วันอาทิตย์ที่ 15 เมษายน พ.ศ. 2555

มองเด็กคิด คิดตามเด็ก

 
ผมมีเรื่องที่อยากจะเล่าอยู่เรื่องหนึ่งเกี่ยวกับมุมมองของเด็ก วันนั้นประมาณเดือนธันวา 54 หลังน้ำท่วมใหญ่ผ่านพ้นเมืองไทยไป เหลือแต่ซากที่รอการเก็บกวาด ผมได้มีโอกาสกลับไทยเพื่อไปนำเสนอผลงาน แล้วผมได้ขึ้นรถไฟฟ้าบีทีเอสจะเดินทางไปจตุจักร ได้ผ่านแถวสยาม มีเด็กผู้หญิงมัธยมต้นสองคนขึ้นมายืนเบียดข้างๆผม แล้วคนใส่แว่นตาก็เริ่มเปิดบทสนทนาเรื่องเกี่ยวกับอยากไปต่างประเทศ ประมาณว่าพ่อเค้าให้เรียนภาษาอังกฤษเพิ่มเติม แล้วก็พูดว่าถ้าโตแล้วจะไปเรียนต่อต่างประเทศ แล้วจะไม่กลับมาอยู่เมืองไทยแล้ว เพราะไม่อยากอยู่ ผู้ใหญ่เอาแต่ทะเลาะกัน ประมาณว่าประเทศนี้ไม่น่าอยู่แล้ว อยากไปในประเทศที่ดีกว่านี้ เด็กหญิงอีกคนก็พูดทำนองเดียวกันว่าป๋าจะให้ไปเหมือนกันแล้วก็ไม่อยากอยู่เหมือนกัน เบื่อ ผมยืนฟังแล้วก็งงเป็นไก่ตาแตกเลย แต่ก็พยายามเข้าใจว่าคงเป็นแค่เด็กกลุ่มเล็กๆที่มีโอกาสที่ดี และผมเชื่อว่าเด็กสองคนนี้เป็นเด็กเรียนดีเพราะมาจากสยาม

ผมเลยมีคำถามมากมายในหัวว่า ทำไมเด็กถึงคิดอย่างนั้น เด็กคิดได้เอง หรือ ผู้ปกครอง หรือกลุ่มเพื่อน แล้วยังมีเด็กเก่งๆอีกมากไหมที่เป็นแบบนี้ ทำไมเด็กถึงไม่มีความคิดว่าจะทำอย่างไรให้มันดีขึ้น ทำไมเด็กถึงคิดแต่ว่าต้องไปหาที่ที่ดีกว่า ที่ที่สมบูรณ์กว่า ผมก็ยังสงสัยว่าเด็กรักประเทศไทยจริงๆหรือไม่ เด็กมองประเทศหรือแผ่นดินที่ที่ให้กำเนิดแห่งนี้ว่าอย่างไร หรือผู้ปกครองได้เคยเล่าบุญคุณแผ่นดินที่อุดมสมบูรณ์นี้ให้บ้างหรือไม่ หรือว่าเด็กสองคนนี้ไร้เดียงสาจริงๆ เป็นเด็กจริงๆ แล้วต่อไปเด็กจะเปลี่ยนความคิดเหล่านี้ได้หรือ่ไม่ แต่ผมก็ไม่โทษเด็กสองคนนี้ เพราะสภาพที่เค้าเห็นมันก็คงสุดจะทนสำหรับเค้าที่ต้องมารับรู้และพบเจอเรื่องที่เด็กไม่ควรจะเจอ

