วันพุธที่ 18 เมษายน พ.ศ. 2555

วัฒนธรรมการตีพิมพ์ผลงานสาขาวิศวกรรมกับสาขาวิทยาศาสตร์


วัฒนธรรมที่แตกต่างของการตีพิมพ์ผลงานสาขาวิศวกรรมกับสาขาวิทยาศาสตร์

ในฐานะที่เป็นนักศึกษาป.เอกของคณะวิทยาศาสตร์โดยบังเอิญ และมีเพื่อนรุ่นน้องหลายคนเป็นนศ.ป.เอกของวิศวกรรม ที่ไม่ว่าจะเรียนสาขาไหนจะต้องตีพิมพ์ผลงานให้ได้เพื่อเป็นตัวชี้วัดความสัมฤทธิ์ผลทางการศึกษาแบบฉบับญี่ปุ่น  ที่อื่นก็คงคล้ายๆกัน แต่ที่อังกฤษรู้ว่ามาว่าด็อกเตอร์ที่จบไม่จำเป็นต้องตีพิมพ์ก็ได้ ทางโน้นเค้าจะดูเนื้องานและวิทยานิพนธ์เป็นหลัก

ก็เลยถามรุ่นพี่ป.เอกว่าเคยได้ยินไหมว่านศ.ป.เอกของสาขาวิศวกรรมนั้นมีผลงานตีพิมพ์เยอะมาก รุ่นพี่คนนี้อยู่ปี 3 คณะวิทยาศาสตร์เดียวกันบอกว่า ตีพิมพ์ไปแล้ว1เปเปอร์ บอกว่าเป็นธรรมดาและเป็นวัฒนธรรมการทำงานของสาขาวิศวกรรมที่จะตีพิมพ์งานเยอะ เพราะถ้าเค้าเจออะไรใหม่ หรือทดลองอะไรใหม่ เช่น สร้างโปรแกรมมาหนึ่งโปรแกรมเพื่อทดสอบโมเดลแล้วนำข้อมูล A กับ B มาทดสอบโปรแกรม อย่างนี้ก็สามารถนำผลที่ได้มาตีพิมพ์สองเปเปอร์ได้แล้ว หรือ นำโปรแกรมที่ได้มาพัฒนาให้ดีขึ้น ถ้ามีการปรับปรุงคุณภาพของผลจากค่าสถิติอย่างนี้ก็ถือว่าตีพิมพ์ได้

ทำให้ป.เอกสาขาวิศวกรรมส่วนใหญ่เปเปอร์จะอยู่ที่ มากกว่า 2-3เปเปอร์ รุ่นพี่เล่าว่าที่ม.โตเกียวมีเพื่อนที่รู้จักตอนจบเอกตีพิมพ์ผลงานทั้งหมดเกือบ 10 เปเปอร์ นี่คือวัฒนธรรมการทำงานของสาขาวิศวกรรม แล้วสาขานี้จะมีงานคอนเฟอร์เร้นท์บ่อยมากทั้งในและต่างประเทศ โดยแต่ละงานก็มีโอกาสตีพิมพ์ผลงานเพราะถ้างานเข้าตาจะถูกทาบทามให้ตีพิมพ์ผลงานได้ อาจจะต้องขยายหรือเพิ่มงานบ้าง แล้วแต่กรณีไป

ส่วนงานวิทยาศาสตร์ รุ่นพี่และอาจารย์บอกว่า ถ้าใครตีได้ 3 เปเปอร์แสดงว่าสุดยอด แล้วส่วนใหญ่จะต้องเป็นนักศึกษาที่เรียนต่อเนื่องคือโทเอกสาขาเดียว โดยเอางานป.โทมาขยายผลเพื่อตีพิมพ์ เพราะงานสาขาวิทยาศาสตร์นั้น ต้องตีแผ่ ค้นหา อธิบาย วิเคราะห์ สังเคราะห์กระบวนการธรรมชาติให้แน่ชัด ต้องทำให้ได้ข้อสรุปอะไรอย่างใดอย่างหนึ่งที่ชัดเจนที่ ปีนี้มีรุ่นพี่คนนึงเค้าจบจากแลปที่ผมอยู่ คนนี้อยู่แลปนี้มาตั้งแต่ป.ตรี แล้วเอางานป.โทมาขยายต่อเป็นเปเปอร์แรกสุดท้ายได้ 3 เปเปอร์ เลยได้รับรางวัลนักศึกษาดีเด่นของคณะวิทยาศาสตร์พร้อมทั้งได้ทุนไปทำวิจัยหลังป.เอกที่เคมบริดจ์อีกสองปี สุดยอดครับ

