วันศุกร์ที่ 13 เมษายน พ.ศ. 2555

ตีความเพลง Viva La Vida ของ Coldplay

ผมไม่เข้าใจเนื้อหาจริงๆของเพลงนี้ Viva La Vida ของ Coldplay



บางคนตีความว่า เป็นเรื่องชีวิตของไมเคิลแจ็กสัน บางพูดว่าเป็นชีวิตของผู้ที่กำลังสูญเสียอำนาจ บางพูดว่าเป็นคนที่เคยอยู่ในอำนาจแล้วทำผิดเลยคิดแก้ตัวไปตอนนั้นน่ะอั้วอยู่ในอำนาจก็แค่นั้น บางพูดว่าเป็นชีวิตของคนที่กำลังจะสูญเสียคนที่รักไป บางพูดว่าเป็นเพลงที่เกี่ยวกับศาสนา บางพูดว่าเป็นชีวิตของนโปเลียน

แปลกดีแฮะ เพลงเดียวกัน แต่แปลความหมายได้หลายความหมาย เพราะเนื้อเพลงไม่ได้พูดอะไรที่ตรง แต่อย่างไรก็แล้วแต่ ขึ้นอยู่กับว่าผู้ฟังจะตีความอย่างไร แต่สำหรับผม ฟังแล้วก็เห็นกฎธรรมดาของสรรพสิ่งทั่วไปที่เรียกว่าไตรลักษณ์ ที่มี อนิจจัง ทุกขัง อนัตตา

รถไฟไทย รถไฟเยอรมัน รถไฟญี่ปุ่น


รถไฟไทย รถไฟเยอรมัน รถไฟญี่ปุ่น

คนเก่งออกไปทำรอบนอก, รถไฟเยอรมัน ,รถไฟญี่ปุ่น,รถไฟไทย,การเคลื่อนย้ายประชากร ในระยะเวลาสั้น,
ระบบขนส่งเมืองไทย ทำไมต้องรถยนต์ ทำไมต้องถนน,การรถไฟแห่งประเทศไทย 2499,คอรัปชั่นและการลงโทษ
แอร์พอร์ตลิงค์,รถไฟฟ้าใต้ดิน

ผมยังมีความเชื่อว่าประเทศไทยจะพัฒนาได้ด้วยการกระจายความรู้จากการกระจุกตามเมืองใหญ่ กรุงเทพ เชียงใหม่ ขอนแก่น สงขลา ไปสู่หัวเมืองใกล้เคียงหรือเมืองบริวารเหล่านี้ ยังเชื่อว่ายิ่งเมืองใหญ่เท่าใดยิ่งมีคนเก่งๆ หัวกระทิกระจุกตัวอยู่เยอะ เพราะชีวิต แหล่งงาน แหล่งการศึกษา ครอบครัว ทำให้จำเป็นต้องอยู่ กรุงเทพปฏิเสธไม่ได้เลยว่ามีคนเก่งหัวกระทิอยู่เยอะ จะกี่เท่าก็ไม่รู้เมื่อเทียบกับหัวเมืองใหญ่เช่น เชียงใหม่ ขอนแก่น สงขลา

คนถาม จะทำอย่างไรให้คนเหล่านี้ออกไปทำงานตามหัวเมืองใหญ่ที่กล่าวมาให้ได้มากทีสุด จะกระจายความรู้เหล่านี้อย่างไร อะไรคือปัญหาหลัก อุดมการณ์นั้น ผมเชื่อว่าคนเหล่านี้มี และมีความคิดจะพัฒนาประเทศแน่นอน แต่ต้องช่วยกันทุกระดับ ผู้บริหารประเทศต้องแก้ปัญหานี้ โดยปราศจากหรือลดการคอรัปชั่น ซึ่งเป็นเรื่องยากที่สุด แต่ถ้ากำหนดโทษให้รุนแรง เชือดจริงๆ หรือ เอาดินกลบไปเลยมันก็น่าจะทำได้ เพราะคนพวกนี้ทำลายชีวิตของคนส่วนใหญ่และขัดขวางการพัฒนาประเทศ

