่พอตายไปฝากอะไรดีๆไว้กับโลกที่เราเคยอยู่บ้าง นั่นต่างหากคือสิ่งที่ผมคิด

ซึ่งในฐานะที่เป็นอาจารย์เมื่อเห็นลูกศิษย์ได้งานและมีเงินเดือนที่พอเลี้ยงตัวเองและส่งเสียครอบครัวได้ก็จะมีความภูมิใจระดับหนึ่ง แต่พูดถึงรายได้อาจารย์ควรจะต้องมีการทบทวนหันมาเพิ่มสวัสดิการ หรือ สร้างแรงจูงใจให้มากกว่านี้ ถึงจะได้คนที่เก่งหันมาเป็นอาจารย์ แต่ถ้าคนเก่งแต่เอาตัวเงินเป็นที่ตั้งโดยไม่ได้มีอุดมการณ์จะพัฒนาสังคมจริงๆ ก็อย่างมาเป็นอาจารย์เลยครับ ถ้าหากมาเป็นอาจารย์แล้วรับจ๊อบหรืองานนอก เพื่อหวังมีรายได้ แล้วอย่ามาบอกว่าเงินไม่พอ ทำไมไม่ทำตำแหน่งวิชาการ ขยันทำวิจัย หรือไม่งั้นก็เอาความรู้ที่มีอยู่และภาษาที่เชื่อว่าเป็นอาจารย์น่ะเก่งอยู่แล้วมาแปลตำรา ไม่มีอะไรทำก็แปลตำราซิครับ เหมือนอาจารย์ของผมท่านหนึ่งเป็นศาสตราจารย์แปลตำราเกือบยี่สิบเล่ม ใครจะอ่านไม่อ่านไม่สนใจขอให้แปลไว้ก่อน แต่ละเล่มผมอ่านดูก็คุณภาพนะครับเพราะท่านจบโทเอกที่อเมริกา อาจารย์และครูต้องเป็นแบบนี้

แต่ถึงอย่างไรคนไทยทุกคน รัฐบาล และมหาลัยต้องสนใจเรื่องสวัสดิการ ค่าจ้าง เงินเดือนและค่าตอบแทนให้กับอาจารย์มากกว่านี้ ถ้าพูดอย่างนี้อาจารย์ที่เป็นข้าราชการจะโต้แย้งและด่าผมแรงกลับมาว่าเค้าก็ได้เงินเดือนน้อย บางทีน้อยกว่าอาจารย์ใหม่ที่เป็นพนักงานมหาลัยอีก มันก็มีเหตุและผล นี่ก็อีกประเด็นครับ คงจะต้องถกเรื่องนี้ในบทความอื่นเพราะไม่ใช่จุดมุ่งหมายของบทความนี้ แต่ก็เข้าใจว่าการศึกษาในระดับอุดมศึกษาของไทยขณะนี้เป็นช่วงรอยต่อการเปลี่ยนแปลงที่ยิ่งใหญ่ ผมก็เห็นใจอย่างมากและเข้าใจท่านครูบาอาจารย์ที่มีตำแหน่งข้าราชการ จู่ๆเด็กใหม่มาถึงเงินเดือนเริ่มต้นมันก็มากกว่าที่เค้ากำลังได้รับแล้ว จะมีสาเหตุมาจากอะไรก็แล้วแต่ เมื่อมันเป็นอย่างนี้แล้วก็ต้องเดินต่อ ไม่อยากให้มาเถียงกันแต่ต้องเอาใจใส่นะครับในรายละเอียดของสวัสดิการ นี่ก็คือปัญหาหนึ่งที่ผมเจอหลังจากอาจารย์ที่มีตำแหน่งข้าราชการเริ่มไม่มีการรับเข้าแล้วมีแต่อาจารย์ตำแหน่งพนักงานมหาลัย ไม่ว่าคุณจะเก่งหรือไม่เก่งคุณเข้ามายุคนี้คุณก็จะเป็นอาจารย์ตำแหน่งพนักงานมหาลัย แต่ก็ไม่ใช่ปัญหาที่จะขัดขวางการไปถึงเป้าหมายของการเป็นครูที่ดีของผมครับ ไม่รู้จะทำได้หรือไม่ ผมเชื่อว่าทุกคนทีเป็นอาจารย์ก็มีเป้าหมายคล้ายคลึงกัน