มีคนหลายคนที่ไปเรียนต่อต่างประเทศแล้วก็ไม่อยากกลับประเทศไทย เพราะเหตุผลหลายประการ เช่น กลับไปก็ไม่ได้ทำงานตรงสาย เงินเดือนน้อย ต้องถอนทุนคืน เครื่องไม้เครื่องมือบ้านเราไม่มี อยากเก็บเกี่ยวประสบการณ์สักพักก่อน อยากอยู่ในประเทศที่เจริญแล้วมีทุกอย่างเพียบพร้อม จะด้วยเหตุผลอะไรก็แล้วแต่ ผมก็คิดว่าคนเหล่านี้ก็คือคนไทย ที่ยังรักประเทศไทยอยู่ คอยติดตามความเคลื่อนไหวของประเทศ แม้ว่านายกอ่านสคริปท์เตือนภัยทซึนามิช้าไปหลายชั่วโมง แม้ว่าจะพูดว่าเอาอยู่แต่ก็เอาไม่อยู่ ^^' แต่คนเหล่านี้ก็ยังรักประเทศไทย สักวันมันสมองเหล่านี้ก็ต้องกลับมาพัฒนาประเทศแม้ว่าจะอยู่มุมใดมุมหนึ่งของโลก หรือแม้ว่าขณะปัจจุบันผมก็เชื่อว่าคนเหล่านี้ก็ยังทำเพื่อประเทศอยู่เพราะเค้าถูกสลักชื่อประเทศเข้าไปในสายเลือด ณ วันที่พวกเค้าถือกำเนิดมาแล้ว ไม่ว่าเค้าจะไปอยู่มุมใดเค้าก็คือคนไทย ไม่ว่าบรรพบุรุษเค้าจะมาจากไหน เค้าก็คือคนไทย

วันเสาร์ที่ 14 เมษายน พ.ศ. 2555

ย้อนรอยเพลง I believe I can fly หนังเรื่อง Space Jam

สมัยที่ผมอาศัยและเรียนอยู่มัธยมในบ้านนอก  ณ เมืองงาวนั้น ผมกลับบ้านเกือบสามทุ่มทุกวัน แต่บ้านผมก็ไม่ไกลจากโรงเรียนไม่เกินยี่สิบก้าวถึงครับ เพราะอยู่ข้างหน้าโรงเรียน ผมมีเล่นบาสกับอาจารย์ รุ่นพี่ เพื่อน และชอบดูไมเคิล จอร์แดน สแลมดังด์มันส์ ชอบดูร็อดแมน ชอบดูแช็ก ชอบสต๊อกตั้น พอยุคนั้นรุ่นพี่เค้าชวนไปดูหนังเรื่อง Space Jam ที่แสดงโดย เอ็มเจ ที่บ้านเค้า พอดีเค้าเป็นคนมีฐานะเลยทำห้องดูหนังของตัวเองได้ ที่เมืองงาวไม่มีโรงหนังครับ ห่างจากลำปางแปดสิบกิโล ห่างจากพะเยาเกือบหกสิบกิโล ผมจะได้ดูก็แค่หนังในทีวี รุ่นพี่คนนี้เค้าเก่งภาษาอังกฤษ ทั้งที่จบเทคนิคไฟฟ้า ต่ออุปกรณ์เองได้หมด เค้าก็ช่วยแปลหนังซาวแทรคให้ เรื่องนี้ก็เป็นอีกเรื่องที่อยู่ในความทรงจำตลอด เพราะเพลง I believe I can fly

I believe I can fly มีหลายท่อนที่เนื้อเพลง ให้กำลังใจ กระตุกแรงๆให้คิดว่า ถ้าเราเชื่อว่าทำได้ มันต้องทำได้ การจะเริ่มทำอะไร มันต้องขึ้นอยู่กับแรงขับของตัวเองก่อน จงเชื่อว่าคุณทำได้ คุณก็จะทำได้

...There are miracles in life I must achieve
But first I know it starts inside of me...
 
...If I can see it, then I can be it
If I just believe it, there's nothing to it...


ขอบคุณพี่ชายที่แสนดีคนนั้นที่ตอนนี้ได้ไปค้นหาตนเองในร่มกาสาวพัตรเป็นเวลากว่าสิบสามปีมาแล้ว
ขอบคุณเอ็มเจและทีมงาน
ขอบคุณ R Kelly  และทีมงาน

วันศุกร์ที่ 13 เมษายน พ.ศ. 2555

คิดถึง Heal The World ของ Michael Jackson

สมัยเด็กฟังเพลงนี้แล้ว รู้สึกดี ฟังเสียงของไมเคิลแล้ว เหมือนล่องลอยไปในสวรรค์ที่เพอร์เฟค ไม่มีการขัดแย้ง ไม่มีการเอาเปรียบ เป็นโลกที่ดีที่น่าอยู่ แม้ว่าจะแปลไม่ออกว่าเนื้อเพลงหมายความว่าอย่างไร




