วันศุกร์ที่ 6 กรกฎาคม พ.ศ. 2555

รถโดยสารสาธารณะสวัสดิการสังคมที่ต้องดูแล

รถโดยสารสาธารณะสวัสดิการสังคมที่ต้องดูแล

เรียนป.เอกการเข้าฟังสัมนา พบปะนักวิจัยผู้เชี่ยวชาญและถกปัญหาข้อสงสัย เป็นเรื่องที่ควรกระทำเป็นปรกติของนักวิจัย เมื่อวานวันศุกร์ที่ 6 กค. 55 ผมได้เดินทางไปเข้าฟังสัมนาเรื่องเรดาร์ตรวจน้ำฝนที่แคมปัสอุจิ(Uji campus) เป็นอีกแคมปัสหนึ่งอยู่ทางใต้จากแคมปัสหลักโยชิดะของม.เกียวโต ที่นี่มีสายวิทยาศาสตร์และวิศวะทำวิจัยเป็นหลัก มีห้องแลปที่กว้างและทันสมัยมาก มีศูนย์วิจัยนิวเคลียร์ มีวิจัยเรื่องภัยพิบัติเป็นต้น 

การเดินทางจะมีรถบัสของมหาลัยให้บริการเดินทางจากแคมปัสหลักมาใช้เวลา 50นาที แล้วก็สามารถเดินทางไปแคมปัสคัทซึระได้อีกด้วยก็ประมาณ 1 ชม.(ตารางเดินรถ shuttlebus ม.เกียวได ) ขาไปผมใช้บริการรถ Keihan เป็นรถไฟธรรมดามา แต่ขากลับผมใช้บริการรถมหาลัย ซึ่งจะมีตารางบอกว่ารถจะออกเดินทางกี่โมง ซึ่งก็จะตามนั้นจริงๆ ไม่มีคลาดเคลื่อน ยืนยันครับ แต่ป้ายเขียนเป็นคันจิ (ภาษาจีนที่ญี่ปุ่นนำมาใช้) ผมอ่านไม่ออกทั้งหมดเลยไม่เข้าใจ ผมจึงเข้าไปถามพนักงานขับรถ พอพนักงานเปิดกระจกมา ผมตกใจเลยเพราะเป็นเด็กสาวอายุประมาณไม่เกิน 20-25 ปี ยังสาวและสวย หน้าตาคิกขุอาโนเนะ เหมือนนักศึกษาทั่วไปของม.เกียวได แต่หากความรับผิดชอบของแม่หนูนักขับนี้ ยิ่งใหญ่เหลือเกิน เพราะในรถบัสมีนักวิจัย นักศึกษา โปรเฟสเซอร์ อยู่เต็มคันรถ ทุกชีวิตมีคุณค่า แต่หากรถคันนี้ถือว่าเต็มไปด้วยอนาคตของญี่ปุ่นส่วนหนึ่งที่สำคัญ งานขับรถจึงเป็นงานที่ต้องการคนมีคุณภาพจริงๆ ที่ได้รับการคัดสรร เพื่อที่จะรับผิดชอบชีวิตของผู้อื่น และเชื่อว่ากว่าจะมาเป็นแม่หนูนักขับ ทางมหาลัยต้องมีการสอบคัดเลือกมาเป็นอย่างดี และกว่าจะได้ใบขับขี่ก็ต้องเคี่ยวฝึกฝน เพื่อให้สอบผ่านให้ได้ เพราะมีรุ่นน้องเคยไปสอบใบขับขี่รถยนต์มา เค้าบอกยากกว่าเมืองไทยเยอะ สอบสองครั้งถึงผ่าน ถือว่าเก่งมากแล้ว แล้วค่าสอบแต่ละครั้งก็แพงใช่เล่น หลายสิบเท่าตัวของเมืองไทย แม่หนูคนนี้ก็สุภาพได้ใจมากๆครับ แล้วผู้โดยสารก็จะขอบคุณคนขับทุกครั้งอย่างสุภาพในตอนเดินลงจากรถ เป็นภาพที่น่าประทับใจมากๆ ที่จะไม่เห็นที่ไหนในโลก ผมเชื่อเช่นนั้นแต่อาจจะมีก็ได้ แต่เยอรมัน จีน ไทย ไม่มีแน่นอนครับ


