วันศุกร์ที่ 27 กรกฎาคม พ.ศ. 2555

สถาบันวิจัยอุตุนิยมวิทยาของญี่ปุ่น MRI

สถาบันวิจัยอุตุนิยมวิทยาของญี่ปุ่น MRI
 

 หอสังเกตุการณ์อุุตุนิยมวิทยา
 

สถาบันวิจัยอุตุนิยมวิทยาของญี่ปุ่น Meteorological Research Institute(MRI) เป็นสถาบันหลักที่วิจัยเกี่ยวกับอุตุนิยมวิทยา สังกัดหน่วยงาน อุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่น หรือกรมอุตุประเทศญี่ปุ่น ประวัติก่อตั้งมาตั้งแต่ปี 1942 ปัจจุบันมีสำนังานใหญ่ตั้งอยู่ที่ Tsukuba มีงบประมาณการวิจัยในแต่ละปีมากถึง 3000 ล้านเยน หรือประมาณ 1000 ล้านบาทต่อปี (ผมว่าเงินจำนวนนี้ ประเทศไทยก็สามารถจัดสรรได้ถ้าทำจริงๆนะครับ) ทำให้มีงานวิจัยหลายส่วนที่เหมือนเป็นกระดูกสันหลังให้กับงานภาคปฎิบัติของกรม มีส่วนงานวิจัยหลายส่วน เช่น Forecast, climate, typhoon, Oceanogrphic, Meteorological Satellite and Observation System ส่วนงานนี้โปรเฟสของผมเคยเป็นนักวิจัยที่นี่มาก่อน นักวิจัยที่นี่ต้องมีผลงานเป็นรูปธรรมที่วัดได้ ก็ไม่พ้นเรื่องเปเปอร์ แล้วผลการวิจัยต้องนำไปใช้กับงานภาคปฎิบัติได้ตามแต่ละเรื่อง เช่น การคิดค้นอัลกอริทึมในการตรวจจับกระแสลมที่ปั่นป่วนด้วยดอปเปอร์เรดาร์ ก็จะนำไปใช้กับการตรวนสภาพอากาศรอบๆสนามบิน เพื่อระวังภัยให้กับเครื่องบินขึ้นลง

หลายหน่วยงานของญี่ปุ่นส่วนใหญ่จะมีสถาบันวิจัยเป็นของตนเอง เพื่อพัฒนาองค์ความรู้ ที่ผมรู้ก็ยังมีหน่วยงานกรมชลประทานของญี่ปุ่น ก็มีสถาบันวิจัยของตนเองเหมือนกัน ผมว่าประเทศไทยถึงเวลาแล้วที่จะต้องมีสถาบันวิจัยจริงๆที่ทำงานพัฒนาองค์ความรู้ที่วัดได้ แล้วป้อนให้กับงานภาคปฎิบัติ เพราะการศึกษา มหาลัยเราพร้อมแล้ว คนก็เริ่มมีมากขึ้น แต่งานวิจัยเราไปไหนไม่ได้ ก็เพราะการจัดระบบส่วนงานในกรมกองของเรายังล้าหลัง เจ้าพนักงานรัฐก็มีแต่งานประจำ ไม่มีงานพัฒนาวิจัย อันนี้ก็เลยเป็นสาเหตุหนึ่งให้เรามีปัญหาเรื่องการพัฒนาองค์ความรู้ 
 