ผมคิดว่าระบบขนส่งมวลชนระหว่างกรุงเทพกับหัวเมืองใหญ่สำคัญที่สุด ผมเคยเรียนและทำงานอยู่ตามหัวเมืองใหญ่ เชียงใหม่ กรุงเทพ พิษณุโลก สตุ๊ทการ์ท ผมเคยเดินทางไปเมืองใหญ่ของโลก เฉินตู หวูหั่น ของจีน สตุ๊ทการ์ท เบอร์ลิน แฟรงเฟิร์ต มึนเช่น โอซาก้า โตเกียว โกเบ นาโกย่าและเกียวโตที่ผมกำลังศึกษาป.เอกอยู่ที่ถือว่าเป็นเมืองบ้านนอกแล้วของญี่ปุ่น เมืองใหญ่เหล่ามีระบบขนส่งภายในเมืองที่ดี โครงข่ายเชื่อมภายในเมือง และระหว่างเมืองที่ดี และเป็นระบบโดยเฉพาะเยอรมัน กับ ญี่ปุ่น แต่จีนผมแค่ไปสั้นๆ ไม่รู้มากนัก โดยระบบขนส่งจะมีรูปแบบเดียวกันเลยคือ รถไฟฟ้าใต้ดิน (subway ,chikatetsu,U-Bahn) ให้คนในเมืองใช้ เพิ่มความสะดวกในเวลาเร่งรีบ ประหยัดเวลาซึ่งเป็นสิ่งสำคัญของชีวิตคนในเมือง ส่วนรถไฟระหว่างเมืองที่เยอรมันจะมี S-Bahn และญี่ปุ่นเป็น Densha จะใช้เดินทางในระยะทางไกลมาหน่อยกว่า subway แต่ก็ยังสามารถใช้ในการเดินทางข้ามจังหวัดได้ด้วย ซึ่งประหยัดและสะดวก ส่วนรถไฟรูปแบบที่สามคือ รถไฟด่วน หรือที่ญี่ปุ่นเรียกว่า ชินกันเซน และเยอรมันก็มี ICE ที่ใช้เวลาเดินทาง 400 กิโลเมตรประมาณสองชั่วโมง ถ้าจากกทม.ไปเชียงใหม่ก็ไม่น่าจะเกินสี่ชั่วโมง ไว้วันหน้าจะคุยรายละเอียดให้มากกว่านี้

 รถไฟหัวกระสุนของเยอรมัน ICE



รถไฟหัวกระสุนของญี่ปุ่น Shinkansen

ประเทศไทยต้องสร้างและพัฒนารถไฟด่วนระหว่างหัวเมืองใหญ่ให้เร็วที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้ เพื่อเคลื่อนย้ายแรงงานหัวกระทิในระยะเวลาอันสั้นสามสี่ชั่วโมง กระจายความรู้ให้เร็ว จากกทม.ไปเชียงใหม่ ไปขอนแก่น ไปสงขลา ให้เร็วที่สุดก่อน ผมได้คุยกะเพื่อนที่จบทางด้านระบบขนส่งที่จบจากโตเกียวมา เค้าบอกก็กำลังศึกษา โดยบริษัทญี่ปุ่นกำลังจะมาวางระบบให้ ผู้บริหารบ้านเมืองต้องเร่งให้เกิดด่วน บ้านเราช้าไปแล้วครับ เอาแต่ทะเลาะและคอรัปชั่นกันจนลืมว่าโลกก้าวไปไกลขนาดไหน ผมเชื่อว่าถ้ามีรถไฟประเภทนี้จะทำให้ประเทศเรากระโดดไปอีกขั้น เพราะความรู้ถูกกระจาย คนเก่งในหัวเมืองใหญ่อย่ากทม.ก็จะไปแวะทำงาน สอนหนังสือ ช่วยสอนที่พิษณุโลก คนเก่งจากเชียงใหม่ก็เดินทางไปติดต่อ ไปสอน ไปวิจัย สัมนา ที่กทม.ได้วัน ไปเช้าเย็นกลับได้ ไม่ต้องเสียเวลา สามถึงสี่วัน คือ ไปหนึ่งวัน ทำงานหนึ่งวัน กลับหนึ่งวัน คนเก่งจากขอนแก่นก็ไปวิจัย สัมนา สอนหนังสือที่สงขลา ส่วนคนสงขลาก็ไปกทม.หรือเชียงใหม่ได้ไม่ยาก เกิดการเคลื่อนย้ายประชากรหัวกระทิ ขอให้ผลักเป็นวาระแห่งชาติไปเลย ครั้นจะเอาให้เครื่องบินก็ได้ แต่ยังไม่สะดวกเท่า เราไม่สามารถยกระดับและพัฒนาทุกพื้นที่ในประเทศไทยได้พร้อมๆกันในเวลาเดียว เพราะปัจจัยหลักคือ เงินทุน แต่ถ้ามีระบบเชื่อมต่อขนส่งที่ดี จังหวัดที่อยู่ใกล้หัวเมืองใหญ่จะพัฒนาตามมาในไม่ช้า