แต่อย่างไรก็แล้วแต่อาจารย์ก็ต้องมีความสมถะ ให้สมกับภาพที่สังคมอยากจะให้เป็น^^’  ขยันหาความรู้ใหม่ๆ ติดตามกระแสความก้าวหน้าในวงการวิชาการของตัวเอง อัพเดตตลอด ขยันทำวิจัย แปลเรียบเรียงตำราวิชาการหรือแบบการสอน ความรู้อะไรจะได้มาฟรีๆหรือประหยัดทรัพยากรเงินตราก็รีบไขว่คว้า ขยันและใส่ใจในการสอน งานบริหารของภาควิชาก็ต้องช่วยเพราะถึงวันหนึ่งก็ต้องทำหน้าที่บริหารนั้นเมื่อถึงเวลาจะได้ทำได้ บริหารให้ภาควิชาเจริญขึ้น แล้วอาจารย์เด็กก็ต้องรู้จักบุญคุณของผู้มีบุญคุณ โดยจะต้องตอบแทนบุญคุณนั้นเพื่อสร้างประโยชน์ให้ส่วนรวมโดยไม่เบียดบังความเจริญก้าวหน้าที่วิชาการของตัวเอง เห็นไหมล่ะครับว่างานอาจารย์ไม่ได้ง่ายเลยนะครับ ใครใครก็เป็นได้ แต่จะเป็นอาจารย์ที่ดีได้จะมีสักกี่คนที่ไปถึงจุดนั้น ผมก็หวังว่าผมจะไปถึงจุดนั้น(จุดเป้าหมายของผมเองไม่เกี่ยวกับใครครับ)

 ลองอ่านกระทู้นี้จากพันทิพย์ ดุเด็ดเผ็ดมันส์ หลากหลายความคิดเห็นเกี่ยวกับเงินเดือนอาจารย์ครับ แต่นี่แหละคือคน ไม่มีใครมองได้ครบทุกมุมครับ 
บทความนี้เขียนโดยอาจารย์มหาลัย

วันเสาร์ที่ 21 เมษายน พ.ศ. 2555

แนะนำสถาบันสอนโฟโตแกรมเมตรีและภูมิสารสนเทศ



แนะนำสถาบันสอนโฟโตแกรมเมตรีและภูมิสารสนเทศ

ผมเคยโชคดีได้รับทุนรัฐบาลเยอรมันไปเรียนปริญญาโทหลังจากทำงานมาแล้วห้าปีในสายโฟโตแกรมและภูมิสารสนเทศ ณสถาบัน HFT- Stuttgart ( Hochschule für Technik Stuttgart  or University of Applied Sciences Stuttgart)  ในสาขา Photogrammetry and Geoinformatics ที่สอนเป็นภาษาอังกฤษ แต่ผมก็ได้เรียนภาษาเยอรมันสองเดือนเต็มเพื่อใช้ในชีวิตประจำวัน ที่แห่งนี้เปิดทำการเรียนการสอนตั้งแต่ปี 1832 ถึงตอนนี้ 180 ปีพอดีครับ มีประวัติอันยาวนานเน้นการสอนทางวิศวกรรมเฉพาะทางเฉพาะหลักสูตรปริญญาตรีและปริญญาโท มีนักศึกษาไม่เยอะครับ 3300 คน แต่มีโปรเฟสเซอร์ที่มีประสบการณ์ถึง 100 ท่านแล้วแต่ละท่านก็มีงานวิจัยทั้งกับสถาบันการศึกษาและกับบริษัทที่เป็นที่ปรึกษา อย่างอาจารย์ของผมเป็นที่ปรึกษาให้บริษัท Inpho คอยออกแบบโปรแกรมโฟโตแกรมเมตรี อีกทั้งยังเป็น Editor ให้กับ ISPRS หรืออีกท่านก็จะเป็นที่ปรึกษาให้กับบริษัท Geomedia ทางด้านจีไอเอสคอยวางระบบโปรแกรมให้