แต่ถ้าหากมีสถาบันวิจัยของกรมนั้นๆ เช่น กรมอุตุ กรมชลประทาน หรือ สทอภ.(GISTDA) ถ้าหากมีสถาบันวิจัยจัดให้เป็นหรือคล้ายๆ Nectech, TDRI ของแต่ละกรมไปเลย มีงบประมาณและการบริหารงานที่เป็นมีอิสระจากกรมนั้นๆ จะได้ไม่ต้องมีการเกรงใจเรื่องวิชาการกัน กล้าพูด กล้าแสดงความคิดเห็นเพราะไม่ต้องกลัวโดนหมายหัว ทำให้เหมือนเป็นเพื่อนร่วมงานกัน ผมว่าสถาบันกรมกองจะอยู่ต่อไปและพัฒนาต่อไปคู่กันได้ แต่ต้องมีงบพัฒนาบุคคลากรนะครับ ให้ได้ไปศึกษาต่อในระดับที่สูงที่สุดจนถึงระดับหลังปริญญาเอก แล้วไปสร้างคอนเนกชั่น ดึงโปรเฟสเซอร์ที่ตนทำงานด้วยมาช่วยกันวิจัยในแลปของตนในสถาบันวิจัยนั้นๆ อย่างนี้จะได้ผลกว่าส่งเด็กไปเรียนต่อต่างประเทศแต่กลับมาก็เข้ามาอยู่กระทรวงกันเต็ม ดร.เดินชนกัน วันๆเอาแต่ประชุม ไม่มีแลปวิจัย ไม่มีหน่วยงานวิจัยรองรับเหมือนกระทรวงวิทยาศาสตร์ที่มีดร.เยอะมากๆ แต่ไม่มีงานวิจัยจริงๆ 
 
ถ้าหากทำได้เช่นนี้ ผมว่าอีกหน่อยเราจะมีนักวิจัยที่เก่ง และมีผลงานในเชิงปฎิบัติ มีเปเปอร์ ออกมา มีองค์ความรู้ที่พัฒนาเอง ถ้านักวิจัยเหล่านี้อยากไปเป็นอาจารย์หลังจากทำงานได้สัก 5-10ปี เมืองไทยก็จะได้อาจารย์ที่เก่งวิจัย เอาประสบการณ์จริงๆมาสอนเด็กต่อ พัฒนาประเทศด้วยงานวิจัยต่อไป เหมือนญี่ปุ่น หรือประเทศที่พัฒนาแล้วทั้งหลายครับ

วันศุกร์ที่ 6 กรกฎาคม พ.ศ. 2555

ทุนเรียนต่อประเทศญี่ปุ่น (มากมายจริงๆ)


ทุนเรียนต่อประเทศญี่ปุ่น (มากมายจริงๆ)
ทุนเรียนต่อในประเทศญี่ปุ่นมีหลายระดับการศึกษาให้เลือกสมัคร มีทั้งทุนจากรัฐบาล หน่วยงานเอกชน บริษัท มูลนิธิ นับว่าเป็นแหล่งทุนที่มีขนาดใหญ่ประเทศหนึ่งในโลก เพราะประเทศนี้ต้องการงานวิจัย ต้องการแลกเปลี่ยนองค์ความรู้วัฒนธรรม ต้องการพัฒนาภาษา ต้องการสานสัมพันธ์กับผู้นำประเทศในอนาคต ซึ่งทรัพยากรบุคคลคือสิ่งที่ประเทศนี้มุ่งเน้นและให้ความสำคัญมาตลอด ความสำคัญก็คือคน 



ภาษาที่ใช้เรียนถ้าเป็นป.เอกจะมีทั้งญี่ปุ่นและอังกฤษ แต่ปัจจุบันสายวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีจะเน้นภาษาอังกฤษเพราะไม่มีการเรียน แต่จะทำวิจัยเพื่อตีพิมพ์วารสารวิชาการเป็นหลัก สามปีก็จบหากไม่มีปัญหาอะไร ส่วนป.โทก็มีเป็นภาษาอังกฤษบ้างแต่น้อย ส่วนใหญ่จะเป็นญี่ปุ่น แต่ป.ตรีก็ญี่ปุ่นเป็นหลัก การสมัครถ้าหากมีผลการเรียนที่ดีพร้อมผลภาษาอังกฤษที่ได้มาตรฐาน ก็นำมาสมัครได้

แหล่งทุนไม่จำกัดเฉพาะทุนรัฐบาลเท่านั้น ทุนบริษัทและทุนองค์กรก็ให้ค่าใช้จ่ายที่พอเพียงต่อการครองชีพและยังช่วยค่าอื่นๆ อีกด้วย เช่น ค่าหนังสือ ค่าเดินทาง ค่างานวิจัย ค่าประกัน  ดูรายละเอียดต่อไปนี้