อาจแต่ต้องแก้ปัญหารับมือกับค่าภาษีที่เคยได้จากบริษัทรถยนต์ ที่เคยขายรถยนต์ได้ปีๆหนึ่งหลายหมื่นล้านแก่คนไทย พวกเราคนไทยต้องยอมเจ็บตัวกับการเปลี่ยนแปลง เข้าใจว่าแหล่งงานทางด้านการประกอบรถยนต์นี่เป็นแหล่งงานขนาดใหญ่ให้กับคนไทย แต่ถ้าเราไม่สามารถจะพึ่งพาหรืออยู่ด้วยลมหายใจของผู้อื่นได้ตลอดไป ประเทศต้องก้าวต่อ แต่การเปลี่ยนแปลงต้องเป็นไปอย่าง smooth เท่าที่จะทำได้ด้วยความคิดสร้างสรรค์ของคณะผู้นำประเทศที่ดีที่มีการวางแผนการเปลี่ยนแปลง ถามผมจุดนี้ก็คงไม่รู้ แต่มันต้องมีทางไป ถ้าได้ศึกษาจริงๆ ในระยะยาวเราจะประหยัดเวลาซึ่งเป็นสิ่งสำคัญของชีวิตเมืองมากที่สุด หากต้องการพัฒนาความเป็นเมืองให้ประเทศเรา การสร้างถนนก็จะลดลง บริษัทพวกก่อสร้างถนนหนทางก็ต้องมีปัญหาบ้าง  แต่ก็ต้องปรับตัว ขอย้ำเพียงตัวเดียวไม่ว่าจะสร้างจะทำอะไร คอรัปชั่นต้องลดหรือกำจัดไปให้ได้ ด้วยการเชือด ถ้าระบบมันเน่าคือมันโกงกันตั้งแต่หัวยันหาง แล้วจะทำยังไง จะจับโยนทะเลหมดก็ทำไม่ได้ ก็กำจัดที่หัว เชือดคนดังก่อน พวกตัวเล็กก็จะไม่กล้าและเลิกไปเอง

ขอเถอะครับ สร้างมันเถอะ ผมดีใจมากๆที่แอร์พอร์ตลิงค์สร้างเสร็จ ผมได้เดินทางผ่านพื้นที่การรถไฟแถวมักกะสัน มีอาคารหลังหนึ่งเขียนไว้ตรงหน้าจั่วว่า สร้างเมื่อ 2499 ผมมองลงไปจากแอร์พอร์ตลิงค์ขณะที่รถไฟเคลื่อนตัวผ่านพื้นที่นั้น มีซากหัวจักรรถไฟเก่าๆ อาคารเก่าๆหลายหลัง มีซากอะไรรกรุงรัง เหมือนพื้นที่รกร้าง ถึงเวลาต้องยอมรับแล้วครับว่าต้องเปลี่ยน ผู้บริหารประเทศก็ต้องกล้าเป็นหมูไม่กลัวน้ำร้อน ขอคนดี ทุ่มเทให้ชาติ เวลาผ่านไปแล้วไม่มีอะไรพัฒนา เราจะยอมกันอย่างนี้ไปอีกสิบยี่สิบปีหรือ ห้าปีผมก็ว่ามากพอแล้ว เปลี่ยนเอกชนจัดการไปเลย เหมือนเยอรมัน โดยรัฐถือหุ้นบางส่วน ไม่รู้นะอาจเพ้อเจ้อไป แต่คนตัวเล็กๆอย่างผมต้องการให้เกิดการพัฒนาหลายๆส่วน ซึ่งผมมั่นใจความรู้ที่เรามีพร้อมแล้วระดับหนึ่ง อาจสู้ญี่ปุ่น จีน เกาหลี ไม่ได้เพราะงานวิจัยเรายังน้อยกว่าเค้าหลายร้อย หลายพันเท่า เราเริ่มช้ากว่าเค้า แต่ถ้ากระจายความรู้ ประเทศก็จะเดินต่อไป เกิดการเคลื่อนย้ายประชากร

นำเสนอผลงานในรอบปีที่ผ่านมาและแผนงานวิจัยในปีนี้


นำเสนอผลงานในรอบปีที่ผ่านมาและแผนงานวิจัยในปีนี้
ระบบแลปของญี่ปุ่นนี้เข้มแข็งมากๆ มีอาจารย์โปรเฟสเซอร์ใหญ่เป็นผู้ดูแลแลปเหมือนกับผู้จัดการบริษัทเล็ก แล้วรองศาสตราจารย์กับผู้ช่วยศาสตราจารย์ ก็คอยช่วยงานทุกอย่างที่โปรเฟสเซอร์เป็นคนสั่ง แล้วแลปผมจะมีการสัมนาทุกวันศุกร์โดยจะมีคณาจารย์อีกหนึ่งแลปพานักศึกษาของเค้ามาร่วมสัมนาด้วย