ป้ายรถเมล์ในเกียวโตบอกเวลาที่รถจะมาถึงป้ายอย่างเที่ยงตรง

เรื่องนี้ทำให้ผมย้อนกลับไปคิดสมัยที่ยังหนุ่มๆ ที่หอบกระเป๋าเสื้อผ้าเข้ามาทำงานในกทม.ช่วงปี 2546-2550  เพื่อมาขายแรงงาน เป็นกรรมกรคอมพิวเตอร์ทำแผนที่และหาโอกาสเรียนต่อให้ตัวเองนั้น ด้วยเงินเดือนกรรมกรจริงๆในตอนนั้น ผมพักอยู่แถวคลองตัน ย่านมุสลิม ข้างทางรถไฟสายตะวันออกที่จะไปหัวตะเข้ ลาดกระบังและฉะเชิงเทรา ผมต้องนั่งรถเมล์ไปทำงานซอยกล้วยน้ำไท ผ่านเส้นทางรถติดของสุขุมวิท 71 พระขโนง จะมีรถเมล์เขียวราคา 3.50 บาทที่ผมใช้บริการประจำ แย่งกันเข้าป้ายกับรถเมลล์ของขสมก.และเอกชนรายอื่น ปาดหน้าปาดหลัง เพราะต้องการทำเวลา ผมบอกว่าทั้งหมดนะครับ ที่ไม่เป็นรถปรับอากาศ พฤติกรรมเป็นอย่างนี้ทั้งหมด กระเป๋าก็ขู่ ตะคอก ชิดในพี่ อย่าขวางประตู ไม่มียิ้มแย้ม นานๆจะมีคนใจดี พูดดีให้บริการดีสักคน วันดีคืนดีจากกระเป๋าก็จะเปลี่ยนไปเป็นคนขับรถซะงั้น ผมก็สงสัยว่าพวกนี้ผ่านการทดสอบจากขสมก.ว่าได้มาตรฐานในการขับขี่แล้วบริการหรือไม่ มีการดูแลสวัสดิการคนพวกนี้อย่างไร มีการตรวจสุขภาพพวกเขาประจำหรือไม่อย่างน้อยปีละสองครั้ง ทำไมมาตรฐานการบริการของรถร่วม กับ รถปรับอากาศสีส้มเมื่อก่อนนะครับ ช่างแตกต่างกันราวฟ้ากะเหว หรือหน้ามือกะหลังตีน ชีวิตของผู้โดยสาร อนาคตของชาติ ต้องฝากไว้กับพนักงานพวกนี้แบบไม่มีทางเลือกต่อไปอย่างนั้นหรือ 

บ้านเมืองในโลกกำลังพัฒนาไปเรื่อยๆ ประเทศไทยก็อยู่กับที่ไปเรื่อยๆ มันก็คืนถอยหลังไปเรื่อยๆ เหมือนบอลไทย ไปได้ไงเนี่ย พอเรายืนอยู่ตรงป้ายรถเมล์ก็ไม่มีทางรู้ได้เลยว่ารถสายที่เราจะใช้บริการมันจะมาถึงเมื่อไร กี่นาที เพราะรถมันเยอะกว่าถนน คนที่อายุไม่ถึงก็สามารถขับรถได้ เอาไปชนคนตายก็หลายศพ พ่อแม่ซื้อรถให้นศ.ขับรถไปเรียน รถแท็กซี่ก็ผุดและเพิ่มขึ้นเป็นดอกเห็ด แน่นไปหมด กทม.ไม่ใช่รัฐอเมริกาที่กว้างใหญ่ไพศาล ที่คนส่วนใหญ่มีรถ บ้านอยู่นอกเมือง แต่กทม.ต้องมีระบบขนส่งมวลชนที่ดี และตรงเวลา กระจายให้ครอบคลุม ถ้าทำได้ไวเท่าไรกทม.ก็จะดีขึ้นเท่านั้น คนจะใช้รถส่วนตัวน้อยลง แม้ว่าจะสร้างถนนเพิ่ม หลายชั้น ทางด่วนนู้นนี่ มันก็ไม่พอหรอก ต่อรถที่แน่นขึ้นทุกวัน แต่ขอเน้นเรื่องสำคัญก็คือการคอรัปชั่น ทุกอย่าง ตราบใดที่ยังมีอย่างเปิดเผยทุกคนรู้ว่ามี แต่ทำอะไรไม่ได้เหมือนทุกวั้นนี้ รถก็ยังจะติด สร้างอะไรก็โดนเก็บหัวคิว ประเทศไทยก็ไปไม่ถึงไหนสักทีครับ

วันศุกร์ที่ 8 มิถุนายน พ.ศ. 2555

งานวิจัยด้านภูมิอากาศดาวอังคาร

ทุกวันศุกร์ของแลป Climate Physics ที่ผมสังกัดจะมีการนำเสนอผลงานสัมนาของเด็กในแลป ผลัดหมุนเวียนกันไป ทั้งป.ตรี โท เอก และหลังป.เอก อาจารย์ก็จะให้ข้อเสนอแนะ

เมื่อวานได้มีงานเด็กป.โท นำเสนอเรื่อง การวิเคราะห์ ลมในดาวอังคารด้วยการใช้ผลจากการจำลองในโมเดล ซึ่งคิดดูซิครับว่าประเทศชั้นนำของโลกเค้าไปถึงดาวอังคารแล้ว ความรู้ในโลกเค้าก็เข้าใจระดับหนึ่งแล้ว แต่ความท้าทายและการวิจัยที่ไม่ตามใคร คือ หัวใจหลักของอิสระภาพงานวิจัย เป็นปรัชญาของม.เกียวโต