บ้านเมืองเราต้องช่วยกันกลับมาสู่เส้นทางแห่งการพัฒนา อย่างขัดแย้งกันจริงจังไปเลยครับ ลดการเอาเปรียบเพื่อนมนุษย์ด้วยกันเองลงเถอะครับ สร้างสรรค์ประเทศ เป็นตัวอย่างให้เด็กๆ ให้ลูกๆ หลานๆ เห็น ให้ประเทศไทยเป็นที่ยอมรับของนานาชาติว่า เราเป็นชาติที่มีเอกลักษณ์ ซื่อสัตย์ จริงใจ ชอบเรียนรู้ สร้างสรรค์และพัฒนา และยอมรับความแตกต่างของเพื่อนมนุษย์ด้วยกัน

คิดถึงไมเคิลและทีมงานครับ

ตีความเพลง Viva La Vida ของ Coldplay

ผมไม่เข้าใจเนื้อหาจริงๆของเพลงนี้ Viva La Vida ของ Coldplay



บางคนตีความว่า เป็นเรื่องชีวิตของไมเคิลแจ็กสัน บางพูดว่าเป็นชีวิตของผู้ที่กำลังสูญเสียอำนาจ บางพูดว่าเป็นคนที่เคยอยู่ในอำนาจแล้วทำผิดเลยคิดแก้ตัวไปตอนนั้นน่ะอั้วอยู่ในอำนาจก็แค่นั้น บางพูดว่าเป็นชีวิตของคนที่กำลังจะสูญเสียคนที่รักไป บางพูดว่าเป็นเพลงที่เกี่ยวกับศาสนา บางพูดว่าเป็นชีวิตของนโปเลียน

แปลกดีแฮะ เพลงเดียวกัน แต่แปลความหมายได้หลายความหมาย เพราะเนื้อเพลงไม่ได้พูดอะไรที่ตรง แต่อย่างไรก็แล้วแต่ ขึ้นอยู่กับว่าผู้ฟังจะตีความอย่างไร แต่สำหรับผม ฟังแล้วก็เห็นกฎธรรมดาของสรรพสิ่งทั่วไปที่เรียกว่าไตรลักษณ์ ที่มี อนิจจัง ทุกขัง อนัตตา

รถไฟไทย รถไฟเยอรมัน รถไฟญี่ปุ่น


รถไฟไทย รถไฟเยอรมัน รถไฟญี่ปุ่น

คนเก่งออกไปทำรอบนอก, รถไฟเยอรมัน ,รถไฟญี่ปุ่น,รถไฟไทย,การเคลื่อนย้ายประชากร ในระยะเวลาสั้น,
ระบบขนส่งเมืองไทย ทำไมต้องรถยนต์ ทำไมต้องถนน,การรถไฟแห่งประเทศไทย 2499,คอรัปชั่นและการลงโทษ
แอร์พอร์ตลิงค์,รถไฟฟ้าใต้ดิน

ผมยังมีความเชื่อว่าประเทศไทยจะพัฒนาได้ด้วยการกระจายความรู้จากการกระจุกตามเมืองใหญ่ กรุงเทพ เชียงใหม่ ขอนแก่น สงขลา ไปสู่หัวเมืองใกล้เคียงหรือเมืองบริวารเหล่านี้ ยังเชื่อว่ายิ่งเมืองใหญ่เท่าใดยิ่งมีคนเก่งๆ หัวกระทิกระจุกตัวอยู่เยอะ เพราะชีวิต แหล่งงาน แหล่งการศึกษา ครอบครัว ทำให้จำเป็นต้องอยู่ กรุงเทพปฏิเสธไม่ได้เลยว่ามีคนเก่งหัวกระทิอยู่เยอะ จะกี่เท่าก็ไม่รู้เมื่อเทียบกับหัวเมืองใหญ่เช่น เชียงใหม่ ขอนแก่น สงขลา

คนถาม จะทำอย่างไรให้คนเหล่านี้ออกไปทำงานตามหัวเมืองใหญ่ที่กล่าวมาให้ได้มากทีสุด จะกระจายความรู้เหล่านี้อย่างไร อะไรคือปัญหาหลัก อุดมการณ์นั้น ผมเชื่อว่าคนเหล่านี้มี และมีความคิดจะพัฒนาประเทศแน่นอน แต่ต้องช่วยกันทุกระดับ ผู้บริหารประเทศต้องแก้ปัญหานี้ โดยปราศจากหรือลดการคอรัปชั่น ซึ่งเป็นเรื่องยากที่สุด แต่ถ้ากำหนดโทษให้รุนแรง เชือดจริงๆ หรือ เอาดินกลบไปเลยมันก็น่าจะทำได้ เพราะคนพวกนี้ทำลายชีวิตของคนส่วนใหญ่และขัดขวางการพัฒนาประเทศ