วันนี้เป็นอาทิตย์ที่สองของการเปิดเทอม ซึ่งเป็นปรกติที่จะต้องมีการแถลงผลงานในรอบปีที่ผ่านมาพร้อมทั้งนำเสนอแผนงานวิจัยว่าจะทำอะไร ในปีนี้ ทุกคนไม่ว่าจะเป็นโปรเฟสเซอร์ รศ. ผศ. นักศึกษาทุกระดับ ตรี โท เอก หลังปริญญาเอก จะต้องสรุปว่าทำอะไรไปบ้าง ตีพิมพ์กี่เปเปอร์ ญี่ปุ่นเค้าคลั่งเรื่องเปเปอร์มากเพราะมันคือตัวชี้วัดความสำเร็จของการศึกษาเค้า อีกทั้งเป็นตัววัดสำคัญว่ารัฐบาลจะให้เงินทุนในการพัฒนาการศึกษาอีกด้วยถ้าหากมีผลงาน แล้วต้องบอกด้วยว่าไปพรีเซนต์กี่ที่ อบรมกี่แห่ง พร้อมทั้งบอกแผนของปีนี้ว่าได้ทุนกี่แห่ง จะทำวิจัยเรื่องอะไร ส่วนเด็กก็จะต้องบอกว่าปีที่ผ่านมาศึกษาอะไรสำเร็จบ้าง ตีพิมพ์ไปกี่เรื่อง แล้วปีนี้จะทำวิจัยอะไร

ที่น่าสนใจคือ เด็กในห้องสัมนาจากทั้งสองแลปมีประมาณสิบห้าคนรวมทุกระดับการศึกษา ได้รู้ว่าอาจารย์แต่ละคนทำอะไรบ้าง เด็กป.ตรีก็จะเกิดแรงบันดาลใจว่าถ้าเดินทางต่อสายนี้ก็มีเป้าหมายให้มองเห็นได้ว่าจะทำอะไร ไปทางไหน ส่วนเด็กป.โทป.เอก ก็จะได้ดูตัวอย่างเพื่อนๆว่ารุดหน้าไปขนาดไหน ตีพิมพ์ไปกี่เรื่อง แล้วแต่ละคนเป้าหมายเป็นอะไร จะได้ปรับให้ไปสู่เป้าหมายได้โดยดูจากเพื่อนๆ แล้วก็ยังได้ดูจากอาจารย์ท่านอื่นๆด้วย เห็นแล้วน่าปลื้มใจจริงๆ อาจารย์แต่ละท่านตีพิมพ์ไม่น้อยกว่าสามเรื่อง แต่ส่วนใหญ่จะเป็นการร่วมกันทำงานกับคณะวิจัยของเค้า แล้วก็มีโปรเจกอยู่ต่างประเทศหมด ความร่วมมือก็กับต่างประเทศ ที่เห็นส่วนมากก็กับอเมริกา เพราะเค้ามีชื่อเสียงทางด้านอุตุนิยมวิทยา และภูมิอากาศวิทยา ผศ.ของแลปผม ตอนแรกผมก็พอรู้ว่าเค้ามีงานวิจัยอยู่ แต่ไม่คิดว่าจะมีมากขนาดนี้ ถ้าเป็นบ้านเราคงเป็นศาตราจารย์ไปแล้ว ผมเห็นผศ.คนนี้ยังต้องไปเป็นคนจัดของในห้องแลปเลย ว่างๆก็ทำความสะอาดห้องแลป ผมก็เคยไปช่วยหลายครั้ง บางครั้งโปรเฟสเซอร์ผมก็มาช่วยด้วย ยก แบกลังหนังสือ อย่างศุกร์ที่แล้วนี่ เล่นผมซะปวดหลังเลย แต่ก็สนุกดีครับ นานๆจะได้ใช้แรงงานซะที มีอะไรที่เราทำได้ก็ช่วยๆกันไป อยู่ด้วยกันต้องรักกันครับ

อาจารย์ที่มาอยู่แลปแต่ละท่านนี่ มีแนวทางการทำวิจัยของตัวเองนะครับ ไม่มีใครครอบงำใครได้ แต่ละคนก็มีกลุ่มวิจัยของตัวเองเป็นอาจารย์อยู่แลปอื่น ไม่ก็มหาลัยอื่น หรือสถาบันวิจัย เห็นแล้วบ้านเราในอนาคตไม่รู้จะพัฒนาเป็นรูปแบบนี้ได้หรือไม่ แต่ติดตรงที่บ้านเราจะตัวใครตัวมัน เน้นระบบตะวันตกมากกว่า แต่ทางญี่ปุ่นเค้าจะเน้นลำดับอาวุโสและอายุงาน แต่ไม่ใช่ว่าแก่แต่ไม่มีความรู้นะครับ เพราะยิ่งแก่ยิ่งเคี่ยว ก็เล่นทำวิจัยกันสี่ห้าชิ้นต่อปี จะไม่เคี่ยวได้ยังไงครับ ใครไม่มีผลงาน ก็จะอายกันไปละครับ เห็นแล้วก็น่าเลื่อมใสและเคารพอย่างมาก สมกับเป็นอาจารย์มหาลัยมากๆ เรียนรู้ตลอดชีวิต ไม่มีนะครับ พรีเซนต์เรื่องรับงานนอก หรือบริการวิชาการ เหมือนอาจารย์บ้านเรา ไม่มีนะครับจะมาอ้างว่าทำงานบริหาร ไม่มีใครเลยที่เอามาพรีเซนต์ งานวิจัยเน้นๆ ครับ บ้านเราถ้าแต่ละปีก็ควรจะมาแถลงผลงานอย่างนี้บ้างจะได้รู้ใครทำอะไร ไม่ทำอะไร สมกับเป็นอาจารย์หรือไม่