แหล่งทุนจากรัฐบาล
  1. ทุนรัฐบาลญี่ปุ่น ที่นี่
  2. ทุนจากม.เกียวโต ดูได้ที่นี่ แบ่งเป็นทุนสมัครก่อนมากับหลังเข้ามาเรียนอ่านที่นี่ ทุนที่สมัครผ่านมหาลัยเกียวได อ่านที่นี่   
  3. ทุนหลากหลายของม.โตเกียว อ่านได้ที่นี่ 
  4. ทุนของม.นาโกย่า อ่านได้ที่นี่ 
  5. ทุนของม.ฮอกไกโด ให้สำหรับคนที่อยากไปสัมผัสอากาศหนาวเย็นที่สุดในญี่ปุ่น อ่านได้ที่นี่ 
  6. ทุนสำหรับม.คิวชู มหาลัยใหญ่บนเก่าคิวชู อ่านได้ที่นี่ 
  7. ทุนของมหาลัยเอกชนก็มีเยอะนะครับ เพราะมหาลัยเอกชนในญี่ปุ่นก็มีมาตรฐานที่สูงมากๆๆๆๆ ไม่ว่าจะเป็น Doshisha, Ritsumekung University

แหล่งทุนหน่วยงานบริษัท และมูลนิธิ
  1. แหล่งทุนจาก Japan Foundation Center ค้นหาทุนมากมายโดยพิมพ์คำว่า Scholarship ตรงช่องค้นหามุมบนขวา จะมีรายละเอียดทุนมากมายให้ได้ค้นหา อ่านที่นี่
  2. ทุนมูลนิธิ ITO International Education Exchange ให้ทั้งคนที่อยู่ในประเทศและต่างประเทศ อ่านที่นี่
  3. ทุน Hitachi อ่านที่นี่  เป็นแหล่งทุนที่ดีมากแหล่งหนึ่ง
  4. ทุน   Panasonic มีเพื่อนรุ่นพี่ได้ทุนนี้มาเรียนที่ม.เกียวได เป็นอาจารย์ ได้ทุนมากกว่าเด็ก MEXT เพราะได้เกือบ 200000 เยนต่อเดือน ไม่มีการลดทุนในแต่ละปี อ่านที่นี่ 


รถโดยสารสาธารณะสวัสดิการสังคมที่ต้องดูแล

รถโดยสารสาธารณะสวัสดิการสังคมที่ต้องดูแล

เรียนป.เอกการเข้าฟังสัมนา พบปะนักวิจัยผู้เชี่ยวชาญและถกปัญหาข้อสงสัย เป็นเรื่องที่ควรกระทำเป็นปรกติของนักวิจัย เมื่อวานวันศุกร์ที่ 6 กค. 55 ผมได้เดินทางไปเข้าฟังสัมนาเรื่องเรดาร์ตรวจน้ำฝนที่แคมปัสอุจิ(Uji campus) เป็นอีกแคมปัสหนึ่งอยู่ทางใต้จากแคมปัสหลักโยชิดะของม.เกียวโต ที่นี่มีสายวิทยาศาสตร์และวิศวะทำวิจัยเป็นหลัก มีห้องแลปที่กว้างและทันสมัยมาก มีศูนย์วิจัยนิวเคลียร์ มีวิจัยเรื่องภัยพิบัติเป็นต้น 

