วันศุกร์ที่ 4 พฤษภาคม พ.ศ. 2555

เจ้ายอดศึก ขุนศึกแห่งดอยไตแลง

เจ้ายอดศึก ขุนศึกแห่งดอยไตแลง

ก่อนจะมาเป็นสยามแล้วเป็นไทยได้นั้น ภูมิภาคแห่งนี้ประกอบไปด้วยอณาจักร แว่นแคว้นเล็ก แว้นแคว้นน้อยหลายแว่นแคว้น ล้านนา ก็มีอำนาจทางตอนเหนือ บางครั้งก็เป็นของพม่า บางครั้งก็เป็นของอยุธยา แล้วยังมีเมืองเล็กเมืองน้อย เป็นรัฐอิสระระหว่างอณาจักร มีชนเผ่าไทใหญ่ ที่มีภาษาและวัฒนธรรมคล้ายคลึงกับล้านนา เพราะตกเป็นเมืองในการปกครอง มีเมืองคัง เมืองนาย เมืองเชียงตุง ที่คุ้นหู แต่หลังจากอังกฤษเข้ามามีอำนาจ เมืองเหล่านี้ในได้ตกเป็นรัฐในอารักขาของอังกฤษ ไม่ได้เป็นประเทศราชเหมือนพม่า แต่พอได้เอกราชจากอังกฤษ ก็ร่วมกันจัดตั้งเป็นสหภาพพม่าขึ้นมาในปี 1947 ได้ทำสัญญาปางโหลง โดยนายพลอองซาน พ่อของนางอองซาน แล้วต่อมาก็ถูกยิงในสภาตายไป หลังจากนั้นพม่าโดยการนำของรัฐบาลทหารก็เข้ามากดขี่ ข่มเหงทำร้าย ไม่ทำตามสัญญาปางโหลง ชนกลุ่มน้อยจึงจับอาวุธขึ้นสู้ด้วยแนวทางของตนเอง จนกระทั่งปัจจุบัน เพื่อรักษาสิทธิความเป็นคนให้แก่พี่ แก่น้อง แก่ญาติ และชาติพันธุ์ของตนเอง
เจ้ายอดศึกเป็นชาวไทใหญ่ในรัฐฉาน ขณะที่อายุได้ 17 ปี ระหว่างเดินทางไปโรงเรียนกับกลุ่มเพื่อนๆ มีทหารพม่าเข้ามาฉุดคร่าเพื่อนผู้หญิงเอาไปกระทำชำเรา ย่ำยีและสุดท้ายก็ฆ่าทิ้ง จากนั้นท่านก็เดินตัดสินใจเดินทางเข้าป่าไปร่วมขบวนการต่อสู้เพื่อกอบกู้เอกราชของรัฐฉาน (มีหลายชาติพันธุ์มากครับในรัฐนี้ ) เป็นผู้นำกลุ่มไทยใหญ่จวบจนปัจจุบัน ทำเพื่อปกป้องสิทธิ ปกป้องชาติพันธุ์ โดยไม่ได้หวังสิ่งใดที่จะเกื้อประโยชน์แก่ตัวเอง นี่แหละครับที่เรียกได้เต็มปากว่าชายชาตินักรบ ทำเพื่อคนอื่น จริงๆ นับถือน้ำใจท่านครับ หากไม่ทำเยี่ยงนี้ จะมีผู้หญิงที่ถูกย่ำยี ถูกรังแกไปอีกเท่าไหร่ (ยุคที่อยุธยาพ่ายแพ้ต่อพม่าก็คงอยู่ในสถานการณ์เดียวกัน)ใครจะมาช่วย หากไม่ช่วยตัวเอง