ผมได้คุยกะรุ่นน้องเป็นวิศวะ เค้าก็บอกว่าทางอเมริกา ก็มีงานวิจัยเรื่อง การวางแผนขนส่งและคมนาคมของดาวอังคาร เป็นไงละครับ แล้วพวกเราชาวไทยจะตามทันเค้าไหมเนี่ย ถ้ายังทะเลาะกัน คอรัปชั่น โกงบ้านโกงเมืองกันอยู่แบบนี้ เหนื่อยใจจริงๆ แม่เจ้าาาา

วันพุธที่ 9 พฤษภาคม พ.ศ. 2555

หน้าที่ของอาจารย์(ใหม่)

เคยได้ยินผู้คนมากมายที่ไม่เคยเป็นอาจารย์ในระดับมหาลัยบอกว่าอาจารย์สอนไม่กี่วิชา สบายจริงๆ อาชีพอาจารย์เป็นอาชีพที่สบายมากๆ ออกแนวกระทบกระทั่งว่าอาจารย์เป็นอาชีพเช้าชามเย็นชาม ถึงเวลาก็มาสอน กลับไปห้องพักอาจารย์ก็น่าจะว่าง ลองอ่านหน้าที่ของอาจารย์ข้างล่างดูครับ ใครที่ว่างานอาจารย์สบายนะครับ ถ้าคิดว่าตัวเองเก่งและดีจริงๆนะครับ ขอเชิญท่านที่สนใจมาสมัครมาเป็นอาจารย์แล้วทำให้ได้ดีด้วยนะครับ ให้สมกับเป็นอาจารย์ที่ดี ให้ความรู้ที่มีคุณภาพแก่ลูกศิษย์จะเป็นหนทางทำบุญอย่างใหญ่หลวงให้สมแก่ตัวท่านที่ได้เกิดมาครับทางหนึ่งเลยนะครับ ผมขออนุโมทนาล่วงหน้าเลยนะครับ^^ แล้วจะได้ไม่ต้องบ่นกันว่าประเทศเรามีแต่คนไม่ดีอย่างนู้นอย่างนี้ ล้าหลัง อย่างนู้นอย่างนี้ ถ้าคนเก่งมาเป็นอาจารย์ แล้วทำงานจริงจัง สอดแทรกจริยธรรมไป เดี๋ยวคนรุ่นหลังก็ทำตามครับ นี่ก็คือทางหนึ่งในการพัฒนาประเทศ

หน้าที่ของอาจารย์ใหม่ เพราะผมก็เป็นอาจารย์ใหม่ครับแต่ยังทำไม่ดีสักอย่างเลยครับ^^'
1.งานสอนหนังสือ คือ ต้องเตรียมแผนการสอน เตรียมเอกสารประกอบการสอน เตรียมแลป ตรวจแบบฝึกหัด ออกข้อสอบ ตรวจข้อสอบ เขียนโครงการออกภาคสนาม ออกภาคสนาม เป็นต้น อาจจะต้องสอนหลายวิชาเพราะยังไม่มีวิชาเป็นของตัวเอง ถ้าได้รับมอบหมายให้สอนวิชาอะไรต้องทำให้ได้ เพราะการที่จะมาเป็นอาจารย์ได้ต้องประวัติการศึกษาดี มีผลการเรียนที่ดี หมายความว่า ทุกวิชาที่เคยเรียนมาต้องสามารถสอนได้ แต่อาจจะต้องเตรียมมากเตรียมน้อยแล้วแต่ความสนใจในวิชานั้นๆ แล้วในปีถัดๆไปก็ต้องมีการปรับปรุงเนื้อหาที่เราได้ทำการเตรียมมาเมื่อปีก่อนด้วยนะครับ ต้องติดตามความก้าวหน้าของวิชาที่เราสอนด้วย ไม่ใช่ทำครั้งเดียวใช้ได้ไปตลอดอาชีพการเป็นอาจารย์ ไม่ใช่ครับ ผิดคอนเซปท์

2.งานวิจัย เพื่อขยายขอบเขตองค์ความรู้ของตัวเองและสิ่งที่สนใจให้กว้างและลึกลงไปอีก แล้วเหตุผลที่มหาลัยเริ่มสนับสนุนงานวิจัยแบบจริงจังก็เพราะว่าปัจจุบันมหาลัยต้องการจะยกระดับตัวเองด้วยการเป็นมหาลัยวิจัย เพราะได้เงินสนับสนุนจากรัฐเพิ่มมากขึ้นถ้าระดับของมหาลัยเพิ่มขึ้น ตัวชี้วัดหนึ่่งนั้นก็คือ ผลงานวิชาที่จับต้องได้ นั่นคือ งานวิชาการที่ได้รับการตีพิมพ์แล้ว ดังนั้นอาจารย์ต้องเป็นนักวิจัยด้วย อาจารย์ใหม่ก็ต้องฝึกทำวิจัย ไม่ว่าจะเป็นผู้ช่วยของอาจารย์รุ่นพี่ที่เป็นนักวิจัยอยู่แล้ว หรือ ทำงานวิจัยของตัวเองในนามของทุนนักวิจัยหน้าใหม่