เข้าใจแล้วครับ ^^



วันอังคารที่ 17 เมษายน พ.ศ. 2555

นักศึกษาไทยในเกียวโต


นักศึกษาไทยในเกียวโต
เกียวโต เป็นเมืองหลวงเก่าหลังจากนารา ก่อนที่โชกุน Tokugawa Ieyasu จะทำการย้ายเมืองหลวงไปอยู่โตเกียวในสมัยเอโดะและได้เชิญองค์พระจักรพรรดิจากเกียวโตไปประทับ ณ เมืองหลวงใหม่โตเกียว และใช้เป็นเมืองหลวงจนถึงปัจจุบัน ระยะทางจากเกียวโตไปโตเกียวประมาณ 400 กิโลเมตร ใช้รถไฟหัวกระสุนประมาณ 2 ชั่วโมง นั่งบัสใช้เวลา 8 ชั่วโมง ผมเคยนั่งแล้ว 3 ครั้ง แวะบ่อยมากๆ เพราะเค้าจะพักเบรกทุกๆ 2 ชั่วโมงให้คนขับได้ยืดเส้นยืดสายตามกฎหมาย ใครที่หวังจะนอนหลับบนรถเมล์ก็อย่าได้คาดหวังมาก สำหรับผม นอนไม่ได้เลยครับ

ที่เกียวโตมีแหล่งท่องเที่ยวทั้งทางธรรมชาติและวัฒนธรรมมากมาย หาเปรียบไปก็คล้ายกับเมืองเชียงใหม่ที่ผมเคยเรียนและอาศัยอยู่ แต่ที่นี่จะติดระดับโลกมากกว่า ว่ากันคนที่มาเทียวญี่ปุ่น ถ้าอยากมาดูความเป็นญี่ปุ่นและรากเง้าจริงๆต้องมาที่เกียวโต ดังนั้นเกียวโตจึงเป็นแหล่งดึงดูดนักท่องเที่ยวทั้งในและนอกประเทศมากมาย เป็นแม่เหล็กให้ญี่ปุ่นดีๆนี่เอง นอกจากแหล่งท่องเที่ยวแล้วเกียวโตยังมีชื่อในเรื่องเมืองแห่งการศึกษา เพราะที่เกียวโตมีมหาลัยกว่า 30 แห่ง ขนาดแตกต่างกันไป ประเภทแตกต่างกันไป คนต่างชาติที่มีฐานะรวมทั้งไทย ส่งลูกหลานมราเรียนภาษากันเยอะมากที่เมืองแห่งนี้ เป็นเพราะวัฒนธรรม ที่สั่งสมกันมาเป็นพันๆปีของที่นี่  สถานที่หลายแห่งได้รับยูเนสโก มีวัดเงิน วัดทอง วัดน้ำใสที่คนไทยคุ้นเคย แล้วยังมีมหาลัยเฉพาะทางอีกมายมาย มีสถาบันสอนภาษา มีมหาลัยที่เน้นเทคโนโลยีชื่อดังอย่าง KIT มีมหาลัยเอกชนชื่อดัง ได้แก่ Doshisha และ Ritsumeikan  นักเรียนไทยมาเรียนกันเยอะพอสมควร ฐานะก็ต้องดีครับ เพราะเป็นของเอกชน ซึ่งแพงมากๆ มีเด็กสองสามคนในแลปเคยเรียนที่ Doshisha เล่าให้ฟัง