"พม่าไม่ยอมเจรจาจนกว่าจะรบชนะ ถ้าแพ้ก็จะกดขี่ ย่ำยีอย่างไรก็ได้ ถ้าชนะจะได้เจรจา" ท่านว่ายังงั้นนะครับ
คนที่จะเป็นนักสร้างชาติได้ ท่านเจ้ายอดศึกบอกว่ามีหลักอยู่ 5 ประเด็นคือ
1.ผู้สร้างชาติต้องรู้จักการวางแผน เป็นนักวางแผนทุกอย่างเช่นการรบ การประชาสัมพันธ์ การเข้าหาประชาชน การข่าว
2.ผู้สร้างชาติต้องกล้าหาญ รบได้ ไปแนวหน้าได้ เป็นนักรบได้
3.ผู้สร้างชาติต้องเป็นนักการเมือง คือ นักการเมืองต้องสามารถบริหารคน องค์กร หน่วยงาน ประชาชน
4.ผู้สร้างชาติต้องเป็นนักธุรกิจ คือ กองทัพ หน่วยงานจะอยู่ได้ ปากท้องต้องอิ่ม
5.ผู้สร้างชาติต้องเป็นนักพัฒนา คือ เรื่องการศึกษาต้องพัฒนาเด็กให้การศึกษา ให้รักษาวัฒนธรรม ให้รักชาติ

เอาใจช่วยครับ เพื่อให้ปกป้องอธิปไตย ปกป้องสิทธิความเป็นคน ไม่ให้ใครมารังแก ข่มเหง ย่ำยีคนของท่านครับ

ปล.เรื่องปัญหายาเสพติดยังเป็นประเด็นอันซับซ้อนที่ไม่รู้ความจริงๆนอกจากคนวงใน แต่คนไทยทั่วไปก็ไม่รู้ ว่าเป็นชนกลุ่มน้อยหรือรัฐบาลพม่ากันแน่ที่ทิ่มแทงประเทศไทยอยู่

เรื่องราวเกี่ยวกับรัฐฉาน ที่นี่
 

วันจันทร์ที่ 30 เมษายน พ.ศ. 2555

วันเสาร์ที่ 28 เมษายน พ.ศ. 2555

แบบอย่างที่ดีงาม ท่านดร.สุรินทร์ พิศสุวรรณ

ดูท่าน ดร.สุรินทร์ พิศสุวรรณ แล้ว ในบางครั้งที่จิตตก ก็สามารถช่วยให้จิตใจผ่องใสและกลับมามีกำลังใจได้ในระดับเดิม ขอบคุณสำหรับความดีที่่ท่านทำ ขอบคุณครอบครัวของท่าน ที่มอบสิ่งดีงามให้ไม่เพียงแก่คนไทย คนมุสลิม คนอาเซียน แต่รวมไปถึงให้กับโลกที่สวยงามแห่งนี้อีกด้วย



ดูตรงช่วงที่คุณแม่ของดร.สุรินทร์ให้สัมภาษณ์แล้ว ไม่แปลกใจที่ทำให้ท่านเป็นท่านในวันนี้


"ตั้งแต่คุณตา คุณแม่ คุณพ่อ ท่านสอนอยู่ตลอดเวลาว่า เราไม่ได้อยู่เพื่อตัวเอง เราทำทุกสิ่งทุกอย่างให้ดีที่สุดเพื่อที่จะเผื่อแผ่ให้คนอื่น ไม่ว่าสิ่งที่จะเผื่อแผ่นั้นจะเป็นทรัพย์สินซึ่งเราไม่มีมาก แต่ในเรื่องของโอกาส หรือบางครั้งเป็นแต่เพียงตัวแบบ เป็นโมเดลให้กับคนอื่น ว่าเราไปจากตรงนี้ ว่าเราเรียนจากตรงนี้ เกิดที่นี่ แต่เราสามารถจะก้าวไปสู่สังคมที่กว้างขึ้น..."

"ถ้าเราเอาจริงซะอย่าง ถ้าเราสู้จริง ถ้าเราพยายามจริง ทุกอย่างจะเกื้อกูล และจะอำนวย ไม่ใช่ทุกชีวิตจะทำได้แต่อย่างน้อยๆ มันพิสูจน์ให้เห็นว่า สิ่งที่คุณคิดว่ามันเป็นอุปสรรค และทำไม่ได้ มันไม่จริง.."