3.งานเตรียมตัวเพื่อศึกษาต่อ กรณีที่ยังไม่จบปริญญาเอก เพราะจำนวนของอาจารย์ที่จบปริญญาเอกก็เป็นตัวชี้วัดหนึ่งในการจัดอันดับของมหาลัย อาจารย์ใหม่ที่ไม่เคยไปเรียนต่างประเทศเลย ต้องเตรียมภาษาซึ่งหนักมากเพราะมีงานหลากหลายที่จะต้องทำในเวลาเดียวกัน การเตรียมตัวไปศึกษาต่อนั้นบางคนอาจต้องใช้เวลาเป็น 5 ปี หลังจากวันที่เข้าเป็นอาจารย์แล้วถึงจะได้ไปเรียนต่อ เพราะมีภาระหน้าที่เยอะครับ ไหนจะต้องหาที่เรียนอีก ติดต่อโปรเฟสเซอร์ สมัครขอทุน แต่ถ้าไม่ไหวจริงๆก็คงต้องเลือกศึกษาในประเทศไทยถ้าโชคดีสาขาที่ตัวเองเรียนอยู่มีเปิดทำการสอน และพอใช้ได้ แต่ถ้าจะให้ดีต้องไปเรียนต่อต่างประเทศเพื่อเปิดโลกทัศน์ให้กว้างขึ้นครับ ฉะนั้นคนที่จะเป็นอาจารย์ต้องเตรียมตัวให้พร้อมมาแต่เนิ่นๆ ไม่ใช่มาเตรียมตอนเป็นอาจารย์ มันจะลำบากมาก แต่ก็ไม่ใช่ว่าทำไม่ได้ครับ

4.งานบริหารของภาควิชา คือ ในภาควิชาจะมีงานที่จะต้องทำ เช่น งานประกันคุณภาพ งานปรับปรุงหลักสูตร หรืองานอะไรก็แล้วที่ทางหัวหน้าภาคมอบหมาย ต้องช่วยสนับสนุนให้ตามกำลัง

5.งานให้คำปรึกษานิสิต ไม่ว่าจะเป็นนิสิตที่เราเป็นที่ปรึกษาประจำชั้นปี หรือ นิสิตที่ทำตัวจบ

6.งานบริการวิชาการ เป็นส่วนหนึ่งของงานอาจารย์ที่จะต้องให้ความรู้กับสังคม เช่น งานอบรมให้กับคนทั่วไปทั้งในและนอกมหาลัย เป็นภาระกิจหลักอย่างหนึ่งของมหาลัยครับ

7.งานกิจกรรม ซึ่งจะได้รับมอบหมายจากคณบดี หรือหัวหน้าภาค ให้ช่วยทำกิจกรรมในแต่ละฝ่าย แล้วแต่จะได้รับมอบหมาย เช่นงานกิจการนิสิต คุมนิสิตรับน้อง งานประชุมวิชาการ

8.งานประชุม มีทั้งของภาค ของคณะ มหาลัย ของกลุ่มย่อยๆอีก มีสัมนาย่อยก็ต้องเข้าเพื่อประโยชน์ในการขยายโลกทัศน์ของเราครับ

9.งานการเมือง อันนี้ไม่บอกก็รู้ครับ มาในหลายรูปแบบ ไม่ว่าหน่วยงานใดก็มีการเมืองหมด วงการอาจารย์ก็มีเหมือนกัน แต่ส่วนใหญ่ก็เป็นไปเพื่อความก้าวหน้าทางการศึกษา แต่บางครั้งหรือหลายครั้งก็ปนไปด้วยอคติส่วนบุคคล ต้องเรียนรู้ให้ได้ครับสำหรับอาจารย์ใหม่จากอาจารย์ที่ดีๆครับ

10.งานจิปาถะ คือ จะเป็นงานที่ออกจะไม่เป็นทางการหน่อย แต่ต้องทำ เช่น อาจารย์ผู้ใหญ่ใช้ให้ทำงานให้ เราเป็นอาจารย์ผู้น้อยจะปฎิเสธได้ลำบาก ถ้าไม่หนักหนามากก็ทำ หรือถ้าหนักหนามากก็ต้องทำ เพราะเลือกไม่ได้ บางทีงานเหล่านี้ก็รบกวนความก้าวหน้าของวิชาการของอาจารย์ใหม่เกินไป บางทีมาพร้อมกันหลายๆงาน บางทีให้ช่วยทำงานนี้แล้ว ก็มีงานต่อไปมาเรื่อยๆ แต่ช่วยได้ก็ต้องช่วยครับ เดี๋ยวจะหาว่าเป็นเด็กเป็นเล็กไม่มีน้ำใจ น้ำพึ่งเรือเสือพึ่งป่า ในวันข้างหน้าเราก็อาจจะต้องขอความช่วยเหลือซึ่งกันและกันอยู่