การเดินทางจะมีรถบัสของมหาลัยให้บริการเดินทางจากแคมปัสหลักมาใช้เวลา 50นาที แล้วก็สามารถเดินทางไปแคมปัสคัทซึระได้อีกด้วยก็ประมาณ 1 ชม.(ตารางเดินรถ shuttlebus ม.เกียวได ) ขาไปผมใช้บริการรถ Keihan เป็นรถไฟธรรมดามา แต่ขากลับผมใช้บริการรถมหาลัย ซึ่งจะมีตารางบอกว่ารถจะออกเดินทางกี่โมง ซึ่งก็จะตามนั้นจริงๆ ไม่มีคลาดเคลื่อน ยืนยันครับ แต่ป้ายเขียนเป็นคันจิ (ภาษาจีนที่ญี่ปุ่นนำมาใช้) ผมอ่านไม่ออกทั้งหมดเลยไม่เข้าใจ ผมจึงเข้าไปถามพนักงานขับรถ พอพนักงานเปิดกระจกมา ผมตกใจเลยเพราะเป็นเด็กสาวอายุประมาณไม่เกิน 20-25 ปี ยังสาวและสวย หน้าตาคิกขุอาโนเนะ เหมือนนักศึกษาทั่วไปของม.เกียวได แต่หากความรับผิดชอบของแม่หนูนักขับนี้ ยิ่งใหญ่เหลือเกิน เพราะในรถบัสมีนักวิจัย นักศึกษา โปรเฟสเซอร์ อยู่เต็มคันรถ ทุกชีวิตมีคุณค่า แต่หากรถคันนี้ถือว่าเต็มไปด้วยอนาคตของญี่ปุ่นส่วนหนึ่งที่สำคัญ งานขับรถจึงเป็นงานที่ต้องการคนมีคุณภาพจริงๆ ที่ได้รับการคัดสรร เพื่อที่จะรับผิดชอบชีวิตของผู้อื่น และเชื่อว่ากว่าจะมาเป็นแม่หนูนักขับ ทางมหาลัยต้องมีการสอบคัดเลือกมาเป็นอย่างดี และกว่าจะได้ใบขับขี่ก็ต้องเคี่ยวฝึกฝน เพื่อให้สอบผ่านให้ได้ เพราะมีรุ่นน้องเคยไปสอบใบขับขี่รถยนต์มา เค้าบอกยากกว่าเมืองไทยเยอะ สอบสองครั้งถึงผ่าน ถือว่าเก่งมากแล้ว แล้วค่าสอบแต่ละครั้งก็แพงใช่เล่น หลายสิบเท่าตัวของเมืองไทย แม่หนูคนนี้ก็สุภาพได้ใจมากๆครับ แล้วผู้โดยสารก็จะขอบคุณคนขับทุกครั้งอย่างสุภาพในตอนเดินลงจากรถ เป็นภาพที่น่าประทับใจมากๆ ที่จะไม่เห็นที่ไหนในโลก ผมเชื่อเช่นนั้นแต่อาจจะมีก็ได้ แต่เยอรมัน จีน ไทย ไม่มีแน่นอนครับ


ป้ายรถเมล์ในเกียวโตบอกเวลาที่รถจะมาถึงป้ายอย่างเที่ยงตรง

เรื่องนี้ทำให้ผมย้อนกลับไปคิดสมัยที่ยังหนุ่มๆ ที่หอบกระเป๋าเสื้อผ้าเข้ามาทำงานในกทม.ช่วงปี 2546-2550  เพื่อมาขายแรงงาน เป็นกรรมกรคอมพิวเตอร์ทำแผนที่และหาโอกาสเรียนต่อให้ตัวเองนั้น ด้วยเงินเดือนกรรมกรจริงๆในตอนนั้น ผมพักอยู่แถวคลองตัน ย่านมุสลิม ข้างทางรถไฟสายตะวันออกที่จะไปหัวตะเข้ ลาดกระบังและฉะเชิงเทรา ผมต้องนั่งรถเมล์ไปทำงานซอยกล้วยน้ำไท ผ่านเส้นทางรถติดของสุขุมวิท 71 พระขโนง จะมีรถเมล์เขียวราคา 3.50 บาทที่ผมใช้บริการประจำ แย่งกันเข้าป้ายกับรถเมลล์ของขสมก.และเอกชนรายอื่น ปาดหน้าปาดหลัง เพราะต้องการทำเวลา ผมบอกว่าทั้งหมดนะครับ ที่ไม่เป็นรถปรับอากาศ พฤติกรรมเป็นอย่างนี้ทั้งหมด กระเป๋าก็ขู่ ตะคอก ชิดในพี่ อย่าขวางประตู ไม่มียิ้มแย้ม นานๆจะมีคนใจดี พูดดีให้บริการดีสักคน วันดีคืนดีจากกระเป๋าก็จะเปลี่ยนไปเป็นคนขับรถซะงั้น ผมก็สงสัยว่าพวกนี้ผ่านการทดสอบจากขสมก.ว่าได้มาตรฐานในการขับขี่แล้วบริการหรือไม่ มีการดูแลสวัสดิการคนพวกนี้อย่างไร มีการตรวจสุขภาพพวกเขาประจำหรือไม่อย่างน้อยปีละสองครั้ง ทำไมมาตรฐานการบริการของรถร่วม กับ รถปรับอากาศสีส้มเมื่อก่อนนะครับ ช่างแตกต่างกันราวฟ้ากะเหว หรือหน้ามือกะหลังตีน ชีวิตของผู้โดยสาร อนาคตของชาติ ต้องฝากไว้กับพนักงานพวกนี้แบบไม่มีทางเลือกต่อไปอย่างนั้นหรือ 