วันพุธที่ 11 เมษายน พ.ศ. 2555

ทำอย่างไรให้ประเทศไทยเป็นประเทศที่พัฒนาแล้ว ภาคต่อเนื่อง

ทำอย่างไรให้ประเทศไทยเป็นประเทศพัฒนาแล้ว ภาคต่อเนื่อง


ผมคิดว่าคนเก่งๆ อยู่แต่ในกรุงเทพเยอะเกินไป เพราะแหล่งงาน ครอบครัว การศึกษา ชีวิตเค้าอยู่ที่นั่น แต่หากผมว่าทางที่จะทำให้ประเทศเราเจริญได้อีกทางหนึ่งนั้น ในแง่การศึกษา ผมคิดว่าคนที่เรียนเก่งๆ ขอเก่งจริงๆนะครับ ขอให้ออกมาอยู่ตามมหาลัยรอบนอกกันเยอะๆ เพราะอะไร เพราะผมเคยเห็นเมื่อยุคห้าสิบปีก่อน ตอนมีมหาลัยภูมิภาคใหม่ๆ เช่นที่ ม.เชียงใหม่ มีกลุ่มของนักศึกษาที่เรียนดีๆ เก่งๆ ได้เกียรตินิยม จากมหาลัยดังๆในกรุงเทพ จุฬา ธรรมศาสตร์ มหิดล เกษตร ได้ยกขบวนพร้อมใจกันมาเป็นอาจารย์ในยุคก่อตั้ง กันหลายระลอก อาจารย์ผมเองนี่แหละ ท่านเหล่านี้ได้มาสอนก่อนสี่ห้าปี จากนั้นก็มุมานะ อุตสาหะไขว่คว้าหาทุนจากภายนอกประเทศ ดิ้นรนเพื่อไปศึกษาต่อให้ได้ความรู้กลับมาสอนนักศึกษาตาดำๆ รอบนอกที่รอคอยความรู้เพื่อพัฒนาชีวิตและครอบครัว เพราะทุนประเทศไทยในตอนนั้นมีจำกัด อาจารย์ผมหลายท่านได้ไปเรียนต่อทั้งยุโรปและอเมริกา จากนั้นก็ดึงอาจารย์รุ่นน้องให้ได้ไปเรียนต่อกันในระดับปริญญาเอก

นี่คือเหตุผลว่าทำไมมหาลัยรอบนอก ถึงต้องการคนเก่ง เรียนดี มาเป็นอาจารย์ เพราะคนเหล่านี้จะสามารถขอทุนนอกประเทศได้ จะขวนขวาย เพราะการพิจารณาผู้รับทุนของทุนต่างประเทศนั้น เรื่องพื้นฐานการศึกษาของคนสมัครก็เป็นปัจจัยหนึ่งที่สำคัญ จะช่วยทุ่นแรงมหาลัยรอบนอกที่มีกำลังไม่เพียงพอต่อการส่งอาจารย์ไปเรียนต่อได้ทั้งหมด เพราะจะได้เอาเงินทุนที่เหลือส่งอาจารย์ท่านอื่นที่พลาดโอกาสขอทุนอื่นนอกประเทศได้

แต่ยี่สิบปีให้หลังผมไม่ค่อยเห็นคนเก่งๆในกทม. มาเป็นอาจารย์ที่ต่างจังหวัดเลย มีแต่เป็นส่วนน้อยมากเมื่อเทียบกับยุคห้าสิบปีก่อน อาจเป็นเพราะมหาลัยในกทม.มีเยอะมากขึ้น แหล่งงานเยอะขึ้น ก็เลยไม่มีคนเก่งๆ อยากออก ซึ่งผมว่าไม่ดีต่อการพัฒนาประเทศ เพราะมันจะกลายเป็นการโตเดี่ยว นำโด่ง เหมือนนักฟุตบอลที่เก่งคนเดียว พอตะลุยไปจนเจอคู่ต่อสู้รุมแล้วจะไปไม่เป็น แล้วมันจะทำให้คนรอบนอกอยากเข้าไปในกทม.มากขึ้นเพราะเหตุผลด้านการศึกษา เมื่อจบแล้วก็มีแหล่งงานด้วย ครบเลย ซึ่งมันไม่ควรจะเกิดเหตุการณ์อย่างนี้ขึ้น

