วันศุกร์ที่ 27 กรกฎาคม พ.ศ. 2555

สถาบันวิจัยอุตุนิยมวิทยาของญี่ปุ่น MRI

สถาบันวิจัยอุตุนิยมวิทยาของญี่ปุ่น MRI
 

 หอสังเกตุการณ์อุุตุนิยมวิทยา
 

สถาบันวิจัยอุตุนิยมวิทยาของญี่ปุ่น Meteorological Research Institute(MRI) เป็นสถาบันหลักที่วิจัยเกี่ยวกับอุตุนิยมวิทยา สังกัดหน่วยงาน อุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่น หรือกรมอุตุประเทศญี่ปุ่น ประวัติก่อตั้งมาตั้งแต่ปี 1942 ปัจจุบันมีสำนังานใหญ่ตั้งอยู่ที่ Tsukuba มีงบประมาณการวิจัยในแต่ละปีมากถึง 3000 ล้านเยน หรือประมาณ 1000 ล้านบาทต่อปี (ผมว่าเงินจำนวนนี้ ประเทศไทยก็สามารถจัดสรรได้ถ้าทำจริงๆนะครับ) ทำให้มีงานวิจัยหลายส่วนที่เหมือนเป็นกระดูกสันหลังให้กับงานภาคปฎิบัติของกรม มีส่วนงานวิจัยหลายส่วน เช่น Forecast, climate, typhoon, Oceanogrphic, Meteorological Satellite and Observation System ส่วนงานนี้โปรเฟสของผมเคยเป็นนักวิจัยที่นี่มาก่อน นักวิจัยที่นี่ต้องมีผลงานเป็นรูปธรรมที่วัดได้ ก็ไม่พ้นเรื่องเปเปอร์ แล้วผลการวิจัยต้องนำไปใช้กับงานภาคปฎิบัติได้ตามแต่ละเรื่อง เช่น การคิดค้นอัลกอริทึมในการตรวจจับกระแสลมที่ปั่นป่วนด้วยดอปเปอร์เรดาร์ ก็จะนำไปใช้กับการตรวนสภาพอากาศรอบๆสนามบิน เพื่อระวังภัยให้กับเครื่องบินขึ้นลง

หลายหน่วยงานของญี่ปุ่นส่วนใหญ่จะมีสถาบันวิจัยเป็นของตนเอง เพื่อพัฒนาองค์ความรู้ ที่ผมรู้ก็ยังมีหน่วยงานกรมชลประทานของญี่ปุ่น ก็มีสถาบันวิจัยของตนเองเหมือนกัน ผมว่าประเทศไทยถึงเวลาแล้วที่จะต้องมีสถาบันวิจัยจริงๆที่ทำงานพัฒนาองค์ความรู้ที่วัดได้ แล้วป้อนให้กับงานภาคปฎิบัติ เพราะการศึกษา มหาลัยเราพร้อมแล้ว คนก็เริ่มมีมากขึ้น แต่งานวิจัยเราไปไหนไม่ได้ ก็เพราะการจัดระบบส่วนงานในกรมกองของเรายังล้าหลัง เจ้าพนักงานรัฐก็มีแต่งานประจำ ไม่มีงานพัฒนาวิจัย อันนี้ก็เลยเป็นสาเหตุหนึ่งให้เรามีปัญหาเรื่องการพัฒนาองค์ความรู้ 
 
แต่ถ้าหากมีสถาบันวิจัยของกรมนั้นๆ เช่น กรมอุตุ กรมชลประทาน หรือ สทอภ.(GISTDA) ถ้าหากมีสถาบันวิจัยจัดให้เป็นหรือคล้ายๆ Nectech, TDRI ของแต่ละกรมไปเลย มีงบประมาณและการบริหารงานที่เป็นมีอิสระจากกรมนั้นๆ จะได้ไม่ต้องมีการเกรงใจเรื่องวิชาการกัน กล้าพูด กล้าแสดงความคิดเห็นเพราะไม่ต้องกลัวโดนหมายหัว ทำให้เหมือนเป็นเพื่อนร่วมงานกัน ผมว่าสถาบันกรมกองจะอยู่ต่อไปและพัฒนาต่อไปคู่กันได้ แต่ต้องมีงบพัฒนาบุคคลากรนะครับ ให้ได้ไปศึกษาต่อในระดับที่สูงที่สุดจนถึงระดับหลังปริญญาเอก แล้วไปสร้างคอนเนกชั่น ดึงโปรเฟสเซอร์ที่ตนทำงานด้วยมาช่วยกันวิจัยในแลปของตนในสถาบันวิจัยนั้นๆ อย่างนี้จะได้ผลกว่าส่งเด็กไปเรียนต่อต่างประเทศแต่กลับมาก็เข้ามาอยู่กระทรวงกันเต็ม ดร.เดินชนกัน วันๆเอาแต่ประชุม ไม่มีแลปวิจัย ไม่มีหน่วยงานวิจัยรองรับเหมือนกระทรวงวิทยาศาสตร์ที่มีดร.เยอะมากๆ แต่ไม่มีงานวิจัยจริงๆ 
 