ผมคิดว่าระบบขนส่งมวลชนระหว่างกรุงเทพกับหัวเมืองใหญ่สำคัญที่สุด ผมเคยเรียนและทำงานอยู่ตามหัวเมืองใหญ่ เชียงใหม่ กรุงเทพ พิษณุโลก สตุ๊ทการ์ท ผมเคยเดินทางไปเมืองใหญ่ของโลก เฉินตู หวูหั่น ของจีน สตุ๊ทการ์ท เบอร์ลิน แฟรงเฟิร์ต มึนเช่น โอซาก้า โตเกียว โกเบ นาโกย่าและเกียวโตที่ผมกำลังศึกษาป.เอกอยู่ที่ถือว่าเป็นเมืองบ้านนอกแล้วของญี่ปุ่น เมืองใหญ่เหล่ามีระบบขนส่งภายในเมืองที่ดี โครงข่ายเชื่อมภายในเมือง และระหว่างเมืองที่ดี และเป็นระบบโดยเฉพาะเยอรมัน กับ ญี่ปุ่น แต่จีนผมแค่ไปสั้นๆ ไม่รู้มากนัก โดยระบบขนส่งจะมีรูปแบบเดียวกันเลยคือ รถไฟฟ้าใต้ดิน (subway ,chikatetsu,U-Bahn) ให้คนในเมืองใช้ เพิ่มความสะดวกในเวลาเร่งรีบ ประหยัดเวลาซึ่งเป็นสิ่งสำคัญของชีวิตคนในเมือง ส่วนรถไฟระหว่างเมืองที่เยอรมันจะมี S-Bahn และญี่ปุ่นเป็น Densha จะใช้เดินทางในระยะทางไกลมาหน่อยกว่า subway แต่ก็ยังสามารถใช้ในการเดินทางข้ามจังหวัดได้ด้วย ซึ่งประหยัดและสะดวก ส่วนรถไฟรูปแบบที่สามคือ รถไฟด่วน หรือที่ญี่ปุ่นเรียกว่า ชินกันเซน และเยอรมันก็มี ICE ที่ใช้เวลาเดินทาง 400 กิโลเมตรประมาณสองชั่วโมง ถ้าจากกทม.ไปเชียงใหม่ก็ไม่น่าจะเกินสี่ชั่วโมง ไว้วันหน้าจะคุยรายละเอียดให้มากกว่านี้

 รถไฟหัวกระสุนของเยอรมัน ICE



รถไฟหัวกระสุนของญี่ปุ่น Shinkansen

ประเทศไทยต้องสร้างและพัฒนารถไฟด่วนระหว่างหัวเมืองใหญ่ให้เร็วที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้ เพื่อเคลื่อนย้ายแรงงานหัวกระทิในระยะเวลาอันสั้นสามสี่ชั่วโมง กระจายความรู้ให้เร็ว จากกทม.ไปเชียงใหม่ ไปขอนแก่น ไปสงขลา ให้เร็วที่สุดก่อน ผมได้คุยกะเพื่อนที่จบทางด้านระบบขนส่งที่จบจากโตเกียวมา เค้าบอกก็กำลังศึกษา โดยบริษัทญี่ปุ่นกำลังจะมาวางระบบให้ ผู้บริหารบ้านเมืองต้องเร่งให้เกิดด่วน บ้านเราช้าไปแล้วครับ เอาแต่ทะเลาะและคอรัปชั่นกันจนลืมว่าโลกก้าวไปไกลขนาดไหน ผมเชื่อว่าถ้ามีรถไฟประเภทนี้จะทำให้ประเทศเรากระโดดไปอีกขั้น เพราะความรู้ถูกกระจาย คนเก่งในหัวเมืองใหญ่อย่ากทม.ก็จะไปแวะทำงาน สอนหนังสือ ช่วยสอนที่พิษณุโลก คนเก่งจากเชียงใหม่ก็เดินทางไปติดต่อ ไปสอน ไปวิจัย สัมนา ที่กทม.ได้วัน ไปเช้าเย็นกลับได้ ไม่ต้องเสียเวลา สามถึงสี่วัน คือ ไปหนึ่งวัน ทำงานหนึ่งวัน กลับหนึ่งวัน คนเก่งจากขอนแก่นก็ไปวิจัย สัมนา สอนหนังสือที่สงขลา ส่วนคนสงขลาก็ไปกทม.หรือเชียงใหม่ได้ไม่ยาก เกิดการเคลื่อนย้ายประชากรหัวกระทิ ขอให้ผลักเป็นวาระแห่งชาติไปเลย ครั้นจะเอาให้เครื่องบินก็ได้ แต่ยังไม่สะดวกเท่า เราไม่สามารถยกระดับและพัฒนาทุกพื้นที่ในประเทศไทยได้พร้อมๆกันในเวลาเดียว เพราะปัจจัยหลักคือ เงินทุน แต่ถ้ามีระบบเชื่อมต่อขนส่งที่ดี จังหวัดที่อยู่ใกล้หัวเมืองใหญ่จะพัฒนาตามมาในไม่ช้า