วัดเก่าบนยอด Heie san เป็นมรดกโลกที่สวยงามมาก


ส่วนของผมมหาลัยเกียวโตเป็นของรัฐ จะเน้นวิทยาศาสตร์ แพทย์และเทคโนโลยี แข่งกับ มหาลัยโตเกียว มีเด็กไทยเรียนที่ประมาณปีละไม่เกิน 5-6 คน รวมๆแล้วไม่น่าจะเกิน30คน(ไม่แน่ใจ) จากทุกระดับตรี โท เอก หลังปริญญาเอก ส่วนใหญ่จะได้ทุนจากรัฐบาลญี่ปุ่น ไม่งั้นก็รัฐบาลไทยส่งมาเรียน ส่วนใหญ่จะเรียนวิศวกรรม และสายแพทย์ มีหลายคนที่เขียนโปรแกรมช่วยในการทำงานซึ่งเป็นเครื่องมือปรกติแม้แต่ผมที่มีความรู้น้อยก็ยังต้องมาฝึกทำ เมื่อวานผมได้คุยกะรุ่นน้องคนไทย เค้ามารุ่นเดียวกันกับผม เค้าเรียนอยู่อีกแคมปัสหนึ่ง(มีสามแคมปัส แต่ละแคมปัสห่างกันใช้เวลาเดินทาง 1 ชั่วโมง โดยมีรถบัสมหาลัยให้บริการ)ชื่อ คัทซุระที่มีสายวิศวะอยู่ครับ แต่ผมอยู่ที่แคมปัสหลักชื่อ โยชิดะ รุ่นน้องผมคนนี้เก่งมากๆ ตีพิมพ์ไปแล้วหนึ่งและกำลังจะตีอีกหนึ่งในระยะเวลาอันใกล้นี้ เขียนโปรแกรมโลจิสติกทางด้านวิศวะ คาดว่าไม่น่าจะต่ำกว่าสามเปเปอร์ ซึ่งสายวิศวะส่วนใหญ่จะเน้นผลิตเปเปอร์ที่มากซึ่งเป็นตัวชี้วัด หากมีการพบหรือสร้างสรรค์อะไรใหม่ขึ้นมา มีพัฒนาการอย่างใดอย่างหนึ่ง ก็จะตีพิมพ์เพื่อเผยแพร่ผลงานและเก็บเป็นตัวชี้วัดความสัมฤทธิ์ผล 

ผมภูมิใจครับกับรุ่นน้องคนนี้ ภูมิใจแทนคนไทยด้วย และยังมีรุ่นน้องเก่งๆอีกหลายคนที่ตีพิมพ์ไปแล้วอย่างน้อยคนละหนึ่งเปเปอร์ในระยะเวลา 1ปีที่มาถึงนี้ ผมก็เลยขอความรู้จากเค้ามากมาย ถามถึงกระบวนการทำงาน ถามถึงวิธีคิด เทคนิคในการทำงานให้ได้ผลงาน การแบ่งงานออกเป็นส่วนๆ ทั้งที่อายุน้องเค้าอ่อนกว่าผม 4 ปี แต่ประสบการณ์ที่เค้ามีช่วยผมได้เยอะ อายุไม่สำคัญครับ อายุมากใช่ว่าจะรู้เรื่องวิจัยมากถ้าไม่เคยผ่านงานวิจัยมาจริงๆ ต้องยอมรับครับ แต่ทุกอย่างเรียนรู้ได้ นับหนึ่งใหม่ได้ เปิดใจครับและยอมรับที่จะเรียนรู้ 