ถ้าหากทำได้เช่นนี้ ผมว่าอีกหน่อยเราจะมีนักวิจัยที่เก่ง และมีผลงานในเชิงปฎิบัติ มีเปเปอร์ ออกมา มีองค์ความรู้ที่พัฒนาเอง ถ้านักวิจัยเหล่านี้อยากไปเป็นอาจารย์หลังจากทำงานได้สัก 5-10ปี เมืองไทยก็จะได้อาจารย์ที่เก่งวิจัย เอาประสบการณ์จริงๆมาสอนเด็กต่อ พัฒนาประเทศด้วยงานวิจัยต่อไป เหมือนญี่ปุ่น หรือประเทศที่พัฒนาแล้วทั้งหลายครับ

วันศุกร์ที่ 6 กรกฎาคม พ.ศ. 2555

ทุนเรียนต่อประเทศญี่ปุ่น (มากมายจริงๆ)


ทุนเรียนต่อประเทศญี่ปุ่น (มากมายจริงๆ)
ทุนเรียนต่อในประเทศญี่ปุ่นมีหลายระดับการศึกษาให้เลือกสมัคร มีทั้งทุนจากรัฐบาล หน่วยงานเอกชน บริษัท มูลนิธิ นับว่าเป็นแหล่งทุนที่มีขนาดใหญ่ประเทศหนึ่งในโลก เพราะประเทศนี้ต้องการงานวิจัย ต้องการแลกเปลี่ยนองค์ความรู้วัฒนธรรม ต้องการพัฒนาภาษา ต้องการสานสัมพันธ์กับผู้นำประเทศในอนาคต ซึ่งทรัพยากรบุคคลคือสิ่งที่ประเทศนี้มุ่งเน้นและให้ความสำคัญมาตลอด ความสำคัญก็คือคน 



ภาษาที่ใช้เรียนถ้าเป็นป.เอกจะมีทั้งญี่ปุ่นและอังกฤษ แต่ปัจจุบันสายวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีจะเน้นภาษาอังกฤษเพราะไม่มีการเรียน แต่จะทำวิจัยเพื่อตีพิมพ์วารสารวิชาการเป็นหลัก สามปีก็จบหากไม่มีปัญหาอะไร ส่วนป.โทก็มีเป็นภาษาอังกฤษบ้างแต่น้อย ส่วนใหญ่จะเป็นญี่ปุ่น แต่ป.ตรีก็ญี่ปุ่นเป็นหลัก การสมัครถ้าหากมีผลการเรียนที่ดีพร้อมผลภาษาอังกฤษที่ได้มาตรฐาน ก็นำมาสมัครได้

แหล่งทุนไม่จำกัดเฉพาะทุนรัฐบาลเท่านั้น ทุนบริษัทและทุนองค์กรก็ให้ค่าใช้จ่ายที่พอเพียงต่อการครองชีพและยังช่วยค่าอื่นๆ อีกด้วย เช่น ค่าหนังสือ ค่าเดินทาง ค่างานวิจัย ค่าประกัน  ดูรายละเอียดต่อไปนี้

แหล่งทุนจากรัฐบาล
  1. ทุนรัฐบาลญี่ปุ่น ที่นี่
  2. ทุนจากม.เกียวโต ดูได้ที่นี่ แบ่งเป็นทุนสมัครก่อนมากับหลังเข้ามาเรียนอ่านที่นี่ ทุนที่สมัครผ่านมหาลัยเกียวได อ่านที่นี่   
  3. ทุนหลากหลายของม.โตเกียว อ่านได้ที่นี่ 
  4. ทุนของม.นาโกย่า อ่านได้ที่นี่ 
  5. ทุนของม.ฮอกไกโด ให้สำหรับคนที่อยากไปสัมผัสอากาศหนาวเย็นที่สุดในญี่ปุ่น อ่านได้ที่นี่ 
  6. ทุนสำหรับม.คิวชู มหาลัยใหญ่บนเก่าคิวชู อ่านได้ที่นี่ 
  7. ทุนของมหาลัยเอกชนก็มีเยอะนะครับ เพราะมหาลัยเอกชนในญี่ปุ่นก็มีมาตรฐานที่สูงมากๆๆๆๆ ไม่ว่าจะเป็น Doshisha, Ritsumekung University