อาจแต่ต้องแก้ปัญหารับมือกับค่าภาษีที่เคยได้จากบริษัทรถยนต์ ที่เคยขายรถยนต์ได้ปีๆหนึ่งหลายหมื่นล้านแก่คนไทย พวกเราคนไทยต้องยอมเจ็บตัวกับการเปลี่ยนแปลง เข้าใจว่าแหล่งงานทางด้านการประกอบรถยนต์นี่เป็นแหล่งงานขนาดใหญ่ให้กับคนไทย แต่ถ้าเราไม่สามารถจะพึ่งพาหรืออยู่ด้วยลมหายใจของผู้อื่นได้ตลอดไป ประเทศต้องก้าวต่อ แต่การเปลี่ยนแปลงต้องเป็นไปอย่าง smooth เท่าที่จะทำได้ด้วยความคิดสร้างสรรค์ของคณะผู้นำประเทศที่ดีที่มีการวางแผนการเปลี่ยนแปลง ถามผมจุดนี้ก็คงไม่รู้ แต่มันต้องมีทางไป ถ้าได้ศึกษาจริงๆ ในระยะยาวเราจะประหยัดเวลาซึ่งเป็นสิ่งสำคัญของชีวิตเมืองมากที่สุด หากต้องการพัฒนาความเป็นเมืองให้ประเทศเรา การสร้างถนนก็จะลดลง บริษัทพวกก่อสร้างถนนหนทางก็ต้องมีปัญหาบ้าง  แต่ก็ต้องปรับตัว ขอย้ำเพียงตัวเดียวไม่ว่าจะสร้างจะทำอะไร คอรัปชั่นต้องลดหรือกำจัดไปให้ได้ ด้วยการเชือด ถ้าระบบมันเน่าคือมันโกงกันตั้งแต่หัวยันหาง แล้วจะทำยังไง จะจับโยนทะเลหมดก็ทำไม่ได้ ก็กำจัดที่หัว เชือดคนดังก่อน พวกตัวเล็กก็จะไม่กล้าและเลิกไปเอง