ส่วนงานทางวิทยาศาสต์ที่ผมกำลังช่วยอาจารย์ทำอยู่นี้ อาจารย์ผมบอกว่าต้องได้ข้อสรุป ไม่งั้นไม่ผ่านเกณฑ์ของคณะ จะโดนโปรเฟสเซอร์คนอื่นโจมตีได้ง่ายๆ ไม่เน้นเปเปอร์ แต่ต้องมีอย่างน้อย 2 เปเปอร์ ผมก็งงๆครับ ตกลงคือต้องทำ แต่จะทันไม่ทันก็อีกเรื่อง แต่ผมจะตั้งใจให้ทันสามปีให้ได้ครับ อาจารย์ของผมที่เป็นโปรเฟสเซอร์หลักมีเปเปอร์ไม่มากถ้าเทียบกับอาจารย์สายวิศวะ ก็เพราะเค้าเป็นนักวิทยาศาสตร์ด้านอุตุนิยมวิทยา ถ้าไม่ได้ข้อสรุปจากทุกมุม ทุกด้านในเรื่องที่เค้ากำลังทำอยู่ เค้าจะไม่ยอมตีพิมพ์ งานเลยดูน้อยเมื่อเทียบกับอาจารย์สายอื่น นี่คือความแตกต่างของงานสายวิทยาศาสตร์ กับงานสายวิศวะกรรมศาสตร์ ที่สัมผัสมานะครับ เพราะป.โทเป็นเรียนทางด้านวิศวกรรม ผมจึงเข้าใจว่าอาจารย์ต้องการอะไร แต่พอป.เอกต้องปรับตัวพอสมควรกว่าจะเข้าใจสิ่งที่เป็นอยู่

วันจันทร์ที่ 16 เมษายน พ.ศ. 2555

หนังสืออ่านฟรี "วิถีสร้างการเรียนรู้เพื่อศิษย์ในศตวรรษ ที่ ๒๑"

หนังสืออ่านฟรี "วิถีสร้างการเรียนรู้เพื่อศิษย์ในศตวรรษ ที่ ๒๑" ของท่านศ.วิจารณ์ พาณิช ที่เคารพรัก

"การเรียนรู้แบบนี้เรียกว่า PBL (Project-Based Learning)"
"ครูเพื่อศิษย์ต้องเปลี่ยน บทบาทของตนเองจาก “ครูสอน” (teacher) ไปเป็น “ครูฝึก” (coach) หรือ “ผู้อำนวยความสะดวกในการเรียนรู้” (learning facilitator) ให้ศิษย์ได้เรียน จากการลงมือปฏิบัติ (learning by doing)"
"นักวิทยาศาสตร์ตั้งคำถาม Why? วิศวกรตั้งคำถาม How?"
"ครูเพื่อศิษย์จึงต้องพัฒนาตนเองให้มีทักษะของการเรียนรู้ด้วย และใน ขณะเดียวกันก็ต้องมีทักษะในการทำหน้าที่ครูในศตวรรษที่ ๒๑"
"หัวใจในหน้าที่ครูคือ สร้างนิสัยรักเรียน ซึ่งสำคัญกว่าการรู้ เนื้อหาวิชา"
“ครูเพื่อศิษย์” ต้องสะสมเกมต่าง ๆ ที่เหมาะสมไว้ให้เด็กเล่น โดยเฉพาะเกมสมองซีกขวา

วันอาทิตย์ที่ 15 เมษายน พ.ศ. 2555

วัฒนธรรมการวิพากษ์ในญี่ปุ่น


โครงการ GCOE  นั้นเป็นโครงการของ JSPS(Japan Society for the Promotion of Science) ที่ผ่านการอนุมัติด้วยกระทรวง ศึกษา วัฒนธรรม กีฬา วิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี Japan's Ministry of Education, Culture, Sports, Science and Technology (MEXT) ชื่อกระทรวงยาวไหมครับ แล้วก็มีหลายหน่วยงานในกระทรวงนี้กระทรวงเดียวด้วย เป็นกระทรวงที่ทรงอำนาจและพลังในแง่การขับเคลื่อนประเทศ กำหนดทิศทางมันสมองของประเทศแบบรวมศูนย์ เท่าที่ผมดูนะ แต่ก็ไม่รู้โครงสร้างจริงๆของเค้า เอ้าไว้วันหน้าจะศึกษามาเล่าให้ละเอียดกว่านี้  แต่ที่เคยคุยกับนักวิจัยญี่ปุ่นบอกว่า ถ้าจะขอทุนวิจัยก็มีกระทรวงนี้ที่ให้ทุนเป็นประจำ แล้วผมก็ได้ทุนนี้มาทำวิจัยป.เอกด้วย ขอบคุณครับ