 

 
หลักสูตรที่ผมไปเรียนมีแต่เด็กนักศึกต่างชาติจากทุกทวีปในโลกแต่แอฟริกาจะเยอะหน่อยส่วนใหญ่จะจบทางวิศวกรรมมาครับ มีทั้งโยธา สำรวจ คอมพิวเตอร์ แล้วก็มีพวกภูมิศาสตร์ที่เน้นเทคนิคและกายภาพไปเรียนด้วยก็รวมผมด้วยนี่แหละ แต่ก็เรียนทันกันครับก็ช่วยๆกันไป เพราะแต่ละคนก็มีประสบการณ์ทำงานมาแล้วไม่น้อยกว่า 2ปีซึ่งเป็นข้อกำหนดของหลักสูตร แต่ส่วนใหญ่พวกนี้จะอายุประมาณ 32ปีกัน ผมนี่เด็กสุดแล้ว 27ปีในหมู่คณะมีคนเรียนในปีผม 22 คน โดยการเรียนการสอนจะมีลักษณะเป็นโมดูลคือในหนึ่งโมดูลจะได้เรียนหลากหลายวิชามากเช่น โฟโตแกรมก็จะมีทั้ง Analytical และ Digital ควบไปด้วยแล้วก็จะมีเสริมทั้งหลักการสำรวจด้วย Lidar แล้วก็จะมีภาคปฎิบัติที่เยอะมากๆๆๆ ผมออกจากหอพักประมาณ 8 โมง กลับอีกที สองทุ่ม ช่วงเช้าเรียน ช่วงบ่ายฝึกปฏิบัติ

ทางหลักสูตรจะจัดติวเตอร์ซึ่งเป็นรุ่นพี่ที่เก่งในการเขียนโปรแกรมมาปูพื้นฐานการเขียนโปรแกรมให้ซึ่งในเทอมสองจะต้องมีโปรเจกค์และวิชาที่ต้องเขียนโปรแกรมอีกเยอะ หรือใครจะเอาทำตัวจบก็ว่ากันไป เค้าสอนทั้ง VB และ Matlab แต่ถ้าใครที่คิดว่ามีพื้นฐานแล้วไม่ต้องเข้าก็ได้ ส่วนผมก็เข้าตลอดเพราะจะได้แน่นมากขึ้น แล้วฝึกฟังภาษาอังกฤษจากรุ่นพี่ไปด้วย เพราะพวกนี้เก่งภาษาอังกฤษมากๆ 