เคยได้ยินมาเยอะว่า อาจารย์ไม่จำเป็นต้องเก่ง แต่ถ่ายทอดเก่งก็พอ ถ้าลองดูงานที่ผมเขียนข้างบน ถามว่า ถ้าอาจารย์ไม่เก่ง จะสามารถฝ่าฟันและเป็นอาจารย์ที่ดีได้หรือไม่ครับ จะสามารถทำงานหลายๆอย่างในเวลาพร้อมกันได้อย่างไร อาจารย์ไม่ได้มีหน้าที่ที่ต้องสอนอย่างเดียว อาจารย์แต่ละท่านที่เป็น ดร. หรือ ผศ. หรือ รศ. หรือ ศ. นั้นก็เคยทำงานเหล่านี้มาหมดนะครับ ขึ้นอยู่กับว่าใครจะให้น้ำหนักแต่ละงานมากน้อยเพียงใด ถ้าใครคนนั้นทำได้ดีหมดทุกอย่างก็จะเป็นสุดยอดของอาจารย์ นั่นคือเป็นอาจารย์ของอาจารย์ครับ หาได้ยากครับแต่ก็ใช่ว่าจะไม่มี แต่ที่สำคัญสำหรับอาจารย์ใหม่คือ เก็บเกี่ยวประสบการณ์การเป็นอาจารย์ แล้วหาทางไปเรียนต่อให้ได้เร็วที่สุดเป็นอันดี แล้วที่สำคัญขอให้มีความสุขทุกขณะที่ทำงานอาจารย์อันเป็นงานที่ทรงคุณค่า แม้ว่าจะสวนทางรายได้ก็ตาม


วันศุกร์ที่ 4 พฤษภาคม พ.ศ. 2555

เจ้ายอดศึก ขุนศึกแห่งดอยไตแลง

เจ้ายอดศึก ขุนศึกแห่งดอยไตแลง

ก่อนจะมาเป็นสยามแล้วเป็นไทยได้นั้น ภูมิภาคแห่งนี้ประกอบไปด้วยอณาจักร แว่นแคว้นเล็ก แว้นแคว้นน้อยหลายแว่นแคว้น ล้านนา ก็มีอำนาจทางตอนเหนือ บางครั้งก็เป็นของพม่า บางครั้งก็เป็นของอยุธยา แล้วยังมีเมืองเล็กเมืองน้อย เป็นรัฐอิสระระหว่างอณาจักร มีชนเผ่าไทใหญ่ ที่มีภาษาและวัฒนธรรมคล้ายคลึงกับล้านนา เพราะตกเป็นเมืองในการปกครอง มีเมืองคัง เมืองนาย เมืองเชียงตุง ที่คุ้นหู แต่หลังจากอังกฤษเข้ามามีอำนาจ เมืองเหล่านี้ในได้ตกเป็นรัฐในอารักขาของอังกฤษ ไม่ได้เป็นประเทศราชเหมือนพม่า แต่พอได้เอกราชจากอังกฤษ ก็ร่วมกันจัดตั้งเป็นสหภาพพม่าขึ้นมาในปี 1947 ได้ทำสัญญาปางโหลง โดยนายพลอองซาน พ่อของนางอองซาน แล้วต่อมาก็ถูกยิงในสภาตายไป หลังจากนั้นพม่าโดยการนำของรัฐบาลทหารก็เข้ามากดขี่ ข่มเหงทำร้าย ไม่ทำตามสัญญาปางโหลง ชนกลุ่มน้อยจึงจับอาวุธขึ้นสู้ด้วยแนวทางของตนเอง จนกระทั่งปัจจุบัน เพื่อรักษาสิทธิความเป็นคนให้แก่พี่ แก่น้อง แก่ญาติ และชาติพันธุ์ของตนเอง
เจ้ายอดศึกเป็นชาวไทใหญ่ในรัฐฉาน ขณะที่อายุได้ 17 ปี ระหว่างเดินทางไปโรงเรียนกับกลุ่มเพื่อนๆ มีทหารพม่าเข้ามาฉุดคร่าเพื่อนผู้หญิงเอาไปกระทำชำเรา ย่ำยีและสุดท้ายก็ฆ่าทิ้ง จากนั้นท่านก็เดินตัดสินใจเดินทางเข้าป่าไปร่วมขบวนการต่อสู้เพื่อกอบกู้เอกราชของรัฐฉาน (มีหลายชาติพันธุ์มากครับในรัฐนี้ ) เป็นผู้นำกลุ่มไทยใหญ่จวบจนปัจจุบัน ทำเพื่อปกป้องสิทธิ ปกป้องชาติพันธุ์ โดยไม่ได้หวังสิ่งใดที่จะเกื้อประโยชน์แก่ตัวเอง นี่แหละครับที่เรียกได้เต็มปากว่าชายชาตินักรบ ทำเพื่อคนอื่น จริงๆ นับถือน้ำใจท่านครับ หากไม่ทำเยี่ยงนี้ จะมีผู้หญิงที่ถูกย่ำยี ถูกรังแกไปอีกเท่าไหร่ (ยุคที่อยุธยาพ่ายแพ้ต่อพม่าก็คงอยู่ในสถานการณ์เดียวกัน)ใครจะมาช่วย หากไม่ช่วยตัวเอง