วันอาทิตย์ที่ 22 เมษายน พ.ศ. 2555

เงินเดือนของอาจารย์มหาลัยในไทย


เงินเดือนของอาจารย์มหาลัยในไทย



เมื่อวานภรรยาผมเล่าให้ฟังว่าลูกพี่ลูกน้องของเค้าพึ่งจะสำเร็จการศึกษาเกี่ยวกับวิศวกรรมแหล่งน้ำในระดับปริญญาตรี ณ มหาลัยมีชื่อแห่งหนึ่งในกทม. ตอนนี้ได้เข้าทำงาน ณ สำนักงานปะปาแห่งหนึ่งด้วยเงินเดือนเริ่มต้นที่ 2 หมื่นกว่า ผมก็พลอยดีใจไปกับความสำเร็จของญาติภรรยาไปด้วย ภูมิใจกับความมานะบากบั่นแทนพ่อแม่ของน้องเค้า แต่พอหันกลับมามองเงินเดือนอาจารย์ที่ผมได้รับในตอนแรกเดือนแรกเมื่อ 2 ปีก่อนนั้นได้ 1.5 หมื่นบาท กับวุฒิปริญญาตรีเกียรตินิยม และวุฒิปริญญาโทจากประเทศเยอรมันที่ได้รับมาด้วยการแข่งขันทุนจากรัฐบาลเยอรมัน ถามว่าผมรู้สึกอย่างไร ก็บอกตามตรงรู้สึกถึงความไม่ยุติธรรมและการให้ความสำคัญของคนไทยในอาชีพครูบาอาจารย์ โดยเฉพาะอาชีพครูในระดับมหาลัยที่ต้องสอนเด็กเพื่อเป็นกำลังของชาติ อีกทั้งเด็กเหล่านี้บางคนจะกลายเป็นครูในแต่ละระดับไม่ว่าจะมัธยม ประถม แล้วส่วนใหญ่ก็จะเข้าไปทำงานในสายงานไม่ว่าจะเอกชนหรือของรัฐ ซึ่งปัจจุบันล้วนแล้วได้รับค่าตอบแทนเท่าเงินเดือนอาจารย์ใหม่ในระดับปริญญาโท ซึ่งมันก็ควรจะเป็นรายได้ที่เด็กๆพวกนี้ควรจะได้รับ ซึ่งผมก็เข้าใจเพราะผมเคยทำงานเอกชนมาก่อน5 ปีก่อนมาเป็นอาจารย์ เพราะอยากเป็น อยากปั้น อยากสร้าง อยากเห็น การเปลี่ยนแปลงเล็กๆที่คนตัวเล็กๆจะทำได้ ถ้าหากอยากรวยหรือมีเงินเหลือใช้คงจะไปทำเอกชนแล้วหลังจากจบป.โทปี2009 ซึ่งมีหลายบริษัทหรือหน่วยงานข้ามชาติอ้าแขนรับและต้องการบุคลากรด้านนี้ แล้วผมก็มีอิสระในการเลือกด้วยเนื่องจากได้ทุนที่ไม่มีข้อผูกมัน แต่เป้าหมายก็ต้องเป็นเป้าหมาย ทุกคนต้องมีจุดยืนหรือส้นเท้าเป็นของตัวเองครับ^^ เพราะผมต้ังใจไว้ก่อนไปเยอรมันแล้วว่าถ้าจบกลับมาไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นจะขอทำงานเป็นอาจารย์ แม้ว่าจะเริ่มตอนอายุเยอะแล้วก็ตาม และต้องทำใจว่าคนเราไม่มีทางจะได้อะไรเท่าเทียมกัน เพราะเกิดมาก็ไม่ได้เท่าเทียมกันอยู่แล้ว แต่พอตายไปฝากอะไรดีๆไว้กับโลกที่เราเคยอยู่บ้าง นั่นต่างหากคือสิ่งที่ผมคิด