แหล่งทุนหน่วยงานบริษัท และมูลนิธิ
  1. แหล่งทุนจาก Japan Foundation Center ค้นหาทุนมากมายโดยพิมพ์คำว่า Scholarship ตรงช่องค้นหามุมบนขวา จะมีรายละเอียดทุนมากมายให้ได้ค้นหา อ่านที่นี่
  2. ทุนมูลนิธิ ITO International Education Exchange ให้ทั้งคนที่อยู่ในประเทศและต่างประเทศ อ่านที่นี่
  3. ทุน Hitachi อ่านที่นี่  เป็นแหล่งทุนที่ดีมากแหล่งหนึ่ง
  4. ทุน   Panasonic มีเพื่อนรุ่นพี่ได้ทุนนี้มาเรียนที่ม.เกียวได เป็นอาจารย์ ได้ทุนมากกว่าเด็ก MEXT เพราะได้เกือบ 200000 เยนต่อเดือน ไม่มีการลดทุนในแต่ละปี อ่านที่นี่ 


รถโดยสารสาธารณะสวัสดิการสังคมที่ต้องดูแล

รถโดยสารสาธารณะสวัสดิการสังคมที่ต้องดูแล

เรียนป.เอกการเข้าฟังสัมนา พบปะนักวิจัยผู้เชี่ยวชาญและถกปัญหาข้อสงสัย เป็นเรื่องที่ควรกระทำเป็นปรกติของนักวิจัย เมื่อวานวันศุกร์ที่ 6 กค. 55 ผมได้เดินทางไปเข้าฟังสัมนาเรื่องเรดาร์ตรวจน้ำฝนที่แคมปัสอุจิ(Uji campus) เป็นอีกแคมปัสหนึ่งอยู่ทางใต้จากแคมปัสหลักโยชิดะของม.เกียวโต ที่นี่มีสายวิทยาศาสตร์และวิศวะทำวิจัยเป็นหลัก มีห้องแลปที่กว้างและทันสมัยมาก มีศูนย์วิจัยนิวเคลียร์ มีวิจัยเรื่องภัยพิบัติเป็นต้น 

การเดินทางจะมีรถบัสของมหาลัยให้บริการเดินทางจากแคมปัสหลักมาใช้เวลา 50นาที แล้วก็สามารถเดินทางไปแคมปัสคัทซึระได้อีกด้วยก็ประมาณ 1 ชม.(ตารางเดินรถ shuttlebus ม.เกียวได ) ขาไปผมใช้บริการรถ Keihan เป็นรถไฟธรรมดามา แต่ขากลับผมใช้บริการรถมหาลัย ซึ่งจะมีตารางบอกว่ารถจะออกเดินทางกี่โมง ซึ่งก็จะตามนั้นจริงๆ ไม่มีคลาดเคลื่อน ยืนยันครับ แต่ป้ายเขียนเป็นคันจิ (ภาษาจีนที่ญี่ปุ่นนำมาใช้) ผมอ่านไม่ออกทั้งหมดเลยไม่เข้าใจ ผมจึงเข้าไปถามพนักงานขับรถ พอพนักงานเปิดกระจกมา ผมตกใจเลยเพราะเป็นเด็กสาวอายุประมาณไม่เกิน 20-25 ปี ยังสาวและสวย หน้าตาคิกขุอาโนเนะ เหมือนนักศึกษาทั่วไปของม.เกียวได แต่หากความรับผิดชอบของแม่หนูนักขับนี้ ยิ่งใหญ่เหลือเกิน เพราะในรถบัสมีนักวิจัย นักศึกษา โปรเฟสเซอร์ อยู่เต็มคันรถ ทุกชีวิตมีคุณค่า แต่หากรถคันนี้ถือว่าเต็มไปด้วยอนาคตของญี่ปุ่นส่วนหนึ่งที่สำคัญ งานขับรถจึงเป็นงานที่ต้องการคนมีคุณภาพจริงๆ ที่ได้รับการคัดสรร เพื่อที่จะรับผิดชอบชีวิตของผู้อื่น และเชื่อว่ากว่าจะมาเป็นแม่หนูนักขับ ทางมหาลัยต้องมีการสอบคัดเลือกมาเป็นอย่างดี และกว่าจะได้ใบขับขี่ก็ต้องเคี่ยวฝึกฝน เพื่อให้สอบผ่านให้ได้ เพราะมีรุ่นน้องเคยไปสอบใบขับขี่รถยนต์มา เค้าบอกยากกว่าเมืองไทยเยอะ สอบสองครั้งถึงผ่าน ถือว่าเก่งมากแล้ว แล้วค่าสอบแต่ละครั้งก็แพงใช่เล่น หลายสิบเท่าตัวของเมืองไทย แม่หนูคนนี้ก็สุภาพได้ใจมากๆครับ แล้วผู้โดยสารก็จะขอบคุณคนขับทุกครั้งอย่างสุภาพในตอนเดินลงจากรถ เป็นภาพที่น่าประทับใจมากๆ ที่จะไม่เห็นที่ไหนในโลก ผมเชื่อเช่นนั้นแต่อาจจะมีก็ได้ แต่เยอรมัน จีน ไทย ไม่มีแน่นอนครับ