"พม่าไม่ยอมเจรจาจนกว่าจะรบชนะ ถ้าแพ้ก็จะกดขี่ ย่ำยีอย่างไรก็ได้ ถ้าชนะจะได้เจรจา" ท่านว่ายังงั้นนะครับ
คนที่จะเป็นนักสร้างชาติได้ ท่านเจ้ายอดศึกบอกว่ามีหลักอยู่ 5 ประเด็นคือ
1.ผู้สร้างชาติต้องรู้จักการวางแผน เป็นนักวางแผนทุกอย่างเช่นการรบ การประชาสัมพันธ์ การเข้าหาประชาชน การข่าว
2.ผู้สร้างชาติต้องกล้าหาญ รบได้ ไปแนวหน้าได้ เป็นนักรบได้
3.ผู้สร้างชาติต้องเป็นนักการเมือง คือ นักการเมืองต้องสามารถบริหารคน องค์กร หน่วยงาน ประชาชน
4.ผู้สร้างชาติต้องเป็นนักธุรกิจ คือ กองทัพ หน่วยงานจะอยู่ได้ ปากท้องต้องอิ่ม
5.ผู้สร้างชาติต้องเป็นนักพัฒนา คือ เรื่องการศึกษาต้องพัฒนาเด็กให้การศึกษา ให้รักษาวัฒนธรรม ให้รักชาติ

เอาใจช่วยครับ เพื่อให้ปกป้องอธิปไตย ปกป้องสิทธิความเป็นคน ไม่ให้ใครมารังแก ข่มเหง ย่ำยีคนของท่านครับ

ปล.เรื่องปัญหายาเสพติดยังเป็นประเด็นอันซับซ้อนที่ไม่รู้ความจริงๆนอกจากคนวงใน แต่คนไทยทั่วไปก็ไม่รู้ ว่าเป็นชนกลุ่มน้อยหรือรัฐบาลพม่ากันแน่ที่ทิ่มแทงประเทศไทยอยู่

เรื่องราวเกี่ยวกับรัฐฉาน ที่นี่
 

วันจันทร์ที่ 30 เมษายน พ.ศ. 2555

วันเสาร์ที่ 28 เมษายน พ.ศ. 2555

แบบอย่างที่ดีงาม ท่านดร.สุรินทร์ พิศสุวรรณ

ดูท่าน ดร.สุรินทร์ พิศสุวรรณ แล้ว ในบางครั้งที่จิตตก ก็สามารถช่วยให้จิตใจผ่องใสและกลับมามีกำลังใจได้ในระดับเดิม ขอบคุณสำหรับความดีที่่ท่านทำ ขอบคุณครอบครัวของท่าน ที่มอบสิ่งดีงามให้ไม่เพียงแก่คนไทย คนมุสลิม คนอาเซียน แต่รวมไปถึงให้กับโลกที่สวยงามแห่งนี้อีกด้วย



ดูตรงช่วงที่คุณแม่ของดร.สุรินทร์ให้สัมภาษณ์แล้ว ไม่แปลกใจที่ทำให้ท่านเป็นท่านในวันนี้


"ตั้งแต่คุณตา คุณแม่ คุณพ่อ ท่านสอนอยู่ตลอดเวลาว่า เราไม่ได้อยู่เพื่อตัวเอง เราทำทุกสิ่งทุกอย่างให้ดีที่สุดเพื่อที่จะเผื่อแผ่ให้คนอื่น ไม่ว่าสิ่งที่จะเผื่อแผ่นั้นจะเป็นทรัพย์สินซึ่งเราไม่มีมาก แต่ในเรื่องของโอกาส หรือบางครั้งเป็นแต่เพียงตัวแบบ เป็นโมเดลให้กับคนอื่น ว่าเราไปจากตรงนี้ ว่าเราเรียนจากตรงนี้ เกิดที่นี่ แต่เราสามารถจะก้าวไปสู่สังคมที่กว้างขึ้น..."

"ถ้าเราเอาจริงซะอย่าง ถ้าเราสู้จริง ถ้าเราพยายามจริง ทุกอย่างจะเกื้อกูล และจะอำนวย ไม่ใช่ทุกชีวิตจะทำได้แต่อย่างน้อยๆ มันพิสูจน์ให้เห็นว่า สิ่งที่คุณคิดว่ามันเป็นอุปสรรค และทำไม่ได้ มันไม่จริง.."