 โครงการGCOE เป็นโครงการที่ให้เงินสนับสนุนด้านการศึกษาและก่อตั้งศูนย์วิจัย เพื่อความเป็นเลิศในการแข่งขันในระดับนานาชาติของแก่มหาวิทยลัยญี่ปุ่น โดยจะสนับสนุนนักวิจัยรุ่นเยาว์ Young researcher ให้ได้ไปเป็นผู้นำของศาสตร์นั้นๆในอนาคตของโลก เช่นให้ทุนวิจัย ส่งนักวิจัยไปวิจัยในแลปต่างประเทศ ให้ทุนซื้ออุปกรณ์เครื่องมือ เป็นต้น

แล้วที่ม.เกียวโตก็มีโครงการ GCOE  อยู่หลายโครงการโดยความร่วมมือของโปรเฟสเซอร์ในแต่ละกลุ่ม ส่วนของผมสังกัดคณะวิทยาศาสตร์ ทางด้านภูมิอากาศวิทยา อาจารย์ผมสังกัด GCOE-ARS นำทีมโดยโปรเฟสเซอร์ Takara ชื่อเต็มๆ “Sustainability/Survivability Science for a Resilient Society Adaptable to Extreme Weather Conditions”  ไว้หน้าจะเล่าให้ละเอียดกว่านี้

ผมจำต้องเรียนวิชาพื้นฐาน 3 วิชา แล้วต้องไปออกภาคสนาม ต้องเข้าร่วมโครงการซัมเมอร์สกูล ซึ่งยังไม่ได้ไปเลย แล้วต้องไปฝึกงานอีก1เดือน ก็ยังไม่ได้ไปเหมือนกัน อีกทั้งยังต้องเข้าสัมนาที่จะมีจัดประจำอย่างน้อยอีกแปดครั้ง ผมเก็บไปได้แล้ว 6 ครั้ง ถ้าทำได้จะได้ใบประกาศว่าผ่านโครงการนี้ ซึ่งจะเป็นความภูมิใจอีกอันหนึ่ง แต่ก็ต้องดูเวลาด้วยว่าจะทันหรือไม่ 

วันศุกร์ได้เข้าไปฟังสัมนา GCOE เค้ามาเสนอเรื่องการจัดการภัยพิบัติโคลนถล่มที่เกิดจากพายุ  Talas เมื่อปีที่ผ่านมา 2011 ที่ Wakaya prefecture โดยมีด็อกเตอร์สองคนจบจากเกียวไดที่แลปของอาจารย์ Fujimoto เค้าทำงานให้หน่วยงานวิจัย MLIT  หน้าที่หลักคือประเมินพื้นทีเสี่ยงภัยดินถล่ม ออกประกาศเตือน วิจัยเกี่ยวกับดินถล่ม ทำการสำรวจพื้นที่เสียหาย แล้วทำแผนที่เสี่ยงภัยออกสู่สาธารณะชน วันนี้เค้าเอากระบวนการทำงานวิจัยมานำเสนอ พูดด้วยภาษาอังกฤษที่เก่งมาก เค้าชื่อ  Takao Yamakoshi กับ Taro Uchida เค้าเคยเป็นลูกศิษย์ของอาจารย์ Fujimoto มาก่อน พอจบการนำเสนอ ในช่วงซักถาม อาจารย์ของเค้าก็ถามว่าทำไมทำอย่างนั้นอย่างนี้ พร้อมทั้งเสนอแนวทางให้ว่าควรจะทำอย่างนี้จะดีไหม เค้าก็น้อมรับด้วยดี ด้วยกริยาสุภาพตามมาตรฐานญี่ปุ่น แล้วก็ยอมรับโดยตรงว่างานเค้ากระบวนการยังไม่ดีจริงๆตามที่อาจาย์แนะนำ แต่เค้าจะปรับปรุงให้ดีทันกับเวลาต่อไป 