ซึ่งในฐานะที่เป็นอาจารย์เมื่อเห็นลูกศิษย์ได้งานและมีเงินเดือนที่พอเลี้ยงตัวเองและส่งเสียครอบครัวได้ก็จะมีความภูมิใจระดับหนึ่ง แต่พูดถึงรายได้อาจารย์ควรจะต้องมีการทบทวนหันมาเพิ่มสวัสดิการ หรือ สร้างแรงจูงใจให้มากกว่านี้ ถึงจะได้คนที่เก่งหันมาเป็นอาจารย์ แต่ถ้าคนเก่งแต่เอาตัวเงินเป็นที่ตั้งโดยไม่ได้มีอุดมการณ์จะพัฒนาสังคมจริงๆ ก็อย่างมาเป็นอาจารย์เลยครับ ถ้าหากมาเป็นอาจารย์แล้วรับจ๊อบหรืองานนอก เพื่อหวังมีรายได้ แล้วอย่ามาบอกว่าเงินไม่พอ ทำไมไม่ทำตำแหน่งวิชาการ ขยันทำวิจัย หรือไม่งั้นก็เอาความรู้ที่มีอยู่และภาษาที่เชื่อว่าเป็นอาจารย์น่ะเก่งอยู่แล้วมาแปลตำรา ไม่มีอะไรทำก็แปลตำราซิครับ เหมือนอาจารย์ของผมท่านหนึ่งเป็นศาสตราจารย์แปลตำราเกือบยี่สิบเล่ม ใครจะอ่านไม่อ่านไม่สนใจขอให้แปลไว้ก่อน แต่ละเล่มผมอ่านดูก็คุณภาพนะครับเพราะท่านจบโทเอกที่อเมริกา อาจารย์และครูต้องเป็นแบบนี้

แต่ถึงอย่างไรคนไทยทุกคน รัฐบาล และมหาลัยต้องสนใจเรื่องสวัสดิการ ค่าจ้าง เงินเดือนและค่าตอบแทนให้กับอาจารย์มากกว่านี้ ถ้าพูดอย่างนี้อาจารย์ที่เป็นข้าราชการจะโต้แย้งและด่าผมแรงกลับมาว่าเค้าก็ได้เงินเดือนน้อย บางทีน้อยกว่าอาจารย์ใหม่ที่เป็นพนักงานมหาลัยอีก มันก็มีเหตุและผล นี่ก็อีกประเด็นครับ คงจะต้องถกเรื่องนี้ในบทความอื่นเพราะไม่ใช่จุดมุ่งหมายของบทความนี้ แต่ก็เข้าใจว่าการศึกษาในระดับอุดมศึกษาของไทยขณะนี้เป็นช่วงรอยต่อการเปลี่ยนแปลงที่ยิ่งใหญ่ ผมก็เห็นใจอย่างมากและเข้าใจท่านครูบาอาจารย์ที่มีตำแหน่งข้าราชการ จู่ๆเด็กใหม่มาถึงเงินเดือนเริ่มต้นมันก็มากกว่าที่เค้ากำลังได้รับแล้ว จะมีสาเหตุมาจากอะไรก็แล้วแต่ เมื่อมันเป็นอย่างนี้แล้วก็ต้องเดินต่อ ไม่อยากให้มาเถียงกันแต่ต้องเอาใจใส่นะครับในรายละเอียดของสวัสดิการ นี่ก็คือปัญหาหนึ่งที่ผมเจอหลังจากอาจารย์ที่มีตำแหน่งข้าราชการเริ่มไม่มีการรับเข้าแล้วมีแต่อาจารย์ตำแหน่งพนักงานมหาลัย ไม่ว่าคุณจะเก่งหรือไม่เก่งคุณเข้ามายุคนี้คุณก็จะเป็นอาจารย์ตำแหน่งพนักงานมหาลัย แต่ก็ไม่ใช่ปัญหาที่จะขัดขวางการไปถึงเป้าหมายของการเป็นครูที่ดีของผมครับ ไม่รู้จะทำได้หรือไม่ ผมเชื่อว่าทุกคนทีเป็นอาจารย์ก็มีเป้าหมายคล้ายคลึงกัน

แต่อย่างไรก็แล้วแต่อาจารย์ก็ต้องมีความสมถะ ให้สมกับภาพที่สังคมอยากจะให้เป็น^^’  ขยันหาความรู้ใหม่ๆ ติดตามกระแสความก้าวหน้าในวงการวิชาการของตัวเอง อัพเดตตลอด ขยันทำวิจัย แปลเรียบเรียงตำราวิชาการหรือแบบการสอน ความรู้อะไรจะได้มาฟรีๆหรือประหยัดทรัพยากรเงินตราก็รีบไขว่คว้า ขยันและใส่ใจในการสอน งานบริหารของภาควิชาก็ต้องช่วยเพราะถึงวันหนึ่งก็ต้องทำหน้าที่บริหารนั้นเมื่อถึงเวลาจะได้ทำได้ บริหารให้ภาควิชาเจริญขึ้น แล้วอาจารย์เด็กก็ต้องรู้จักบุญคุณของผู้มีบุญคุณ โดยจะต้องตอบแทนบุญคุณนั้นเพื่อสร้างประโยชน์ให้ส่วนรวมโดยไม่เบียดบังความเจริญก้าวหน้าที่วิชาการของตัวเอง เห็นไหมล่ะครับว่างานอาจารย์ไม่ได้ง่ายเลยนะครับ ใครใครก็เป็นได้ แต่จะเป็นอาจารย์ที่ดีได้จะมีสักกี่คนที่ไปถึงจุดนั้น ผมก็หวังว่าผมจะไปถึงจุดนั้น(จุดเป้าหมายของผมเองไม่เกี่ยวกับใครครับ)