ป้ายรถเมล์ในเกียวโตบอกเวลาที่รถจะมาถึงป้ายอย่างเที่ยงตรง

เรื่องนี้ทำให้ผมย้อนกลับไปคิดสมัยที่ยังหนุ่มๆ ที่หอบกระเป๋าเสื้อผ้าเข้ามาทำงานในกทม.ช่วงปี 2546-2550  เพื่อมาขายแรงงาน เป็นกรรมกรคอมพิวเตอร์ทำแผนที่และหาโอกาสเรียนต่อให้ตัวเองนั้น ด้วยเงินเดือนกรรมกรจริงๆในตอนนั้น ผมพักอยู่แถวคลองตัน ย่านมุสลิม ข้างทางรถไฟสายตะวันออกที่จะไปหัวตะเข้ ลาดกระบังและฉะเชิงเทรา ผมต้องนั่งรถเมล์ไปทำงานซอยกล้วยน้ำไท ผ่านเส้นทางรถติดของสุขุมวิท 71 พระขโนง จะมีรถเมล์เขียวราคา 3.50 บาทที่ผมใช้บริการประจำ แย่งกันเข้าป้ายกับรถเมลล์ของขสมก.และเอกชนรายอื่น ปาดหน้าปาดหลัง เพราะต้องการทำเวลา ผมบอกว่าทั้งหมดนะครับ ที่ไม่เป็นรถปรับอากาศ พฤติกรรมเป็นอย่างนี้ทั้งหมด กระเป๋าก็ขู่ ตะคอก ชิดในพี่ อย่าขวางประตู ไม่มียิ้มแย้ม นานๆจะมีคนใจดี พูดดีให้บริการดีสักคน วันดีคืนดีจากกระเป๋าก็จะเปลี่ยนไปเป็นคนขับรถซะงั้น ผมก็สงสัยว่าพวกนี้ผ่านการทดสอบจากขสมก.ว่าได้มาตรฐานในการขับขี่แล้วบริการหรือไม่ มีการดูแลสวัสดิการคนพวกนี้อย่างไร มีการตรวจสุขภาพพวกเขาประจำหรือไม่อย่างน้อยปีละสองครั้ง ทำไมมาตรฐานการบริการของรถร่วม กับ รถปรับอากาศสีส้มเมื่อก่อนนะครับ ช่างแตกต่างกันราวฟ้ากะเหว หรือหน้ามือกะหลังตีน ชีวิตของผู้โดยสาร อนาคตของชาติ ต้องฝากไว้กับพนักงานพวกนี้แบบไม่มีทางเลือกต่อไปอย่างนั้นหรือ 

บ้านเมืองในโลกกำลังพัฒนาไปเรื่อยๆ ประเทศไทยก็อยู่กับที่ไปเรื่อยๆ มันก็คืนถอยหลังไปเรื่อยๆ เหมือนบอลไทย ไปได้ไงเนี่ย พอเรายืนอยู่ตรงป้ายรถเมล์ก็ไม่มีทางรู้ได้เลยว่ารถสายที่เราจะใช้บริการมันจะมาถึงเมื่อไร กี่นาที เพราะรถมันเยอะกว่าถนน คนที่อายุไม่ถึงก็สามารถขับรถได้ เอาไปชนคนตายก็หลายศพ พ่อแม่ซื้อรถให้นศ.ขับรถไปเรียน รถแท็กซี่ก็ผุดและเพิ่มขึ้นเป็นดอกเห็ด แน่นไปหมด กทม.ไม่ใช่รัฐอเมริกาที่กว้างใหญ่ไพศาล ที่คนส่วนใหญ่มีรถ บ้านอยู่นอกเมือง แต่กทม.ต้องมีระบบขนส่งมวลชนที่ดี และตรงเวลา กระจายให้ครอบคลุม ถ้าทำได้ไวเท่าไรกทม.ก็จะดีขึ้นเท่านั้น คนจะใช้รถส่วนตัวน้อยลง แม้ว่าจะสร้างถนนเพิ่ม หลายชั้น ทางด่วนนู้นนี่ มันก็ไม่พอหรอก ต่อรถที่แน่นขึ้นทุกวัน แต่ขอเน้นเรื่องสำคัญก็คือการคอรัปชั่น ทุกอย่าง ตราบใดที่ยังมีอย่างเปิดเผยทุกคนรู้ว่ามี แต่ทำอะไรไม่ได้เหมือนทุกวั้นนี้ รถก็ยังจะติด สร้างอะไรก็โดนเก็บหัวคิว ประเทศไทยก็ไปไม่ถึงไหนสักทีครับ