บ้านเมืองในโลกกำลังพัฒนาไปเรื่อยๆ ประเทศไทยก็อยู่กับที่ไปเรื่อยๆ มันก็คืนถอยหลังไปเรื่อยๆ เหมือนบอลไทย ไปได้ไงเนี่ย พอเรายืนอยู่ตรงป้ายรถเมล์ก็ไม่มีทางรู้ได้เลยว่ารถสายที่เราจะใช้บริการมันจะมาถึงเมื่อไร กี่นาที เพราะรถมันเยอะกว่าถนน คนที่อายุไม่ถึงก็สามารถขับรถได้ เอาไปชนคนตายก็หลายศพ พ่อแม่ซื้อรถให้นศ.ขับรถไปเรียน รถแท็กซี่ก็ผุดและเพิ่มขึ้นเป็นดอกเห็ด แน่นไปหมด กทม.ไม่ใช่รัฐอเมริกาที่กว้างใหญ่ไพศาล ที่คนส่วนใหญ่มีรถ บ้านอยู่นอกเมือง แต่กทม.ต้องมีระบบขนส่งมวลชนที่ดี และตรงเวลา กระจายให้ครอบคลุม ถ้าทำได้ไวเท่าไรกทม.ก็จะดีขึ้นเท่านั้น คนจะใช้รถส่วนตัวน้อยลง แม้ว่าจะสร้างถนนเพิ่ม หลายชั้น ทางด่วนนู้นนี่ มันก็ไม่พอหรอก ต่อรถที่แน่นขึ้นทุกวัน แต่ขอเน้นเรื่องสำคัญก็คือการคอรัปชั่น ทุกอย่าง ตราบใดที่ยังมีอย่างเปิดเผยทุกคนรู้ว่ามี แต่ทำอะไรไม่ได้เหมือนทุกวั้นนี้ รถก็ยังจะติด สร้างอะไรก็โดนเก็บหัวคิว ประเทศไทยก็ไปไม่ถึงไหนสักทีครับ

วันศุกร์ที่ 8 มิถุนายน พ.ศ. 2555

งานวิจัยด้านภูมิอากาศดาวอังคาร

ทุกวันศุกร์ของแลป Climate Physics ที่ผมสังกัดจะมีการนำเสนอผลงานสัมนาของเด็กในแลป ผลัดหมุนเวียนกันไป ทั้งป.ตรี โท เอก และหลังป.เอก อาจารย์ก็จะให้ข้อเสนอแนะ

เมื่อวานได้มีงานเด็กป.โท นำเสนอเรื่อง การวิเคราะห์ ลมในดาวอังคารด้วยการใช้ผลจากการจำลองในโมเดล ซึ่งคิดดูซิครับว่าประเทศชั้นนำของโลกเค้าไปถึงดาวอังคารแล้ว ความรู้ในโลกเค้าก็เข้าใจระดับหนึ่งแล้ว แต่ความท้าทายและการวิจัยที่ไม่ตามใคร คือ หัวใจหลักของอิสระภาพงานวิจัย เป็นปรัชญาของม.เกียวโต

ผมได้คุยกะรุ่นน้องเป็นวิศวะ เค้าก็บอกว่าทางอเมริกา ก็มีงานวิจัยเรื่อง การวางแผนขนส่งและคมนาคมของดาวอังคาร เป็นไงละครับ แล้วพวกเราชาวไทยจะตามทันเค้าไหมเนี่ย ถ้ายังทะเลาะกัน คอรัปชั่น โกงบ้านโกงเมืองกันอยู่แบบนี้ เหนื่อยใจจริงๆ แม่เจ้าาาา