 ลองอ่านกระทู้นี้จากพันทิพย์ ดุเด็ดเผ็ดมันส์ หลากหลายความคิดเห็นเกี่ยวกับเงินเดือนอาจารย์ครับ แต่นี่แหละคือคน ไม่มีใครมองได้ครบทุกมุมครับ 
บทความนี้เขียนโดยอาจารย์มหาลัย

วันเสาร์ที่ 21 เมษายน พ.ศ. 2555

แนะนำสถาบันสอนโฟโตแกรมเมตรีและภูมิสารสนเทศ



แนะนำสถาบันสอนโฟโตแกรมเมตรีและภูมิสารสนเทศ

ผมเคยโชคดีได้รับทุนรัฐบาลเยอรมันไปเรียนปริญญาโทหลังจากทำงานมาแล้วห้าปีในสายโฟโตแกรมและภูมิสารสนเทศ ณสถาบัน HFT- Stuttgart ( Hochschule für Technik Stuttgart  or University of Applied Sciences Stuttgart)  ในสาขา Photogrammetry and Geoinformatics ที่สอนเป็นภาษาอังกฤษ แต่ผมก็ได้เรียนภาษาเยอรมันสองเดือนเต็มเพื่อใช้ในชีวิตประจำวัน ที่แห่งนี้เปิดทำการเรียนการสอนตั้งแต่ปี 1832 ถึงตอนนี้ 180 ปีพอดีครับ มีประวัติอันยาวนานเน้นการสอนทางวิศวกรรมเฉพาะทางเฉพาะหลักสูตรปริญญาตรีและปริญญาโท มีนักศึกษาไม่เยอะครับ 3300 คน แต่มีโปรเฟสเซอร์ที่มีประสบการณ์ถึง 100 ท่านแล้วแต่ละท่านก็มีงานวิจัยทั้งกับสถาบันการศึกษาและกับบริษัทที่เป็นที่ปรึกษา อย่างอาจารย์ของผมเป็นที่ปรึกษาให้บริษัท Inpho คอยออกแบบโปรแกรมโฟโตแกรมเมตรี อีกทั้งยังเป็น Editor ให้กับ ISPRS หรืออีกท่านก็จะเป็นที่ปรึกษาให้กับบริษัท Geomedia ทางด้านจีไอเอสคอยวางระบบโปรแกรมให้

 

 
หลักสูตรที่ผมไปเรียนมีแต่เด็กนักศึกต่างชาติจากทุกทวีปในโลกแต่แอฟริกาจะเยอะหน่อยส่วนใหญ่จะจบทางวิศวกรรมมาครับ มีทั้งโยธา สำรวจ คอมพิวเตอร์ แล้วก็มีพวกภูมิศาสตร์ที่เน้นเทคนิคและกายภาพไปเรียนด้วยก็รวมผมด้วยนี่แหละ แต่ก็เรียนทันกันครับก็ช่วยๆกันไป เพราะแต่ละคนก็มีประสบการณ์ทำงานมาแล้วไม่น้อยกว่า 2ปีซึ่งเป็นข้อกำหนดของหลักสูตร แต่ส่วนใหญ่พวกนี้จะอายุประมาณ 32ปีกัน ผมนี่เด็กสุดแล้ว 27ปีในหมู่คณะมีคนเรียนในปีผม 22 คน โดยการเรียนการสอนจะมีลักษณะเป็นโมดูลคือในหนึ่งโมดูลจะได้เรียนหลากหลายวิชามากเช่น โฟโตแกรมก็จะมีทั้ง Analytical และ Digital ควบไปด้วยแล้วก็จะมีเสริมทั้งหลักการสำรวจด้วย Lidar แล้วก็จะมีภาคปฎิบัติที่เยอะมากๆๆๆ ผมออกจากหอพักประมาณ 8 โมง กลับอีกที สองทุ่ม ช่วงเช้าเรียน ช่วงบ่ายฝึกปฏิบัติ