วันศุกร์ที่ 8 มิถุนายน พ.ศ. 2555

งานวิจัยด้านภูมิอากาศดาวอังคาร

ทุกวันศุกร์ของแลป Climate Physics ที่ผมสังกัดจะมีการนำเสนอผลงานสัมนาของเด็กในแลป ผลัดหมุนเวียนกันไป ทั้งป.ตรี โท เอก และหลังป.เอก อาจารย์ก็จะให้ข้อเสนอแนะ

เมื่อวานได้มีงานเด็กป.โท นำเสนอเรื่อง การวิเคราะห์ ลมในดาวอังคารด้วยการใช้ผลจากการจำลองในโมเดล ซึ่งคิดดูซิครับว่าประเทศชั้นนำของโลกเค้าไปถึงดาวอังคารแล้ว ความรู้ในโลกเค้าก็เข้าใจระดับหนึ่งแล้ว แต่ความท้าทายและการวิจัยที่ไม่ตามใคร คือ หัวใจหลักของอิสระภาพงานวิจัย เป็นปรัชญาของม.เกียวโต

ผมได้คุยกะรุ่นน้องเป็นวิศวะ เค้าก็บอกว่าทางอเมริกา ก็มีงานวิจัยเรื่อง การวางแผนขนส่งและคมนาคมของดาวอังคาร เป็นไงละครับ แล้วพวกเราชาวไทยจะตามทันเค้าไหมเนี่ย ถ้ายังทะเลาะกัน คอรัปชั่น โกงบ้านโกงเมืองกันอยู่แบบนี้ เหนื่อยใจจริงๆ แม่เจ้าาาา

วันพุธที่ 9 พฤษภาคม พ.ศ. 2555

หน้าที่ของอาจารย์(ใหม่)

เคยได้ยินผู้คนมากมายที่ไม่เคยเป็นอาจารย์ในระดับมหาลัยบอกว่าอาจารย์สอนไม่กี่วิชา สบายจริงๆ อาชีพอาจารย์เป็นอาชีพที่สบายมากๆ ออกแนวกระทบกระทั่งว่าอาจารย์เป็นอาชีพเช้าชามเย็นชาม ถึงเวลาก็มาสอน กลับไปห้องพักอาจารย์ก็น่าจะว่าง ลองอ่านหน้าที่ของอาจารย์ข้างล่างดูครับ ใครที่ว่างานอาจารย์สบายนะครับ ถ้าคิดว่าตัวเองเก่งและดีจริงๆนะครับ ขอเชิญท่านที่สนใจมาสมัครมาเป็นอาจารย์แล้วทำให้ได้ดีด้วยนะครับ ให้สมกับเป็นอาจารย์ที่ดี ให้ความรู้ที่มีคุณภาพแก่ลูกศิษย์จะเป็นหนทางทำบุญอย่างใหญ่หลวงให้สมแก่ตัวท่านที่ได้เกิดมาครับทางหนึ่งเลยนะครับ ผมขออนุโมทนาล่วงหน้าเลยนะครับ^^ แล้วจะได้ไม่ต้องบ่นกันว่าประเทศเรามีแต่คนไม่ดีอย่างนู้นอย่างนี้ ล้าหลัง อย่างนู้นอย่างนี้ ถ้าคนเก่งมาเป็นอาจารย์ แล้วทำงานจริงจัง สอดแทรกจริยธรรมไป เดี๋ยวคนรุ่นหลังก็ทำตามครับ นี่ก็คือทางหนึ่งในการพัฒนาประเทศ

หน้าที่ของอาจารย์ใหม่ เพราะผมก็เป็นอาจารย์ใหม่ครับแต่ยังทำไม่ดีสักอย่างเลยครับ^^'
1.งานสอนหนังสือ คือ ต้องเตรียมแผนการสอน เตรียมเอกสารประกอบการสอน เตรียมแลป ตรวจแบบฝึกหัด ออกข้อสอบ ตรวจข้อสอบ เขียนโครงการออกภาคสนาม ออกภาคสนาม เป็นต้น อาจจะต้องสอนหลายวิชาเพราะยังไม่มีวิชาเป็นของตัวเอง ถ้าได้รับมอบหมายให้สอนวิชาอะไรต้องทำให้ได้ เพราะการที่จะมาเป็นอาจารย์ได้ต้องประวัติการศึกษาดี มีผลการเรียนที่ดี หมายความว่า ทุกวิชาที่เคยเรียนมาต้องสามารถสอนได้ แต่อาจจะต้องเตรียมมากเตรียมน้อยแล้วแต่ความสนใจในวิชานั้นๆ แล้วในปีถัดๆไปก็ต้องมีการปรับปรุงเนื้อหาที่เราได้ทำการเตรียมมาเมื่อปีก่อนด้วยนะครับ ต้องติดตามความก้าวหน้าของวิชาที่เราสอนด้วย ไม่ใช่ทำครั้งเดียวใช้ได้ไปตลอดอาชีพการเป็นอาจารย์ ไม่ใช่ครับ ผิดคอนเซปท์