ส่วนรุ่นน้องในแลปก็ถามคำถามที่ทำให้สกิดใจและไอเดียคนมาเสนองานได้ ถามปัจจัยอื่นๆ ถามกระบวนการ วิจารณ์ผล ซึ่งผมว่านี่แหละคือประเทศพัฒนา ต้องกล้าที่จะเอางานของรัฐซึ่งเป็นงานที่เกี่ยวกับสาธารณะกล้าเอามาให้นักวิจัย นักวิชาการ วิพากษ์วิจารณ์ เพื่อรับไอเดียใหม่ๆ รับคำติติง คำชมไม่ต้องการมาก เพราะเป็นแค่กำลังใจ แต่แนวทางการพัฒนาต่างหากที่ควรเอาไว้ เหล่านี้ก็มาจากการวิพากษ์ ต้องกล้ารับผิด ต้องกล้าเผชิญความจริง ต้องการมองและยอมรับความคิดเห็นในมุมที่ต่างกันไป แล้วอีกเรื่องคือ ถ้าเราเป็นลูกศิษย์หรือเป็นอาจารย์ใครแล้ว ที่ญี่ปุ่นต้องคงสถานะนั้นตลอดไป ลูกศิษย์ต้องเคารพอาจารย์เพราะอาจารย์มีงานวิจัยตลอด ไปเจอนักวิจัยทั่วโลก แล้วอาจารย์ก็จะเรียนรู้จากลูกศิษย์ที่จบไปแล้วด้วยว่าตอนนี้ในโลกปฎิบัติจริงเค้ามีปัญหาอะไรอยู่ แล้วแก้ปัญหากันยังไง ต่างคนต่างเรียนรู้ซึ่งกันและกันนี่แหละจะพัฒนา

ถามว่าบ้านเรามีอย่างนี้ไหม เคยมีคนในวงการของรัฐเอากระบวนการมาให้อาจารย์ นักวิจัยที่สนใจเรื่องที่ตัวเองกำลังทำอยู่ วิพากษ์วิจารณ์หรือไม่  ทำไมไม่ทำละครับ ไม่มีใครทำงานเพียงหน่วยงานเดียวได้ถูกต้องครับ ต้องอาศัยหลายๆมุมในการวิพากษ์ แล้วมาลองปรับงานดู ต้องวิจัยงานที่กำลังทำอยู่ ลองหลายๆวิธี ผิด ก็ต้องยอมรับ ว่ามันผิด แล้วก็ปรับปรุงไปตลอด ไม่ใช่ว่าทำมาตั้งแต่สมัยร.5 ก็คงระบบนั้นตลอดไป  ผมมักได้ยินคำว่า “อย่าไปทำเลย ทำแล้วมันจะดีหรือ ผมคิดว่ามันไม่น่าจะได้นะ ทำไปก็แค่นั้น” คำพูดบั่นทอนเหล่านี้ก็ได้แค่พูด แต่อย่าไปเชื่อครับ ลองทำดูในสิ่งที่เราสงสัย สิ่งที่เป็นไปไม่ได้ที่เราคิดไว้ มันอาจจะเป็นไปได้เมื่อเราลองทำ

มองเด็กคิด คิดตามเด็ก

 
ผมมีเรื่องที่อยากจะเล่าอยู่เรื่องหนึ่งเกี่ยวกับมุมมองของเด็ก วันนั้นประมาณเดือนธันวา 54 หลังน้ำท่วมใหญ่ผ่านพ้นเมืองไทยไป เหลือแต่ซากที่รอการเก็บกวาด ผมได้มีโอกาสกลับไทยเพื่อไปนำเสนอผลงาน แล้วผมได้ขึ้นรถไฟฟ้าบีทีเอสจะเดินทางไปจตุจักร ได้ผ่านแถวสยาม มีเด็กผู้หญิงมัธยมต้นสองคนขึ้นมายืนเบียดข้างๆผม แล้วคนใส่แว่นตาก็เริ่มเปิดบทสนทนาเรื่องเกี่ยวกับอยากไปต่างประเทศ ประมาณว่าพ่อเค้าให้เรียนภาษาอังกฤษเพิ่มเติม แล้วก็พูดว่าถ้าโตแล้วจะไปเรียนต่อต่างประเทศ แล้วจะไม่กลับมาอยู่เมืองไทยแล้ว เพราะไม่อยากอยู่ ผู้ใหญ่เอาแต่ทะเลาะกัน ประมาณว่าประเทศนี้ไม่น่าอยู่แล้ว อยากไปในประเทศที่ดีกว่านี้ เด็กหญิงอีกคนก็พูดทำนองเดียวกันว่าป๋าจะให้ไปเหมือนกันแล้วก็ไม่อยากอยู่เหมือนกัน เบื่อ ผมยืนฟังแล้วก็งงเป็นไก่ตาแตกเลย แต่ก็พยายามเข้าใจว่าคงเป็นแค่เด็กกลุ่มเล็กๆที่มีโอกาสที่ดี และผมเชื่อว่าเด็กสองคนนี้เป็นเด็กเรียนดีเพราะมาจากสยาม