ทางหลักสูตรจะจัดติวเตอร์ซึ่งเป็นรุ่นพี่ที่เก่งในการเขียนโปรแกรมมาปูพื้นฐานการเขียนโปรแกรมให้ซึ่งในเทอมสองจะต้องมีโปรเจกค์และวิชาที่ต้องเขียนโปรแกรมอีกเยอะ หรือใครจะเอาทำตัวจบก็ว่ากันไป เค้าสอนทั้ง VB และ Matlab แต่ถ้าใครที่คิดว่ามีพื้นฐานแล้วไม่ต้องเข้าก็ได้ ส่วนผมก็เข้าตลอดเพราะจะได้แน่นมากขึ้น แล้วฝึกฟังภาษาอังกฤษจากรุ่นพี่ไปด้วย เพราะพวกนี้เก่งภาษาอังกฤษมากๆ 

หลักสูตรนี้มีวิชาน่าสนใจเยอะมากเน้นหลัก PBL คือ Problem Based Learning ให้โจทย์ปัญหามาแล้วต้องหาวิธีการมาแก้ให้ได้ประสิทธิผลมากที่สุด จะเน้นทางด้านเทคโนโลยีการสำรวจด้วยภาพถ่ายทางอากาศมีวิชาเรียนด้วยกันสองวิชา คือวิชา ดิจิตอลโฟโตแกรมเมตรี กับ วิชา แอดวานซ์โฟโตแกรมเมตรี สอนโดยโปรเฟสเซอร์ Guhn อีกทั้งยังมีวิชา ดิจิตอลอิมเมจโพเซสซิ่ง ซึ่งเป็นวิชาที่ผมชอบมากเพราะจะต้องเขียนโปรแกรมประมวลผลข้อมูลราสเซอร์ด้วยแมทแลป ทำให้เข้าใจเบื้องต้นในการนำคณิตศาสตร์มาประมวลผล อาจารย์จะให้โปรเจกค์มาให้แล้วก็คอยปรึกษาปัญหาตลอด ผมได้ทำเรื่องการปรับแก้ค่า RPC ของดาวเทียม Quickbird สอนโดยโปรเฟสเซอร์ Hahn ผู้เป็นอาจารย์ที่ปรึกษาวิทยานิพนธ์ผมด้วยครับ ส่วนวิชาจีไอเอสโปรแกรมมิ่งก็น่าสนใจสอนโดยโปรเฟสเซอร์ Schroeder มีโปรเจกค์มาให้เหมือนกัน ผมเลือกเขียนโปรแกรมส่งออกแปลงข้อมูลจาก Geomediaไปเป็น KML ฟอร์แมท ส่วนวิชาเวปโปรแกรมมิ่งอันนี้ก็มีสอนแต่ไม่ได้เลือกที่จะทำโปรเจกค์ด้านนี้สอนโดย โปรเฟสเซอร์ Bahr
สิ่งที่น่าสนใจของหลักสูตรนี้มีเยอะมากไม่ว่าจะเป็น การฝึกปฎิบัติหรือ Praktikum สองสัปดาห์ในเรื่องจีไอเอสและโฟโตแกรม ที่นอกเหนือจากการฝึกในเทอมปรกติ โปเฟสเซอร์จะให้งานมาเป็นชิ้นๆ เช่น ทำแผนที่ด้วยภาพถ่ายทางอากาศพร้อมปรับแก้ค่าความถูกต้องให้ได้ค่าที่ยอมรับได้ หรือโปรเจกค์ปัญหาทางด้านจีไอเอสที่เลียนแบบของ ITC มานี้ก็น่าสนใจ