2.งานวิจัย เพื่อขยายขอบเขตองค์ความรู้ของตัวเองและสิ่งที่สนใจให้กว้างและลึกลงไปอีก แล้วเหตุผลที่มหาลัยเริ่มสนับสนุนงานวิจัยแบบจริงจังก็เพราะว่าปัจจุบันมหาลัยต้องการจะยกระดับตัวเองด้วยการเป็นมหาลัยวิจัย เพราะได้เงินสนับสนุนจากรัฐเพิ่มมากขึ้นถ้าระดับของมหาลัยเพิ่มขึ้น ตัวชี้วัดหนึ่่งนั้นก็คือ ผลงานวิชาที่จับต้องได้ นั่นคือ งานวิชาการที่ได้รับการตีพิมพ์แล้ว ดังนั้นอาจารย์ต้องเป็นนักวิจัยด้วย อาจารย์ใหม่ก็ต้องฝึกทำวิจัย ไม่ว่าจะเป็นผู้ช่วยของอาจารย์รุ่นพี่ที่เป็นนักวิจัยอยู่แล้ว หรือ ทำงานวิจัยของตัวเองในนามของทุนนักวิจัยหน้าใหม่

3.งานเตรียมตัวเพื่อศึกษาต่อ กรณีที่ยังไม่จบปริญญาเอก เพราะจำนวนของอาจารย์ที่จบปริญญาเอกก็เป็นตัวชี้วัดหนึ่งในการจัดอันดับของมหาลัย อาจารย์ใหม่ที่ไม่เคยไปเรียนต่างประเทศเลย ต้องเตรียมภาษาซึ่งหนักมากเพราะมีงานหลากหลายที่จะต้องทำในเวลาเดียวกัน การเตรียมตัวไปศึกษาต่อนั้นบางคนอาจต้องใช้เวลาเป็น 5 ปี หลังจากวันที่เข้าเป็นอาจารย์แล้วถึงจะได้ไปเรียนต่อ เพราะมีภาระหน้าที่เยอะครับ ไหนจะต้องหาที่เรียนอีก ติดต่อโปรเฟสเซอร์ สมัครขอทุน แต่ถ้าไม่ไหวจริงๆก็คงต้องเลือกศึกษาในประเทศไทยถ้าโชคดีสาขาที่ตัวเองเรียนอยู่มีเปิดทำการสอน และพอใช้ได้ แต่ถ้าจะให้ดีต้องไปเรียนต่อต่างประเทศเพื่อเปิดโลกทัศน์ให้กว้างขึ้นครับ ฉะนั้นคนที่จะเป็นอาจารย์ต้องเตรียมตัวให้พร้อมมาแต่เนิ่นๆ ไม่ใช่มาเตรียมตอนเป็นอาจารย์ มันจะลำบากมาก แต่ก็ไม่ใช่ว่าทำไม่ได้ครับ

4.งานบริหารของภาควิชา คือ ในภาควิชาจะมีงานที่จะต้องทำ เช่น งานประกันคุณภาพ งานปรับปรุงหลักสูตร หรืองานอะไรก็แล้วที่ทางหัวหน้าภาคมอบหมาย ต้องช่วยสนับสนุนให้ตามกำลัง

5.งานให้คำปรึกษานิสิต ไม่ว่าจะเป็นนิสิตที่เราเป็นที่ปรึกษาประจำชั้นปี หรือ นิสิตที่ทำตัวจบ

6.งานบริการวิชาการ เป็นส่วนหนึ่งของงานอาจารย์ที่จะต้องให้ความรู้กับสังคม เช่น งานอบรมให้กับคนทั่วไปทั้งในและนอกมหาลัย เป็นภาระกิจหลักอย่างหนึ่งของมหาลัยครับ

7.งานกิจกรรม ซึ่งจะได้รับมอบหมายจากคณบดี หรือหัวหน้าภาค ให้ช่วยทำกิจกรรมในแต่ละฝ่าย แล้วแต่จะได้รับมอบหมาย เช่นงานกิจการนิสิต คุมนิสิตรับน้อง งานประชุมวิชาการ