หลักสูตรนี้มีวิชาน่าสนใจเยอะมากเน้นหลัก PBL คือ Problem Based Learning ให้โจทย์ปัญหามาแล้วต้องหาวิธีการมาแก้ให้ได้ประสิทธิผลมากที่สุด จะเน้นทางด้านเทคโนโลยีการสำรวจด้วยภาพถ่ายทางอากาศมีวิชาเรียนด้วยกันสองวิชา คือวิชา ดิจิตอลโฟโตแกรมเมตรี กับ วิชา แอดวานซ์โฟโตแกรมเมตรี สอนโดยโปรเฟสเซอร์ Guhn อีกทั้งยังมีวิชา ดิจิตอลอิมเมจโพเซสซิ่ง ซึ่งเป็นวิชาที่ผมชอบมากเพราะจะต้องเขียนโปรแกรมประมวลผลข้อมูลราสเซอร์ด้วยแมทแลป ทำให้เข้าใจเบื้องต้นในการนำคณิตศาสตร์มาประมวลผล อาจารย์จะให้โปรเจกค์มาให้แล้วก็คอยปรึกษาปัญหาตลอด ผมได้ทำเรื่องการปรับแก้ค่า RPC ของดาวเทียม Quickbird สอนโดยโปรเฟสเซอร์ Hahn ผู้เป็นอาจารย์ที่ปรึกษาวิทยานิพนธ์ผมด้วยครับ ส่วนวิชาจีไอเอสโปรแกรมมิ่งก็น่าสนใจสอนโดยโปรเฟสเซอร์ Schroeder มีโปรเจกค์มาให้เหมือนกัน ผมเลือกเขียนโปรแกรมส่งออกแปลงข้อมูลจาก Geomediaไปเป็น KML ฟอร์แมท ส่วนวิชาเวปโปรแกรมมิ่งอันนี้ก็มีสอนแต่ไม่ได้เลือกที่จะทำโปรเจกค์ด้านนี้สอนโดย โปรเฟสเซอร์ Bahr
สิ่งที่น่าสนใจของหลักสูตรนี้มีเยอะมากไม่ว่าจะเป็น การฝึกปฎิบัติหรือ Praktikum สองสัปดาห์ในเรื่องจีไอเอสและโฟโตแกรม ที่นอกเหนือจากการฝึกในเทอมปรกติ โปเฟสเซอร์จะให้งานมาเป็นชิ้นๆ เช่น ทำแผนที่ด้วยภาพถ่ายทางอากาศพร้อมปรับแก้ค่าความถูกต้องให้ได้ค่าที่ยอมรับได้ หรือโปรเจกค์ปัญหาทางด้านจีไอเอสที่เลียนแบบของ ITC มานี้ก็น่าสนใจ

สิ่งที่น่าสนใจอีกคือ วิชาโปรเจกของโปรเฟสเซอร์ Hahn แมทแลปเพื่อแก้ปัญหาข้อมูลภาพอาจารย์เรียกวิชานี้ว่า Photo Studio แกจะยิ้มเพราะชอบกับชื่อนี้ เพราะเด็กจะต้องหัวปั่นกับโปรเจกหมกหมุ่นเหมือนอยู่ในสตูดิโอที่ทุกคนจะต้องเขียนแมทแลป ส่วนโปรเจกค์ทางด้านจีไอเอสของโปเฟสเซอร์Schroederและ Bahr นั้นก็แล้วแต่ว่าจะเลือก GIS customization หรือจะเลือก Webprograming 

หลักสูตรที่ผมเรียนดูได้ที่นี่นะครับ
ที่นี่มีห้องแลปที่ทันสมัยใช้ในการเรียนการสอน ดูได้ที่นี่
แล้วอาจารย์แต่ละท่านก็จะมีห้องแลปส่วนตัวที่เอาไว้สำหรับเด็กปริญญาโทตอนทำตัวจบด้วยครับ ไม่ว่าจะเป็นโฟโตแกรม รีโมทเซนซิ่ง หรือ จีไอเอสโปรแกรมมิ่ง ผมเลือกไปอยู่แลปรีโมทเซนซิ่งกับจีไอเอสโปรแกรมมิ่ง