ขอเถอะครับ สร้างมันเถอะ ผมดีใจมากๆที่แอร์พอร์ตลิงค์สร้างเสร็จ ผมได้เดินทางผ่านพื้นที่การรถไฟแถวมักกะสัน มีอาคารหลังหนึ่งเขียนไว้ตรงหน้าจั่วว่า สร้างเมื่อ 2499 ผมมองลงไปจากแอร์พอร์ตลิงค์ขณะที่รถไฟเคลื่อนตัวผ่านพื้นที่นั้น มีซากหัวจักรรถไฟเก่าๆ อาคารเก่าๆหลายหลัง มีซากอะไรรกรุงรัง เหมือนพื้นที่รกร้าง ถึงเวลาต้องยอมรับแล้วครับว่าต้องเปลี่ยน ผู้บริหารประเทศก็ต้องกล้าเป็นหมูไม่กลัวน้ำร้อน ขอคนดี ทุ่มเทให้ชาติ เวลาผ่านไปแล้วไม่มีอะไรพัฒนา เราจะยอมกันอย่างนี้ไปอีกสิบยี่สิบปีหรือ ห้าปีผมก็ว่ามากพอแล้ว เปลี่ยนเอกชนจัดการไปเลย เหมือนเยอรมัน โดยรัฐถือหุ้นบางส่วน ไม่รู้นะอาจเพ้อเจ้อไป แต่คนตัวเล็กๆอย่างผมต้องการให้เกิดการพัฒนาหลายๆส่วน ซึ่งผมมั่นใจความรู้ที่เรามีพร้อมแล้วระดับหนึ่ง อาจสู้ญี่ปุ่น จีน เกาหลี ไม่ได้เพราะงานวิจัยเรายังน้อยกว่าเค้าหลายร้อย หลายพันเท่า เราเริ่มช้ากว่าเค้า แต่ถ้ากระจายความรู้ ประเทศก็จะเดินต่อไป เกิดการเคลื่อนย้ายประชากร

นำเสนอผลงานในรอบปีที่ผ่านมาและแผนงานวิจัยในปีนี้


นำเสนอผลงานในรอบปีที่ผ่านมาและแผนงานวิจัยในปีนี้
ระบบแลปของญี่ปุ่นนี้เข้มแข็งมากๆ มีอาจารย์โปรเฟสเซอร์ใหญ่เป็นผู้ดูแลแลปเหมือนกับผู้จัดการบริษัทเล็ก แล้วรองศาสตราจารย์กับผู้ช่วยศาสตราจารย์ ก็คอยช่วยงานทุกอย่างที่โปรเฟสเซอร์เป็นคนสั่ง แล้วแลปผมจะมีการสัมนาทุกวันศุกร์โดยจะมีคณาจารย์อีกหนึ่งแลปพานักศึกษาของเค้ามาร่วมสัมนาด้วย

วันนี้เป็นอาทิตย์ที่สองของการเปิดเทอม ซึ่งเป็นปรกติที่จะต้องมีการแถลงผลงานในรอบปีที่ผ่านมาพร้อมทั้งนำเสนอแผนงานวิจัยว่าจะทำอะไร ในปีนี้ ทุกคนไม่ว่าจะเป็นโปรเฟสเซอร์ รศ. ผศ. นักศึกษาทุกระดับ ตรี โท เอก หลังปริญญาเอก จะต้องสรุปว่าทำอะไรไปบ้าง ตีพิมพ์กี่เปเปอร์ ญี่ปุ่นเค้าคลั่งเรื่องเปเปอร์มากเพราะมันคือตัวชี้วัดความสำเร็จของการศึกษาเค้า อีกทั้งเป็นตัววัดสำคัญว่ารัฐบาลจะให้เงินทุนในการพัฒนาการศึกษาอีกด้วยถ้าหากมีผลงาน แล้วต้องบอกด้วยว่าไปพรีเซนต์กี่ที่ อบรมกี่แห่ง พร้อมทั้งบอกแผนของปีนี้ว่าได้ทุนกี่แห่ง จะทำวิจัยเรื่องอะไร ส่วนเด็กก็จะต้องบอกว่าปีที่ผ่านมาศึกษาอะไรสำเร็จบ้าง ตีพิมพ์ไปกี่เรื่อง แล้วปีนี้จะทำวิจัยอะไร