ผมเลยมีคำถามมากมายในหัวว่า ทำไมเด็กถึงคิดอย่างนั้น เด็กคิดได้เอง หรือ ผู้ปกครอง หรือกลุ่มเพื่อน แล้วยังมีเด็กเก่งๆอีกมากไหมที่เป็นแบบนี้ ทำไมเด็กถึงไม่มีความคิดว่าจะทำอย่างไรให้มันดีขึ้น ทำไมเด็กถึงคิดแต่ว่าต้องไปหาที่ที่ดีกว่า ที่ที่สมบูรณ์กว่า ผมก็ยังสงสัยว่าเด็กรักประเทศไทยจริงๆหรือไม่ เด็กมองประเทศหรือแผ่นดินที่ที่ให้กำเนิดแห่งนี้ว่าอย่างไร หรือผู้ปกครองได้เคยเล่าบุญคุณแผ่นดินที่อุดมสมบูรณ์นี้ให้บ้างหรือไม่ หรือว่าเด็กสองคนนี้ไร้เดียงสาจริงๆ เป็นเด็กจริงๆ แล้วต่อไปเด็กจะเปลี่ยนความคิดเหล่านี้ได้หรือ่ไม่ แต่ผมก็ไม่โทษเด็กสองคนนี้ เพราะสภาพที่เค้าเห็นมันก็คงสุดจะทนสำหรับเค้าที่ต้องมารับรู้และพบเจอเรื่องที่เด็กไม่ควรจะเจอ

มีคนหลายคนที่ไปเรียนต่อต่างประเทศแล้วก็ไม่อยากกลับประเทศไทย เพราะเหตุผลหลายประการ เช่น กลับไปก็ไม่ได้ทำงานตรงสาย เงินเดือนน้อย ต้องถอนทุนคืน เครื่องไม้เครื่องมือบ้านเราไม่มี อยากเก็บเกี่ยวประสบการณ์สักพักก่อน อยากอยู่ในประเทศที่เจริญแล้วมีทุกอย่างเพียบพร้อม จะด้วยเหตุผลอะไรก็แล้วแต่ ผมก็คิดว่าคนเหล่านี้ก็คือคนไทย ที่ยังรักประเทศไทยอยู่ คอยติดตามความเคลื่อนไหวของประเทศ แม้ว่านายกอ่านสคริปท์เตือนภัยทซึนามิช้าไปหลายชั่วโมง แม้ว่าจะพูดว่าเอาอยู่แต่ก็เอาไม่อยู่ ^^' แต่คนเหล่านี้ก็ยังรักประเทศไทย สักวันมันสมองเหล่านี้ก็ต้องกลับมาพัฒนาประเทศแม้ว่าจะอยู่มุมใดมุมหนึ่งของโลก หรือแม้ว่าขณะปัจจุบันผมก็เชื่อว่าคนเหล่านี้ก็ยังทำเพื่อประเทศอยู่เพราะเค้าถูกสลักชื่อประเทศเข้าไปในสายเลือด ณ วันที่พวกเค้าถือกำเนิดมาแล้ว ไม่ว่าเค้าจะไปอยู่มุมใดเค้าก็คือคนไทย ไม่ว่าบรรพบุรุษเค้าจะมาจากไหน เค้าก็คือคนไทย