หลักการสอนของติวเตอร์กับครูทั่วไป

หลักการสอนของติวเตอร์กับครูทั่วไป


ผมมาเปิดดูรายการ Tutor channel ของท่านจุรินทร์ที่เอาติวเตอร์ตามสถาบันดังๆมาสอนเมื่อครั้งสมัยที่ท่านยัง เป็นรมต.กระทรวงศีกษาแล้ว เข้าใจความแตกต่างหลายอย่างของติวเตอร์กับครูทั่วไปที่สอนในโรงเรียนครับ ที่คิดได้คือ
1.ทำเรื่องยากให้เป็นเรื่องง่าย โดยอาศัยเทคนิค กลเม็ด เคล็ดลับปลีกย่อยที่หากได้เรียนแล้วเข้าใจได้ง่าย
2.จิตวิทยา ในการสอน ติวเตอร์จะเชียร์และให้กำลังใจผู้เรียนพยายามเอาใจ และทำให้บรรยากาศเป็นกันเอง เช่นใช้ศัพท์วัยรุ่น ใช้คำแทนตัวเองว่าพี่ รู้สึกเป็นเองไม่มีช่องว่างระหว่างวัย มีการแซวกันกับเด็กๆ
3.น้ำเสียงฟังแล้วตื่นเต้น ไม่ง่วง รู้สึกสนุกเมื่อฟัง

วันศุกร์ที่ 20 เมษายน พ.ศ. 2555

ยกระดับการศึกษาเด็กต่างจังหวัด

ยกระดับการศึกษาเด็กต่างจังหวัด




ปัจจุบันมีมหาวิทยาลัยมากขึ้นในต่างจังหวัดเกิดขึ้นทุกภูมิภาคเริ่มจากมหาวิทยาลัยเชียงใหม่ที่เป็นมหาวิทยาลัยแห่งแรกของประเทศที่ตั้งในต่างจังหวัด มีม.ขอนแก่น ม.สงขลาเป็นหลักให้แก่ภูมิภาค ต่อจากนั้นก็มีมหาลัยตั้งใหม่ตามมาโดยอาจารย์ส่วนใหญ่ก็จะมาจากมหาลัยทั้งสาม รวมทั้งมาจากมหาลัยในกทม.บางส่วน เช่น ม.นเรศวรพิษณุโลก ม.พะเยาที่แยกตัวมาจากม.นเรศวร ม.แม่ฟ้าหลวง ม.มหาสารคาม ม.อุบล ส่วนทางภาคใต้ก็มีม.ทักษิณ ภาคตะวันออกก็มีม.บูรพา เป็นต้น นี่ก็เป็นแนวทางการพัฒนาประเทศที่กำลังไปได้ดีระดับหนึ่ง

ผมชอบคำพูดของอาจารย์อาวุโสในภาควิชาผมท่านหนึ่งมากๆ ท่านบอกว่า การให้การศึกษาแก่เด็กต่างจังหวัดนั้นเหมือนกันกับการที่เราเอาดินมาปั้นเป็นหม้อเพื่อเตรียมเผา ซึ่งไม่เหมือนกับเด็กที่เรียนมหาลัยชื่อดังในกทม.ที่เอาเพชรที่ยังไม่ได้เจียรไนมาทำการเจียรไนให้มีประกายงดงามขึ้นไปอีก แต่จากประสบการณ์ผมที่ผ่านมาอันน้อยนิด ผมเชื่อว่าเด็กต่างจังหวัดที่พวกเรากำลังปั้นอยู่นั้นไม่ได้เป็นดินเสมอไป แต่บางคนเป็นเพชรที่ถูกฝังอยู่ในดิน เพียงแต่รอช่างที่เข้าใจธรรมชาติมาเอาดินโคลนออกไปแล้วเอาไปเจียรไนให้เป็นเพชรเม็ดงาม แต่บางส่วนก็ยังเป็นดิน หิน ทราย แร่อื่นๆ ที่รอแปรรูป ไม่ว่าจะเอาไปปั้น เผา หรือเจียรไน