8.งานประชุม มีทั้งของภาค ของคณะ มหาลัย ของกลุ่มย่อยๆอีก มีสัมนาย่อยก็ต้องเข้าเพื่อประโยชน์ในการขยายโลกทัศน์ของเราครับ

9.งานการเมือง อันนี้ไม่บอกก็รู้ครับ มาในหลายรูปแบบ ไม่ว่าหน่วยงานใดก็มีการเมืองหมด วงการอาจารย์ก็มีเหมือนกัน แต่ส่วนใหญ่ก็เป็นไปเพื่อความก้าวหน้าทางการศึกษา แต่บางครั้งหรือหลายครั้งก็ปนไปด้วยอคติส่วนบุคคล ต้องเรียนรู้ให้ได้ครับสำหรับอาจารย์ใหม่จากอาจารย์ที่ดีๆครับ

10.งานจิปาถะ คือ จะเป็นงานที่ออกจะไม่เป็นทางการหน่อย แต่ต้องทำ เช่น อาจารย์ผู้ใหญ่ใช้ให้ทำงานให้ เราเป็นอาจารย์ผู้น้อยจะปฎิเสธได้ลำบาก ถ้าไม่หนักหนามากก็ทำ หรือถ้าหนักหนามากก็ต้องทำ เพราะเลือกไม่ได้ บางทีงานเหล่านี้ก็รบกวนความก้าวหน้าของวิชาการของอาจารย์ใหม่เกินไป บางทีมาพร้อมกันหลายๆงาน บางทีให้ช่วยทำงานนี้แล้ว ก็มีงานต่อไปมาเรื่อยๆ แต่ช่วยได้ก็ต้องช่วยครับ เดี๋ยวจะหาว่าเป็นเด็กเป็นเล็กไม่มีน้ำใจ น้ำพึ่งเรือเสือพึ่งป่า ในวันข้างหน้าเราก็อาจจะต้องขอความช่วยเหลือซึ่งกันและกันอยู่

เคยได้ยินมาเยอะว่า อาจารย์ไม่จำเป็นต้องเก่ง แต่ถ่ายทอดเก่งก็พอ ถ้าลองดูงานที่ผมเขียนข้างบน ถามว่า ถ้าอาจารย์ไม่เก่ง จะสามารถฝ่าฟันและเป็นอาจารย์ที่ดีได้หรือไม่ครับ จะสามารถทำงานหลายๆอย่างในเวลาพร้อมกันได้อย่างไร อาจารย์ไม่ได้มีหน้าที่ที่ต้องสอนอย่างเดียว อาจารย์แต่ละท่านที่เป็น ดร. หรือ ผศ. หรือ รศ. หรือ ศ. นั้นก็เคยทำงานเหล่านี้มาหมดนะครับ ขึ้นอยู่กับว่าใครจะให้น้ำหนักแต่ละงานมากน้อยเพียงใด ถ้าใครคนนั้นทำได้ดีหมดทุกอย่างก็จะเป็นสุดยอดของอาจารย์ นั่นคือเป็นอาจารย์ของอาจารย์ครับ หาได้ยากครับแต่ก็ใช่ว่าจะไม่มี แต่ที่สำคัญสำหรับอาจารย์ใหม่คือ เก็บเกี่ยวประสบการณ์การเป็นอาจารย์ แล้วหาทางไปเรียนต่อให้ได้เร็วที่สุดเป็นอันดี แล้วที่สำคัญขอให้มีความสุขทุกขณะที่ทำงานอาจารย์อันเป็นงานที่ทรงคุณค่า แม้ว่าจะสวนทางรายได้ก็ตาม