ที่น่าสนใจคือ เด็กในห้องสัมนาจากทั้งสองแลปมีประมาณสิบห้าคนรวมทุกระดับการศึกษา ได้รู้ว่าอาจารย์แต่ละคนทำอะไรบ้าง เด็กป.ตรีก็จะเกิดแรงบันดาลใจว่าถ้าเดินทางต่อสายนี้ก็มีเป้าหมายให้มองเห็นได้ว่าจะทำอะไร ไปทางไหน ส่วนเด็กป.โทป.เอก ก็จะได้ดูตัวอย่างเพื่อนๆว่ารุดหน้าไปขนาดไหน ตีพิมพ์ไปกี่เรื่อง แล้วแต่ละคนเป้าหมายเป็นอะไร จะได้ปรับให้ไปสู่เป้าหมายได้โดยดูจากเพื่อนๆ แล้วก็ยังได้ดูจากอาจารย์ท่านอื่นๆด้วย เห็นแล้วน่าปลื้มใจจริงๆ อาจารย์แต่ละท่านตีพิมพ์ไม่น้อยกว่าสามเรื่อง แต่ส่วนใหญ่จะเป็นการร่วมกันทำงานกับคณะวิจัยของเค้า แล้วก็มีโปรเจกอยู่ต่างประเทศหมด ความร่วมมือก็กับต่างประเทศ ที่เห็นส่วนมากก็กับอเมริกา เพราะเค้ามีชื่อเสียงทางด้านอุตุนิยมวิทยา และภูมิอากาศวิทยา ผศ.ของแลปผม ตอนแรกผมก็พอรู้ว่าเค้ามีงานวิจัยอยู่ แต่ไม่คิดว่าจะมีมากขนาดนี้ ถ้าเป็นบ้านเราคงเป็นศาตราจารย์ไปแล้ว ผมเห็นผศ.คนนี้ยังต้องไปเป็นคนจัดของในห้องแลปเลย ว่างๆก็ทำความสะอาดห้องแลป ผมก็เคยไปช่วยหลายครั้ง บางครั้งโปรเฟสเซอร์ผมก็มาช่วยด้วย ยก แบกลังหนังสือ อย่างศุกร์ที่แล้วนี่ เล่นผมซะปวดหลังเลย แต่ก็สนุกดีครับ นานๆจะได้ใช้แรงงานซะที มีอะไรที่เราทำได้ก็ช่วยๆกันไป อยู่ด้วยกันต้องรักกันครับ

อาจารย์ที่มาอยู่แลปแต่ละท่านนี่ มีแนวทางการทำวิจัยของตัวเองนะครับ ไม่มีใครครอบงำใครได้ แต่ละคนก็มีกลุ่มวิจัยของตัวเองเป็นอาจารย์อยู่แลปอื่น ไม่ก็มหาลัยอื่น หรือสถาบันวิจัย เห็นแล้วบ้านเราในอนาคตไม่รู้จะพัฒนาเป็นรูปแบบนี้ได้หรือไม่ แต่ติดตรงที่บ้านเราจะตัวใครตัวมัน เน้นระบบตะวันตกมากกว่า แต่ทางญี่ปุ่นเค้าจะเน้นลำดับอาวุโสและอายุงาน แต่ไม่ใช่ว่าแก่แต่ไม่มีความรู้นะครับ เพราะยิ่งแก่ยิ่งเคี่ยว ก็เล่นทำวิจัยกันสี่ห้าชิ้นต่อปี จะไม่เคี่ยวได้ยังไงครับ ใครไม่มีผลงาน ก็จะอายกันไปละครับ เห็นแล้วก็น่าเลื่อมใสและเคารพอย่างมาก สมกับเป็นอาจารย์มหาลัยมากๆ เรียนรู้ตลอดชีวิต ไม่มีนะครับ พรีเซนต์เรื่องรับงานนอก หรือบริการวิชาการ เหมือนอาจารย์บ้านเรา ไม่มีนะครับจะมาอ้างว่าทำงานบริหาร ไม่มีใครเลยที่เอามาพรีเซนต์ งานวิจัยเน้นๆ ครับ บ้านเราถ้าแต่ละปีก็ควรจะมาแถลงผลงานอย่างนี้บ้างจะได้รู้ใครทำอะไร ไม่ทำอะไร สมกับเป็นอาจารย์หรือไม่