คนเก่งๆ ก็ควรต้องเป็นคนที่มีอุดมการณ์ด้วย จะได้ช่วยกันพัฒนาบ้านเมืองเรา เอาแรงเล็กๆของเรานี่แหละ ช่วยประเทศตามทางที่เราถนัด

ที่เขียนมานี้ไม่ใช่ว่าอาจารย์รอบนอกเก่งๆ ไม่มีนะครับ เดี๋ยวจะมารุมด่าผมซะหมด มีมหาลัยเกิดใหม่หลายแห่ง ที่มีอาจารย์เก่งๆอยู่มากมาย เป็นอาจารย์รุ่นใหม่ที่รอวันเติบโต รวมทั้งกลางเก่ากลางใหม่ แต่ก็ต้องยอมรับบางส่วนในสิ่งที่ผมได้เล่ามาในมุมที่ผมได้สัมผัส

ทำไมโลกนี้ถึงมีคนรัก คนเกลียด คนโลภ คนหลง คนขี้อิจฉา คนดี คนเลว

ทำไมโลกนี้ถึงมีคนรัก คนเกลียด คนโลภ คนหลง คนขี้อิจฉา คนดี คนเลว
หากคนเราไม่มีรัก โลภ โกรธ หลง โลกนี้จะเป็นอย่างไร
ทำไมคนเราถึงชอบติเตียน ชอบทำลาย มากกว่าสร้างสรรค์

ทำไมคนเราชอบมองแต่ข้อเสีย มากกว่าข้อดี

ทำไมคนมีการศึกษาดี ส่วนใหญ่ถึงเห็นแก่ตัว (ยืนยันครับ)
ทำไมคนเราถึงชอบรับ มากกว่าเป็นผู้ให้
ทำไมคนเรายิ่งโต ยิ่งมีความซับซ้อนในจิตใจ ไม่เหมือนเด็ก
ทำไมคนเราชอบคิดแต่เปลือก เห็นคนอื่นทำได้ ก็คิดว่าได้มาง่ายๆ
ทำไมคนเราชอบเป็นนังเลงคีย์บอร์ด มากกว่าแอคชั่นจริงๆ
ทำไมคนเรียนดี ไม่ค่อยมีผู้กล้า

ทำไมคนเราชอบทำตามๆกันไป
ทำไมคนเราชอบเชื่อ ชอบสรุป โดยดูหรืออ่านแค่มุมเดียว
ทำไมคนเราเมื่อโตมาถึงทำอะไรเพื่อหวังผลซักอย่างแก่ตัวเอง (มีน้อยคนจะทำเพื่อคนอื่นจริงๆ)
ทำไมคนเราถึงสนุกกับการนินทา โดยที่ไม่ได้มองตัวเองเป็นอันดับแรก
ทำไมคนเราถึงเชื่อในสิ่งที่เคยได้รับรู้มาก่อน โดยไม่ได้มองถึงความไม่เที่ยงของสิ่งที่ได้รับรู้นั้น
ทำไมคนเราไม่ทำหน้าที่ของตัวเองให้ดีที่สุด ก่อนที่จะไปยุ่งกับหน้าที่ของคนอื่น
ทำไมบางคนถึง ปากหวานก้นเปรี้ยว
ทำไมบางพูดไม่ได้เรื่อง แต่พอคบไป ดันเป็นคนจริงใจ
ทำไมคนเราชอบพูดเรื่องตัวเอง แต่ไม่ชอบฟัง หรือ ถามเรื่องของคู่สนทนา
ทำไมคนเราชอบพลางตัว ไม่ชอบเปิดเผย ไม่กล้า หรือไม่มั่นใจ กล้าๆหน่อยดิ

ทำไมคนเรียนดีๆ เก่งในมหาลัยในกรุงเทพ ถึงไม่ค่อยอยากออกมาทำงานต่างจังหวัด
ทำไมอาจารย์มหาลัยในต่างจังหวัด ถึงไม่ค่อยมีคนเก่งๆ จากมหาลัยในกทม. ยกเว้น มข.มช มอ. เมื่อ50 ปี
ทำไมคนเราถึงชอบอำนาจ
ทำไมคนเราคิดว่าคนที่พูดน้อย คือ คนที่ยอมคน อะไรก็ได้งั้นหรือ

คน ที่เรียนปริญญาเอกในปัจจุบัน เรียนเพื่อต้องการความรู้จริงๆหรือไม่ หรือเรียนเพราะไม่มีอะไรทำ หรือเรียนเพราะมีแรงกดดันบีบบังคับให้ทำ หรือเรียนเพราะเรียนเก่ง เรียนแล้วจะเอาไปทำอะไร หรือตั้งใจที่จะทำอะไรถึงเรียน