สิ่งที่น่าสนใจอีกคือ วิชาโปรเจกของโปรเฟสเซอร์ Hahn แมทแลปเพื่อแก้ปัญหาข้อมูลภาพอาจารย์เรียกวิชานี้ว่า Photo Studio แกจะยิ้มเพราะชอบกับชื่อนี้ เพราะเด็กจะต้องหัวปั่นกับโปรเจกหมกหมุ่นเหมือนอยู่ในสตูดิโอที่ทุกคนจะต้องเขียนแมทแลป ส่วนโปรเจกค์ทางด้านจีไอเอสของโปเฟสเซอร์Schroederและ Bahr นั้นก็แล้วแต่ว่าจะเลือก GIS customization หรือจะเลือก Webprograming 

หลักสูตรที่ผมเรียนดูได้ที่นี่นะครับ
ที่นี่มีห้องแลปที่ทันสมัยใช้ในการเรียนการสอน ดูได้ที่นี่
แล้วอาจารย์แต่ละท่านก็จะมีห้องแลปส่วนตัวที่เอาไว้สำหรับเด็กปริญญาโทตอนทำตัวจบด้วยครับ ไม่ว่าจะเป็นโฟโตแกรม รีโมทเซนซิ่ง หรือ จีไอเอสโปรแกรมมิ่ง ผมเลือกไปอยู่แลปรีโมทเซนซิ่งกับจีไอเอสโปรแกรมมิ่ง

หลักการสอนของติวเตอร์กับครูทั่วไป

หลักการสอนของติวเตอร์กับครูทั่วไป


ผมมาเปิดดูรายการ Tutor channel ของท่านจุรินทร์ที่เอาติวเตอร์ตามสถาบันดังๆมาสอนเมื่อครั้งสมัยที่ท่านยัง เป็นรมต.กระทรวงศีกษาแล้ว เข้าใจความแตกต่างหลายอย่างของติวเตอร์กับครูทั่วไปที่สอนในโรงเรียนครับ ที่คิดได้คือ
1.ทำเรื่องยากให้เป็นเรื่องง่าย โดยอาศัยเทคนิค กลเม็ด เคล็ดลับปลีกย่อยที่หากได้เรียนแล้วเข้าใจได้ง่าย
2.จิตวิทยา ในการสอน ติวเตอร์จะเชียร์และให้กำลังใจผู้เรียนพยายามเอาใจ และทำให้บรรยากาศเป็นกันเอง เช่นใช้ศัพท์วัยรุ่น ใช้คำแทนตัวเองว่าพี่ รู้สึกเป็นเองไม่มีช่องว่างระหว่างวัย มีการแซวกันกับเด็กๆ
3.น้ำเสียงฟังแล้วตื่นเต้น ไม่ง่วง รู้สึกสนุกเมื่อฟัง

วันศุกร์ที่ 20 เมษายน พ.ศ. 2555

ยกระดับการศึกษาเด็กต่างจังหวัด

ยกระดับการศึกษาเด็กต่างจังหวัด




ปัจจุบันมีมหาวิทยาลัยมากขึ้นในต่างจังหวัดเกิดขึ้นทุกภูมิภาคเริ่มจากมหาวิทยาลัยเชียงใหม่ที่เป็นมหาวิทยาลัยแห่งแรกของประเทศที่ตั้งในต่างจังหวัด มีม.ขอนแก่น ม.สงขลาเป็นหลักให้แก่ภูมิภาค ต่อจากนั้นก็มีมหาลัยตั้งใหม่ตามมาโดยอาจารย์ส่วนใหญ่ก็จะมาจากมหาลัยทั้งสาม รวมทั้งมาจากมหาลัยในกทม.บางส่วน เช่น ม.นเรศวรพิษณุโลก ม.พะเยาที่แยกตัวมาจากม.นเรศวร ม.แม่ฟ้าหลวง ม.มหาสารคาม ม.อุบล ส่วนทางภาคใต้ก็มีม.ทักษิณ ภาคตะวันออกก็มีม.บูรพา เป็นต้น นี่ก็เป็นแนวทางการพัฒนาประเทศที่กำลังไปได้ดีระดับหนึ่ง