วันเสาร์ที่ 14 เมษายน พ.ศ. 2555

ย้อนรอยเพลง I believe I can fly หนังเรื่อง Space Jam

สมัยที่ผมอาศัยและเรียนอยู่มัธยมในบ้านนอก  ณ เมืองงาวนั้น ผมกลับบ้านเกือบสามทุ่มทุกวัน แต่บ้านผมก็ไม่ไกลจากโรงเรียนไม่เกินยี่สิบก้าวถึงครับ เพราะอยู่ข้างหน้าโรงเรียน ผมมีเล่นบาสกับอาจารย์ รุ่นพี่ เพื่อน และชอบดูไมเคิล จอร์แดน สแลมดังด์มันส์ ชอบดูร็อดแมน ชอบดูแช็ก ชอบสต๊อกตั้น พอยุคนั้นรุ่นพี่เค้าชวนไปดูหนังเรื่อง Space Jam ที่แสดงโดย เอ็มเจ ที่บ้านเค้า พอดีเค้าเป็นคนมีฐานะเลยทำห้องดูหนังของตัวเองได้ ที่เมืองงาวไม่มีโรงหนังครับ ห่างจากลำปางแปดสิบกิโล ห่างจากพะเยาเกือบหกสิบกิโล ผมจะได้ดูก็แค่หนังในทีวี รุ่นพี่คนนี้เค้าเก่งภาษาอังกฤษ ทั้งที่จบเทคนิคไฟฟ้า ต่ออุปกรณ์เองได้หมด เค้าก็ช่วยแปลหนังซาวแทรคให้ เรื่องนี้ก็เป็นอีกเรื่องที่อยู่ในความทรงจำตลอด เพราะเพลง I believe I can fly

I believe I can fly มีหลายท่อนที่เนื้อเพลง ให้กำลังใจ กระตุกแรงๆให้คิดว่า ถ้าเราเชื่อว่าทำได้ มันต้องทำได้ การจะเริ่มทำอะไร มันต้องขึ้นอยู่กับแรงขับของตัวเองก่อน จงเชื่อว่าคุณทำได้ คุณก็จะทำได้

...There are miracles in life I must achieve
But first I know it starts inside of me...
 
...If I can see it, then I can be it
If I just believe it, there's nothing to it...


ขอบคุณพี่ชายที่แสนดีคนนั้นที่ตอนนี้ได้ไปค้นหาตนเองในร่มกาสาวพัตรเป็นเวลากว่าสิบสามปีมาแล้ว
ขอบคุณเอ็มเจและทีมงาน
ขอบคุณ R Kelly  และทีมงาน

วันศุกร์ที่ 13 เมษายน พ.ศ. 2555

คิดถึง Heal The World ของ Michael Jackson

สมัยเด็กฟังเพลงนี้แล้ว รู้สึกดี ฟังเสียงของไมเคิลแล้ว เหมือนล่องลอยไปในสวรรค์ที่เพอร์เฟค ไม่มีการขัดแย้ง ไม่มีการเอาเปรียบ เป็นโลกที่ดีที่น่าอยู่ แม้ว่าจะแปลไม่ออกว่าเนื้อเพลงหมายความว่าอย่างไร




บ้านเมืองเราต้องช่วยกันกลับมาสู่เส้นทางแห่งการพัฒนา อย่างขัดแย้งกันจริงจังไปเลยครับ ลดการเอาเปรียบเพื่อนมนุษย์ด้วยกันเองลงเถอะครับ สร้างสรรค์ประเทศ เป็นตัวอย่างให้เด็กๆ ให้ลูกๆ หลานๆ เห็น ให้ประเทศไทยเป็นที่ยอมรับของนานาชาติว่า เราเป็นชาติที่มีเอกลักษณ์ ซื่อสัตย์ จริงใจ ชอบเรียนรู้ สร้างสรรค์และพัฒนา และยอมรับความแตกต่างของเพื่อนมนุษย์ด้วยกัน

คิดถึงไมเคิลและทีมงานครับ