คนเรียนปริญญาโท เรียนไปทำไม เรียนเพื่ออะไร เรียนแล้วจะเอาไปทำอะไร คิดจะเปลี่ยนแปลงอะไร ห้าปี สิบปี ยี่สิบปี สามสิบปี ต่อไปจะเอาความรู้ที่มีไปทำอะไร เรียนเพราะไม่อยากทำงานหรือเปล่า เรียนเพราะพ่อแม่ให้เงินถึงเรียน แต่ถ้าไม่เรียนต้องหางานทำเอง เรียนแล้วเรียนได้ดีกับเงินที่ถลุงไปหรือไม่ เรียนแล้วใครได้ประโยชน์หากไม่นับตัวเอง



วันอาทิตย์ที่ 8 เมษายน พ.ศ. 2555

ทำอย่างให้ประเทศไทยเป็นประเทศที่พัฒนาแล้ว


ทำอย่างให้ประเทศไทยเป็นประเทศที่พัฒนาแล้ว

ช่วงสองอาทิตย์นี้ผมเดินทางไปดูบ้านเมืองญี่ปุ่นติดกันเลย เพราะเป็นช่วงดอกไม้บาน ดอกซากุระน่ะครับ นั่งรถไฟไป ก็คิดไป หลายเรื่องหลายราว อ่านหนังสือวินทร์ เรียววารินทร์ จบไปสามเล่มระหว่างการนั่งรถไฟ ไปเที่ยวดูปราสาท Himeji jo และเมื่ออาทิตย์ก่อนไป Wakayama ด้วยตั๋ว Kansai pass เห็นบ้านเมือง เห็นคน เห็นความเจริญที่เกิดจากการร่วมแรงร่วมใจ ของคนทุกระดับที่นี่แล้ว ก็น่าชื่นชม จนอยากเห็นบ้านเมืองเราเจริญอย่างเค้าบ้าง จะได้ไม่น้อยหน้าใคร และจะได้พูดได้เต็มปากว่าบ้านเมืองเราเจริญเพราะบรรพบุรุษเราปกป้องบ้านเมืองไม่ให้ตกเป็นเมืองขึ้นหรือแพ้สงคราม 
ไม่มีใครที่เคยมาอยู่ หรือมาท่องเที่ยวที่ประเทศญี่ปุ่น แล้วปฎิเสธว่าที่นี่ ประเทศนี้ไม่ใช่ประเทศที่พัฒนาแล้ว ทั้งวัตถุ คน จิตใจ(ของคนในโลกสมัยใหม่) ล้วนแล้วแต่จัดว่าอยู่สูงกว่ามาตรฐานเมื่อเทียบกับประเทศอื่นๆในเอเชีย แล้วคนญี่ปุ่นที่ผมรู้สึก ก็ไม่ได้เรียกตัวเองว่าคนเอเชีย เค้าเรียกพวกประเทศอย่างเราว่าเอเชีย อาจเป็นเพราะเค้าเป็นเกาะที่แยกตัวออกไป หรืออาจเป็นเพราะไม่อยากถูกจัดกลุ่มเป็นพวกเดียวกับเรา

ประเทศไทยของเรา ในความคิดของผม ถ้าต้องการให้พัฒนาทันกับประเทศที่พัฒนาแล้ว ต้องกระจายและยกระดับคุณภาพการศึกษา รวมทั้งการเข้าถึงแหล่งการศึกษาให้ทั่วทั้งประเทศให้เร็วที่สุด ตอนนี้พวกเรากำลังทำอยู่ซึ่งเป็นแนวทางที่กำลังไปได้ดี แม้ว่าจะเน้นเชิงปริมาณก่อน กระจายมหาลัยไปทั่วให้ทุกภูมิภาค ทุกพื้นที่ เน้นปรัชญาการเรียนรู้ด้วยตนเอง การพึ่งตนเอง การหาแหล่งความรู้ด้วยตนเองให้มาก ไม่ใช่เอาแต่เฟสบุ๊ก บันเทิง หรือดูแต่ยูทูปที่เน้นบันเทิง จริงๆยูทูปมีประโยชน์มากๆ ก็ดาบสองคมถ้า คนใช้ไม่มีหลัก มันก็ทำลายตัวคนใช้เอง จะเห็นว่าเราสามารถเรียนหรือหาความรู้เพิ่มเติมจากยูทูปได้ อย่าง MIT มีกลุ่มอาจารย์และติวเตอร์มาสอนเรื่องคณิตศาสตร์แคลคูลัส เป็นต้น เราหาแหล่งความรู้ได้ตลอด จากอินเตอร์เนต หากต้องการรู้จริงๆ เราต้องกรองข้อมูลข่าวสารให้เป็น ซึ่งก็ยังไม่มีใครในบ้านในเมืองที่ออกมาอธิบายถึงหลักการกรองข้อมูลข่าวสาร ไม่งั้นบ้านเมืองคงสงบกว่านี้ แต่ก็อีกนั่นแหละ เรื่องตรรกะ ถ้ามีและฝึกฝนมัน สิ่งนี้ก็คือหลักในการกรองข้อมูลแล้วล่ะ