ผมชอบคำพูดของอาจารย์อาวุโสในภาควิชาผมท่านหนึ่งมากๆ ท่านบอกว่า การให้การศึกษาแก่เด็กต่างจังหวัดนั้นเหมือนกันกับการที่เราเอาดินมาปั้นเป็นหม้อเพื่อเตรียมเผา ซึ่งไม่เหมือนกับเด็กที่เรียนมหาลัยชื่อดังในกทม.ที่เอาเพชรที่ยังไม่ได้เจียรไนมาทำการเจียรไนให้มีประกายงดงามขึ้นไปอีก แต่จากประสบการณ์ผมที่ผ่านมาอันน้อยนิด ผมเชื่อว่าเด็กต่างจังหวัดที่พวกเรากำลังปั้นอยู่นั้นไม่ได้เป็นดินเสมอไป แต่บางคนเป็นเพชรที่ถูกฝังอยู่ในดิน เพียงแต่รอช่างที่เข้าใจธรรมชาติมาเอาดินโคลนออกไปแล้วเอาไปเจียรไนให้เป็นเพชรเม็ดงาม แต่บางส่วนก็ยังเป็นดิน หิน ทราย แร่อื่นๆ ที่รอแปรรูป ไม่ว่าจะเอาไปปั้น เผา หรือเจียรไน

เด็กต่างจังหวัดที่เจอจะมีความหลากหลายมากหรือว่ามีค่า standard deviation ที่สูง ถ้าเป็นเด็กที่เรียนในตัวจังหวัดก็จะมีมาตรฐานสูงกว่าเด็กที่เรียนในโรงเรียนประจำอำเภอโดยส่วนใหญ่ในปีแรกๆ แต่พอผ่านไปในปีท้ายๆ ก็แล้วแต่ละบุคคลว่าพัฒนาตัวเองได้มากเท่าไหร่ เด็กที่มาจากโรงเรียนประจำอำเภออาจจะถีบตัวเองแซงหน้าเด็กมาจากโรงเรียนประจำจังหวัดก็มีให้เห็นครับ ถ้าเราเปรียบเปรยว่าเป็นวัตถุดิบ มีตั้งแต่ ดิน หิน ทราย กรวด แร่ พลอย ไพลิน เพชร โดยในแต่ละชนิดก็จะมีคุณภาพไม่เท่ากัน ซึ่งแต่ละวัตถุดิบสามารถข้ามเปลี่ยนสถานะของตัวเองได้ ถ้าได้รับการอบรม การศึกษาแล้วตัวเด็กเองมีความตั้งใจพัฒนาตัวเอง ผมเชื่อว่าพวกเขาทำได้ หากพัฒนาต่อไปไม่หยุด แข่งขันกับตัวเองต่อไป

ทำอย่างไรจะให้มาตรฐานคุณภาพการศึกษาของเด็กโรงเรียนประจำอำเภอลดช่องว่างลงมาใกล้เคียงกับเด็กประจำจังหวัด แล้วจะทำอย่างไรให้เด็กประจำจังหวัดลดช่องว่างให้ใกล้เคียงกับเด็กในโรงเรียนกทม. นี่คงเป็นโจทย์ที่รอการแก้ต่อไปครับ แล้วปัญหาที่เป็นอุปสรรคต่อการพัฒนายกระดับการศึกษานั้นเข้าใจกันถ่องแท้จริงๆหรือไม่ถึงรากเง้าของปัญหา มูลนิธิการศึกษาทางไกลผ่านดาวเทียมของในหลวง และรายการtutor channel ของท่านจุรินทร์ก็เป็นทางออกหนึ่งที่ต้องสานต่อ

ผมมีข้อสังเกตอย่างคือ เด็กที่ได้ทุนรัฐบาลญี่ปุ่น หรือ แม้แต่ทุนรัฐบาลเยอรมัน ที่ผมเคยไปนั้น ผมไม่เคยเจอเลยสักคนที่เป็นมีประวัติเรียนอยู่ในต่างอำเภอ ส่วนใหญ่เป็นเด็กในกทม. ไม่ก็เป็นเด็กที่เคยเรียนประจำจังหวัด มันเกิดอะไรขึ้นครับ ปัจจุบันนี้ หรือว่ามันเป็นมานานแล้ว แล้วมันเป็นแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่ ผมอยากจะเห็นคนอย่าง ดร.รอน คำอินไชย มากๆครับ ขอให้มีคนอย่างนี้จุดประกายความฝันของเด็ก สร้างแรงบันดาลใจในชีวิต คิดว่าโอกาสมีอยู่ตลอดเวลาเพียงแต่จะวิ่งเข้าไปหาหรือคว้ามันมาได้หรือไม่