เด็กต่างจังหวัดที่เจอจะมีความหลากหลายมากหรือว่ามีค่า standard deviation ที่สูง ถ้าเป็นเด็กที่เรียนในตัวจังหวัดก็จะมีมาตรฐานสูงกว่าเด็กที่เรียนในโรงเรียนประจำอำเภอโดยส่วนใหญ่ในปีแรกๆ แต่พอผ่านไปในปีท้ายๆ ก็แล้วแต่ละบุคคลว่าพัฒนาตัวเองได้มากเท่าไหร่ เด็กที่มาจากโรงเรียนประจำอำเภออาจจะถีบตัวเองแซงหน้าเด็กมาจากโรงเรียนประจำจังหวัดก็มีให้เห็นครับ ถ้าเราเปรียบเปรยว่าเป็นวัตถุดิบ มีตั้งแต่ ดิน หิน ทราย กรวด แร่ พลอย ไพลิน เพชร โดยในแต่ละชนิดก็จะมีคุณภาพไม่เท่ากัน ซึ่งแต่ละวัตถุดิบสามารถข้ามเปลี่ยนสถานะของตัวเองได้ ถ้าได้รับการอบรม การศึกษาแล้วตัวเด็กเองมีความตั้งใจพัฒนาตัวเอง ผมเชื่อว่าพวกเขาทำได้ หากพัฒนาต่อไปไม่หยุด แข่งขันกับตัวเองต่อไป

ทำอย่างไรจะให้มาตรฐานคุณภาพการศึกษาของเด็กโรงเรียนประจำอำเภอลดช่องว่างลงมาใกล้เคียงกับเด็กประจำจังหวัด แล้วจะทำอย่างไรให้เด็กประจำจังหวัดลดช่องว่างให้ใกล้เคียงกับเด็กในโรงเรียนกทม. นี่คงเป็นโจทย์ที่รอการแก้ต่อไปครับ แล้วปัญหาที่เป็นอุปสรรคต่อการพัฒนายกระดับการศึกษานั้นเข้าใจกันถ่องแท้จริงๆหรือไม่ถึงรากเง้าของปัญหา มูลนิธิการศึกษาทางไกลผ่านดาวเทียมของในหลวง และรายการtutor channel ของท่านจุรินทร์ก็เป็นทางออกหนึ่งที่ต้องสานต่อ

ผมมีข้อสังเกตอย่างคือ เด็กที่ได้ทุนรัฐบาลญี่ปุ่น หรือ แม้แต่ทุนรัฐบาลเยอรมัน ที่ผมเคยไปนั้น ผมไม่เคยเจอเลยสักคนที่เป็นมีประวัติเรียนอยู่ในต่างอำเภอ ส่วนใหญ่เป็นเด็กในกทม. ไม่ก็เป็นเด็กที่เคยเรียนประจำจังหวัด มันเกิดอะไรขึ้นครับ ปัจจุบันนี้ หรือว่ามันเป็นมานานแล้ว แล้วมันเป็นแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่ ผมอยากจะเห็นคนอย่าง ดร.รอน คำอินไชย มากๆครับ ขอให้มีคนอย่างนี้จุดประกายความฝันของเด็ก สร้างแรงบันดาลใจในชีวิต คิดว่าโอกาสมีอยู่ตลอดเวลาเพียงแต่จะวิ่งเข้าไปหาหรือคว้ามันมาได้หรือไม่

วันพุธที่ 18 เมษายน พ.ศ. 2555

วัฒนธรรมการตีพิมพ์ผลงานสาขาวิศวกรรมกับสาขาวิทยาศาสตร์


วัฒนธรรมที่แตกต่างของการตีพิมพ์ผลงานสาขาวิศวกรรมกับสาขาวิทยาศาสตร์

ในฐานะที่เป็นนักศึกษาป.เอกของคณะวิทยาศาสตร์โดยบังเอิญ และมีเพื่อนรุ่นน้องหลายคนเป็นนศ.ป.เอกของวิศวกรรม ที่ไม่ว่าจะเรียนสาขาไหนจะต้องตีพิมพ์ผลงานให้ได้เพื่อเป็นตัวชี้วัดความสัมฤทธิ์ผลทางการศึกษาแบบฉบับญี่ปุ่น  ที่อื่นก็คงคล้ายๆกัน แต่ที่อังกฤษรู้ว่ามาว่าด็อกเตอร์ที่จบไม่จำเป็นต้องตีพิมพ์ก็ได้ ทางโน้นเค้าจะดูเนื้องานและวิทยานิพนธ์เป็นหลัก