บ้านเราต้องพยายามยกระดับความรู้ในเชิงคุณภาพให้กับคนที่ไม่รู้ให้ได้มากที่สุด ถ้าหากเราทำให้คนที่ไม่ใช่คนกรุงเทพ รอบรู้ได้เท่าหรือใกล้เคียงคนในกรุงเทพ ณ ตอนนี้ได้ ประเทศเราก็จะถูกจัดเป็นประเทศพัฒนาในไม่ช้า ทำอย่างไรคนต่างจังหวัดปรับตัวได้ไว ทันต่อการเปลี่ยนแปลง ทันต่อการแข่งขัน รับรู้ข้อมูลข่าวสาร ตื่นตัว ได้เท่ากับคนกรุงเทพ เพราะที่ญี่ปุ่นไม่ว่าคุณจะเป็นคนที่อาศัยอยู่ที่ไหน คุณก็สามารถเข้าถึงข่าวสารได้อย่างเท่าเทียมกัน แม้ว่ามันจะมีปัญหาคล้ายคลึงกับเมืองไทย แต่สเกลความไม่เท่าเทียม เมื่อเทียบไทยแล้ว เค้ามีช่องว่างน้อยกว่าเราเยอะ ทำอย่างไรเราจะลดช่องว่างเหล่านี้ได้ ผมคิดว่าคำตอบคือ การกระจายการศึกษาที่มีคุณภาพ การกระจายหลักการเรียนรู้ทั้งนอกและในระบบ(เรามีอยู่แล้ว มหาลัยเปิด) การกระจายแหล่งงาน (มหาลัยต่างจังหวัดเยอะขึ้นในปัจจุบัน แต่เด็กจบแล้วก็ต้องเข้าเมืองหลวงเป็นส่วนใหญ่)

เรื่องภาษาอังกฤษทางด้านวิชาการ ก็เป็นสิ่งที่ควรทำอย่างเร่งด่วน หมายถึงภาษาอังกฤษที่เน้นคุณภาพ ใช้งานได้จริงๆในการอ่านงาน จะได้เปิดโลกกว้างๆจริงๆซะที บ้านเราตำราไม่ได้มีมากและลึกเหมือนประเทศที่พัฒนาแล้ว ญี่ปุ่น เยอรมันเป็นต้น ฉะนั้นเราต้องฝึกให้เด็กอ่านภาษาอังกฤษให้ได้ เอาความรู้โดยตรงจากแหล่งความรู้ แล้วก็แปลตำราภาษาอังกฤษเป็นภาษาไทยไปพร้อมๆกัน เหมือนที่กำลังทำอยู่ ต้องรีบและเร่งให้เร็ว ก่อนที่เราจะพ่ายในศึกการเปิดเสรีอาเซียนในปี 2558 เราจะป้องกันแรงงานหัวกระทิของเราไม่ให้ไหลไปประเทศสิงคโปร์มาเลย์อย่างไร แล้วเราจะเอาความรู้จากแรงงานหัวกระทิ หรือดึงดูดแรงงานหัวกระทิจากประเทศอาเซียนให้มาพัฒนาประเทศของเราได้อย่างไร ในเมื่อภาษาอังกฤษเชิงคุณภาพของเรายังไม่รุดหน้าอย่างเร็วเท่าที่โลกกำลังหมุนไป

วันศุกร์ที่ 6 เมษายน พ.ศ. 2555

วัฒนธรรมญี่ปุ่น: เรื่องการดูทีวี

วัฒนธรรมญี่ปุ่น: เรื่องการดูทีวี


ถามว่าปรกติคนญี่ปุ่นดูทีวีกี่ชั่วโมงต่อวัน เด็กในแลปตอบว่า แล้วแต่คน แต่โดยเฉลี่ยตามประสบการณ์เค้าแล้ว ไม่น่าจะเกินสองชั่วโมงต่อวัน จะดูไปด้วยกินข้าวไปด้วย หรือเวลาตอนเช้า จะไม่มานั่งดูละครเหมือนเมืองไทย เพราะไม่่มีละครทั้งวันให้ดู

ถามว่าตอนเด็กๆคนญี่ปุ่นดูการ์ตูนหรือไม่ เค้าบอก ดูกันทุกคน แต่โตมาก็ไม่ได้ดูนะ
เด็กในแลปจะรู้จริงในสิ่งที่ตอนเองศึกษาและทำอยู่ แต่จะไม่ค่อยรู้เรื่องอื่น เพราะส่วนใหญ่บอกว่าไม่มีทีวี ยิ่งเปลี่ยนจากอนาล็อกเป็นดิจิตอล ก็ยิ่งไม่ได้ดูใหญ่เพราะเครื่องแพง ไม่มีเงินซื้อและไม่มีเวลา