วันอาทิตย์ที่ 22 เมษายน พ.ศ. 2555

เงินเดือนของอาจารย์มหาลัยในไทย


เงินเดือนของอาจารย์มหาลัยในไทย



เมื่อวานภรรยาผมเล่าให้ฟังว่าลูกพี่ลูกน้องของเค้าพึ่งจะสำเร็จการศึกษาเกี่ยวกับวิศวกรรมแหล่งน้ำในระดับปริญญาตรี ณ มหาลัยมีชื่อแห่งหนึ่งในกทม. ตอนนี้ได้เข้าทำงาน ณ สำนักงานปะปาแห่งหนึ่งด้วยเงินเดือนเริ่มต้นที่ 2 หมื่นกว่า ผมก็พลอยดีใจไปกับความสำเร็จของญาติภรรยาไปด้วย ภูมิใจกับความมานะบากบั่นแทนพ่อแม่ของน้องเค้า แต่พอหันกลับมามองเงินเดือนอาจารย์ที่ผมได้รับในตอนแรกเดือนแรกเมื่อ 2 ปีก่อนนั้นได้ 1.5 หมื่นบาท กับวุฒิปริญญาตรีเกียรตินิยม และวุฒิปริญญาโทจากประเทศเยอรมันที่ได้รับมาด้วยการแข่งขันทุนจากรัฐบาลเยอรมัน ถามว่าผมรู้สึกอย่างไร ก็บอกตามตรงรู้สึกถึงความไม่ยุติธรรมและการให้ความสำคัญของคนไทยในอาชีพครูบาอาจารย์ โดยเฉพาะอาชีพครูในระดับมหาลัยที่ต้องสอนเด็กเพื่อเป็นกำลังของชาติ อีกทั้งเด็กเหล่านี้บางคนจะกลายเป็นครูในแต่ละระดับไม่ว่าจะมัธยม ประถม แล้วส่วนใหญ่ก็จะเข้าไปทำงานในสายงานไม่ว่าจะเอกชนหรือของรัฐ ซึ่งปัจจุบันล้วนแล้วได้รับค่าตอบแทนเท่าเงินเดือนอาจารย์ใหม่ในระดับปริญญาโท ซึ่งมันก็ควรจะเป็นรายได้ที่เด็กๆพวกนี้ควรจะได้รับ ซึ่งผมก็เข้าใจเพราะผมเคยทำงานเอกชนมาก่อน5 ปีก่อนมาเป็นอาจารย์ เพราะอยากเป็น อยากปั้น อยากสร้าง อยากเห็น การเปลี่ยนแปลงเล็กๆที่คนตัวเล็กๆจะทำได้ ถ้าหากอยากรวยหรือมีเงินเหลือใช้คงจะไปทำเอกชนแล้วหลังจากจบป.โทปี2009 ซึ่งมีหลายบริษัทหรือหน่วยงานข้ามชาติอ้าแขนรับและต้องการบุคลากรด้านนี้ แล้วผมก็มีอิสระในการเลือกด้วยเนื่องจากได้ทุนที่ไม่มีข้อผูกมัน แต่เป้าหมายก็ต้องเป็นเป้าหมาย ทุกคนต้องมีจุดยืนหรือส้นเท้าเป็นของตัวเองครับ^^ เพราะผมต้ังใจไว้ก่อนไปเยอรมันแล้วว่าถ้าจบกลับมาไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นจะขอทำงานเป็นอาจารย์ แม้ว่าจะเริ่มตอนอายุเยอะแล้วก็ตาม และต้องทำใจว่าคนเราไม่มีทางจะได้อะไรเท่าเทียมกัน เพราะเกิดมาก็ไม่ได้เท่าเทียมกันอยู่แล้ว แต่พอตายไปฝากอะไรดีๆไว้กับโลกที่เราเคยอยู่บ้าง นั่นต่างหากคือสิ่งที่ผมคิด

ซึ่งในฐานะที่เป็นอาจารย์เมื่อเห็นลูกศิษย์ได้งานและมีเงินเดือนที่พอเลี้ยงตัวเองและส่งเสียครอบครัวได้ก็จะมีความภูมิใจระดับหนึ่ง แต่พูดถึงรายได้อาจารย์ควรจะต้องมีการทบทวนหันมาเพิ่มสวัสดิการ หรือ สร้างแรงจูงใจให้มากกว่านี้ ถึงจะได้คนที่เก่งหันมาเป็นอาจารย์ แต่ถ้าคนเก่งแต่เอาตัวเงินเป็นที่ตั้งโดยไม่ได้มีอุดมการณ์จะพัฒนาสังคมจริงๆ ก็อย่างมาเป็นอาจารย์เลยครับ ถ้าหากมาเป็นอาจารย์แล้วรับจ๊อบหรืองานนอก เพื่อหวังมีรายได้ แล้วอย่ามาบอกว่าเงินไม่พอ ทำไมไม่ทำตำแหน่งวิชาการ ขยันทำวิจัย หรือไม่งั้นก็เอาความรู้ที่มีอยู่และภาษาที่เชื่อว่าเป็นอาจารย์น่ะเก่งอยู่แล้วมาแปลตำรา ไม่มีอะไรทำก็แปลตำราซิครับ เหมือนอาจารย์ของผมท่านหนึ่งเป็นศาสตราจารย์แปลตำราเกือบยี่สิบเล่ม ใครจะอ่านไม่อ่านไม่สนใจขอให้แปลไว้ก่อน แต่ละเล่มผมอ่านดูก็คุณภาพนะครับเพราะท่านจบโทเอกที่อเมริกา อาจารย์และครูต้องเป็นแบบนี้