วันศุกร์ที่ 4 พฤษภาคม พ.ศ. 2555

เจ้ายอดศึก ขุนศึกแห่งดอยไตแลง

เจ้ายอดศึก ขุนศึกแห่งดอยไตแลง

ก่อนจะมาเป็นสยามแล้วเป็นไทยได้นั้น ภูมิภาคแห่งนี้ประกอบไปด้วยอณาจักร แว่นแคว้นเล็ก แว้นแคว้นน้อยหลายแว่นแคว้น ล้านนา ก็มีอำนาจทางตอนเหนือ บางครั้งก็เป็นของพม่า บางครั้งก็เป็นของอยุธยา แล้วยังมีเมืองเล็กเมืองน้อย เป็นรัฐอิสระระหว่างอณาจักร มีชนเผ่าไทใหญ่ ที่มีภาษาและวัฒนธรรมคล้ายคลึงกับล้านนา เพราะตกเป็นเมืองในการปกครอง มีเมืองคัง เมืองนาย เมืองเชียงตุง ที่คุ้นหู แต่หลังจากอังกฤษเข้ามามีอำนาจ เมืองเหล่านี้ในได้ตกเป็นรัฐในอารักขาของอังกฤษ ไม่ได้เป็นประเทศราชเหมือนพม่า แต่พอได้เอกราชจากอังกฤษ ก็ร่วมกันจัดตั้งเป็นสหภาพพม่าขึ้นมาในปี 1947 ได้ทำสัญญาปางโหลง โดยนายพลอองซาน พ่อของนางอองซาน แล้วต่อมาก็ถูกยิงในสภาตายไป หลังจากนั้นพม่าโดยการนำของรัฐบาลทหารก็เข้ามากดขี่ ข่มเหงทำร้าย ไม่ทำตามสัญญาปางโหลง ชนกลุ่มน้อยจึงจับอาวุธขึ้นสู้ด้วยแนวทางของตนเอง จนกระทั่งปัจจุบัน เพื่อรักษาสิทธิความเป็นคนให้แก่พี่ แก่น้อง แก่ญาติ และชาติพันธุ์ของตนเอง
เจ้ายอดศึกเป็นชาวไทใหญ่ในรัฐฉาน ขณะที่อายุได้ 17 ปี ระหว่างเดินทางไปโรงเรียนกับกลุ่มเพื่อนๆ มีทหารพม่าเข้ามาฉุดคร่าเพื่อนผู้หญิงเอาไปกระทำชำเรา ย่ำยีและสุดท้ายก็ฆ่าทิ้ง จากนั้นท่านก็เดินตัดสินใจเดินทางเข้าป่าไปร่วมขบวนการต่อสู้เพื่อกอบกู้เอกราชของรัฐฉาน (มีหลายชาติพันธุ์มากครับในรัฐนี้ ) เป็นผู้นำกลุ่มไทยใหญ่จวบจนปัจจุบัน ทำเพื่อปกป้องสิทธิ ปกป้องชาติพันธุ์ โดยไม่ได้หวังสิ่งใดที่จะเกื้อประโยชน์แก่ตัวเอง นี่แหละครับที่เรียกได้เต็มปากว่าชายชาตินักรบ ทำเพื่อคนอื่น จริงๆ นับถือน้ำใจท่านครับ หากไม่ทำเยี่ยงนี้ จะมีผู้หญิงที่ถูกย่ำยี ถูกรังแกไปอีกเท่าไหร่ (ยุคที่อยุธยาพ่ายแพ้ต่อพม่าก็คงอยู่ในสถานการณ์เดียวกัน)ใครจะมาช่วย หากไม่ช่วยตัวเอง


"พม่าไม่ยอมเจรจาจนกว่าจะรบชนะ ถ้าแพ้ก็จะกดขี่ ย่ำยีอย่างไรก็ได้ ถ้าชนะจะได้เจรจา" ท่านว่ายังงั้นนะครับ
คนที่จะเป็นนักสร้างชาติได้ ท่านเจ้ายอดศึกบอกว่ามีหลักอยู่ 5 ประเด็นคือ
1.ผู้สร้างชาติต้องรู้จักการวางแผน เป็นนักวางแผนทุกอย่างเช่นการรบ การประชาสัมพันธ์ การเข้าหาประชาชน การข่าว
2.ผู้สร้างชาติต้องกล้าหาญ รบได้ ไปแนวหน้าได้ เป็นนักรบได้
3.ผู้สร้างชาติต้องเป็นนักการเมือง คือ นักการเมืองต้องสามารถบริหารคน องค์กร หน่วยงาน ประชาชน
4.ผู้สร้างชาติต้องเป็นนักธุรกิจ คือ กองทัพ หน่วยงานจะอยู่ได้ ปากท้องต้องอิ่ม
5.ผู้สร้างชาติต้องเป็นนักพัฒนา คือ เรื่องการศึกษาต้องพัฒนาเด็กให้การศึกษา ให้รักษาวัฒนธรรม ให้รักชาติ

เอาใจช่วยครับ เพื่อให้ปกป้องอธิปไตย ปกป้องสิทธิความเป็นคน ไม่ให้ใครมารังแก ข่มเหง ย่ำยีคนของท่านครับ

ปล.เรื่องปัญหายาเสพติดยังเป็นประเด็นอันซับซ้อนที่ไม่รู้ความจริงๆนอกจากคนวงใน แต่คนไทยทั่วไปก็ไม่รู้ ว่าเป็นชนกลุ่มน้อยหรือรัฐบาลพม่ากันแน่ที่ทิ่มแทงประเทศไทยอยู่

เรื่องราวเกี่ยวกับรัฐฉาน ที่นี่