วันพุธที่ 11 เมษายน พ.ศ. 2555

ทำอย่างไรให้ประเทศไทยเป็นประเทศที่พัฒนาแล้ว ภาคต่อเนื่อง

ทำอย่างไรให้ประเทศไทยเป็นประเทศพัฒนาแล้ว ภาคต่อเนื่อง


ผมคิดว่าคนเก่งๆ อยู่แต่ในกรุงเทพเยอะเกินไป เพราะแหล่งงาน ครอบครัว การศึกษา ชีวิตเค้าอยู่ที่นั่น แต่หากผมว่าทางที่จะทำให้ประเทศเราเจริญได้อีกทางหนึ่งนั้น ในแง่การศึกษา ผมคิดว่าคนที่เรียนเก่งๆ ขอเก่งจริงๆนะครับ ขอให้ออกมาอยู่ตามมหาลัยรอบนอกกันเยอะๆ เพราะอะไร เพราะผมเคยเห็นเมื่อยุคห้าสิบปีก่อน ตอนมีมหาลัยภูมิภาคใหม่ๆ เช่นที่ ม.เชียงใหม่ มีกลุ่มของนักศึกษาที่เรียนดีๆ เก่งๆ ได้เกียรตินิยม จากมหาลัยดังๆในกรุงเทพ จุฬา ธรรมศาสตร์ มหิดล เกษตร ได้ยกขบวนพร้อมใจกันมาเป็นอาจารย์ในยุคก่อตั้ง กันหลายระลอก อาจารย์ผมเองนี่แหละ ท่านเหล่านี้ได้มาสอนก่อนสี่ห้าปี จากนั้นก็มุมานะ อุตสาหะไขว่คว้าหาทุนจากภายนอกประเทศ ดิ้นรนเพื่อไปศึกษาต่อให้ได้ความรู้กลับมาสอนนักศึกษาตาดำๆ รอบนอกที่รอคอยความรู้เพื่อพัฒนาชีวิตและครอบครัว เพราะทุนประเทศไทยในตอนนั้นมีจำกัด อาจารย์ผมหลายท่านได้ไปเรียนต่อทั้งยุโรปและอเมริกา จากนั้นก็ดึงอาจารย์รุ่นน้องให้ได้ไปเรียนต่อกันในระดับปริญญาเอก

นี่คือเหตุผลว่าทำไมมหาลัยรอบนอก ถึงต้องการคนเก่ง เรียนดี มาเป็นอาจารย์ เพราะคนเหล่านี้จะสามารถขอทุนนอกประเทศได้ จะขวนขวาย เพราะการพิจารณาผู้รับทุนของทุนต่างประเทศนั้น เรื่องพื้นฐานการศึกษาของคนสมัครก็เป็นปัจจัยหนึ่งที่สำคัญ จะช่วยทุ่นแรงมหาลัยรอบนอกที่มีกำลังไม่เพียงพอต่อการส่งอาจารย์ไปเรียนต่อได้ทั้งหมด เพราะจะได้เอาเงินทุนที่เหลือส่งอาจารย์ท่านอื่นที่พลาดโอกาสขอทุนอื่นนอกประเทศได้

แต่ยี่สิบปีให้หลังผมไม่ค่อยเห็นคนเก่งๆในกทม. มาเป็นอาจารย์ที่ต่างจังหวัดเลย มีแต่เป็นส่วนน้อยมากเมื่อเทียบกับยุคห้าสิบปีก่อน อาจเป็นเพราะมหาลัยในกทม.มีเยอะมากขึ้น แหล่งงานเยอะขึ้น ก็เลยไม่มีคนเก่งๆ อยากออก ซึ่งผมว่าไม่ดีต่อการพัฒนาประเทศ เพราะมันจะกลายเป็นการโตเดี่ยว นำโด่ง เหมือนนักฟุตบอลที่เก่งคนเดียว พอตะลุยไปจนเจอคู่ต่อสู้รุมแล้วจะไปไม่เป็น แล้วมันจะทำให้คนรอบนอกอยากเข้าไปในกทม.มากขึ้นเพราะเหตุผลด้านการศึกษา เมื่อจบแล้วก็มีแหล่งงานด้วย ครบเลย ซึ่งมันไม่ควรจะเกิดเหตุการณ์อย่างนี้ขึ้น

คนเก่งๆ ก็ควรต้องเป็นคนที่มีอุดมการณ์ด้วย จะได้ช่วยกันพัฒนาบ้านเมืองเรา เอาแรงเล็กๆของเรานี่แหละ ช่วยประเทศตามทางที่เราถนัด

ที่เขียนมานี้ไม่ใช่ว่าอาจารย์รอบนอกเก่งๆ ไม่มีนะครับ เดี๋ยวจะมารุมด่าผมซะหมด มีมหาลัยเกิดใหม่หลายแห่ง ที่มีอาจารย์เก่งๆอยู่มากมาย เป็นอาจารย์รุ่นใหม่ที่รอวันเติบโต รวมทั้งกลางเก่ากลางใหม่ แต่ก็ต้องยอมรับบางส่วนในสิ่งที่ผมได้เล่ามาในมุมที่ผมได้สัมผัส