แต่ถึงอย่างไรคนไทยทุกคน รัฐบาล และมหาลัยต้องสนใจเรื่องสวัสดิการ ค่าจ้าง เงินเดือนและค่าตอบแทนให้กับอาจารย์มากกว่านี้ ถ้าพูดอย่างนี้อาจารย์ที่เป็นข้าราชการจะโต้แย้งและด่าผมแรงกลับมาว่าเค้าก็ได้เงินเดือนน้อย บางทีน้อยกว่าอาจารย์ใหม่ที่เป็นพนักงานมหาลัยอีก มันก็มีเหตุและผล นี่ก็อีกประเด็นครับ คงจะต้องถกเรื่องนี้ในบทความอื่นเพราะไม่ใช่จุดมุ่งหมายของบทความนี้ แต่ก็เข้าใจว่าการศึกษาในระดับอุดมศึกษาของไทยขณะนี้เป็นช่วงรอยต่อการเปลี่ยนแปลงที่ยิ่งใหญ่ ผมก็เห็นใจอย่างมากและเข้าใจท่านครูบาอาจารย์ที่มีตำแหน่งข้าราชการ จู่ๆเด็กใหม่มาถึงเงินเดือนเริ่มต้นมันก็มากกว่าที่เค้ากำลังได้รับแล้ว จะมีสาเหตุมาจากอะไรก็แล้วแต่ เมื่อมันเป็นอย่างนี้แล้วก็ต้องเดินต่อ ไม่อยากให้มาเถียงกันแต่ต้องเอาใจใส่นะครับในรายละเอียดของสวัสดิการ นี่ก็คือปัญหาหนึ่งที่ผมเจอหลังจากอาจารย์ที่มีตำแหน่งข้าราชการเริ่มไม่มีการรับเข้าแล้วมีแต่อาจารย์ตำแหน่งพนักงานมหาลัย ไม่ว่าคุณจะเก่งหรือไม่เก่งคุณเข้ามายุคนี้คุณก็จะเป็นอาจารย์ตำแหน่งพนักงานมหาลัย แต่ก็ไม่ใช่ปัญหาที่จะขัดขวางการไปถึงเป้าหมายของการเป็นครูที่ดีของผมครับ ไม่รู้จะทำได้หรือไม่ ผมเชื่อว่าทุกคนทีเป็นอาจารย์ก็มีเป้าหมายคล้ายคลึงกัน

แต่อย่างไรก็แล้วแต่อาจารย์ก็ต้องมีความสมถะ ให้สมกับภาพที่สังคมอยากจะให้เป็น^^’  ขยันหาความรู้ใหม่ๆ ติดตามกระแสความก้าวหน้าในวงการวิชาการของตัวเอง อัพเดตตลอด ขยันทำวิจัย แปลเรียบเรียงตำราวิชาการหรือแบบการสอน ความรู้อะไรจะได้มาฟรีๆหรือประหยัดทรัพยากรเงินตราก็รีบไขว่คว้า ขยันและใส่ใจในการสอน งานบริหารของภาควิชาก็ต้องช่วยเพราะถึงวันหนึ่งก็ต้องทำหน้าที่บริหารนั้นเมื่อถึงเวลาจะได้ทำได้ บริหารให้ภาควิชาเจริญขึ้น แล้วอาจารย์เด็กก็ต้องรู้จักบุญคุณของผู้มีบุญคุณ โดยจะต้องตอบแทนบุญคุณนั้นเพื่อสร้างประโยชน์ให้ส่วนรวมโดยไม่เบียดบังความเจริญก้าวหน้าที่วิชาการของตัวเอง เห็นไหมล่ะครับว่างานอาจารย์ไม่ได้ง่ายเลยนะครับ ใครใครก็เป็นได้ แต่จะเป็นอาจารย์ที่ดีได้จะมีสักกี่คนที่ไปถึงจุดนั้น ผมก็หวังว่าผมจะไปถึงจุดนั้น(จุดเป้าหมายของผมเองไม่เกี่ยวกับใครครับ)

 ลองอ่านกระทู้นี้จากพันทิพย์ ดุเด็ดเผ็ดมันส์ หลากหลายความคิดเห็นเกี่ยวกับเงินเดือนอาจารย์ครับ แต่นี่แหละคือคน ไม่มีใครมองได้ครบทุกมุมครับ 
บทความนี้เขียนโดยอาจารย์มหาลัย