ก็เลยถามรุ่นพี่ป.เอกว่าเคยได้ยินไหมว่านศ.ป.เอกของสาขาวิศวกรรมนั้นมีผลงานตีพิมพ์เยอะมาก รุ่นพี่คนนี้อยู่ปี 3 คณะวิทยาศาสตร์เดียวกันบอกว่า ตีพิมพ์ไปแล้ว1เปเปอร์ บอกว่าเป็นธรรมดาและเป็นวัฒนธรรมการทำงานของสาขาวิศวกรรมที่จะตีพิมพ์งานเยอะ เพราะถ้าเค้าเจออะไรใหม่ หรือทดลองอะไรใหม่ เช่น สร้างโปรแกรมมาหนึ่งโปรแกรมเพื่อทดสอบโมเดลแล้วนำข้อมูล A กับ B มาทดสอบโปรแกรม อย่างนี้ก็สามารถนำผลที่ได้มาตีพิมพ์สองเปเปอร์ได้แล้ว หรือ นำโปรแกรมที่ได้มาพัฒนาให้ดีขึ้น ถ้ามีการปรับปรุงคุณภาพของผลจากค่าสถิติอย่างนี้ก็ถือว่าตีพิมพ์ได้

ทำให้ป.เอกสาขาวิศวกรรมส่วนใหญ่เปเปอร์จะอยู่ที่ มากกว่า 2-3เปเปอร์ รุ่นพี่เล่าว่าที่ม.โตเกียวมีเพื่อนที่รู้จักตอนจบเอกตีพิมพ์ผลงานทั้งหมดเกือบ 10 เปเปอร์ นี่คือวัฒนธรรมการทำงานของสาขาวิศวกรรม แล้วสาขานี้จะมีงานคอนเฟอร์เร้นท์บ่อยมากทั้งในและต่างประเทศ โดยแต่ละงานก็มีโอกาสตีพิมพ์ผลงานเพราะถ้างานเข้าตาจะถูกทาบทามให้ตีพิมพ์ผลงานได้ อาจจะต้องขยายหรือเพิ่มงานบ้าง แล้วแต่กรณีไป

ส่วนงานวิทยาศาสตร์ รุ่นพี่และอาจารย์บอกว่า ถ้าใครตีได้ 3 เปเปอร์แสดงว่าสุดยอด แล้วส่วนใหญ่จะต้องเป็นนักศึกษาที่เรียนต่อเนื่องคือโทเอกสาขาเดียว โดยเอางานป.โทมาขยายผลเพื่อตีพิมพ์ เพราะงานสาขาวิทยาศาสตร์นั้น ต้องตีแผ่ ค้นหา อธิบาย วิเคราะห์ สังเคราะห์กระบวนการธรรมชาติให้แน่ชัด ต้องทำให้ได้ข้อสรุปอะไรอย่างใดอย่างหนึ่งที่ชัดเจนที่ ปีนี้มีรุ่นพี่คนนึงเค้าจบจากแลปที่ผมอยู่ คนนี้อยู่แลปนี้มาตั้งแต่ป.ตรี แล้วเอางานป.โทมาขยายต่อเป็นเปเปอร์แรกสุดท้ายได้ 3 เปเปอร์ เลยได้รับรางวัลนักศึกษาดีเด่นของคณะวิทยาศาสตร์พร้อมทั้งได้ทุนไปทำวิจัยหลังป.เอกที่เคมบริดจ์อีกสองปี สุดยอดครับ

เข้าใจแล้วครับ ^^