วันพุธที่ 11 เมษายน พ.ศ. 2555

ทำไมโลกนี้ถึงมีคนรัก คนเกลียด คนโลภ คนหลง คนขี้อิจฉา คนดี คนเลว

ทำไมโลกนี้ถึงมีคนรัก คนเกลียด คนโลภ คนหลง คนขี้อิจฉา คนดี คนเลว
หากคนเราไม่มีรัก โลภ โกรธ หลง โลกนี้จะเป็นอย่างไร
ทำไมคนเราถึงชอบติเตียน ชอบทำลาย มากกว่าสร้างสรรค์

ทำไมคนเราชอบมองแต่ข้อเสีย มากกว่าข้อดี

ทำไมคนมีการศึกษาดี ส่วนใหญ่ถึงเห็นแก่ตัว (ยืนยันครับ)
ทำไมคนเราถึงชอบรับ มากกว่าเป็นผู้ให้
ทำไมคนเรายิ่งโต ยิ่งมีความซับซ้อนในจิตใจ ไม่เหมือนเด็ก
ทำไมคนเราชอบคิดแต่เปลือก เห็นคนอื่นทำได้ ก็คิดว่าได้มาง่ายๆ
ทำไมคนเราชอบเป็นนังเลงคีย์บอร์ด มากกว่าแอคชั่นจริงๆ
ทำไมคนเรียนดี ไม่ค่อยมีผู้กล้า

ทำไมคนเราชอบทำตามๆกันไป
ทำไมคนเราชอบเชื่อ ชอบสรุป โดยดูหรืออ่านแค่มุมเดียว
ทำไมคนเราเมื่อโตมาถึงทำอะไรเพื่อหวังผลซักอย่างแก่ตัวเอง (มีน้อยคนจะทำเพื่อคนอื่นจริงๆ)
ทำไมคนเราถึงสนุกกับการนินทา โดยที่ไม่ได้มองตัวเองเป็นอันดับแรก
ทำไมคนเราถึงเชื่อในสิ่งที่เคยได้รับรู้มาก่อน โดยไม่ได้มองถึงความไม่เที่ยงของสิ่งที่ได้รับรู้นั้น
ทำไมคนเราไม่ทำหน้าที่ของตัวเองให้ดีที่สุด ก่อนที่จะไปยุ่งกับหน้าที่ของคนอื่น
ทำไมบางคนถึง ปากหวานก้นเปรี้ยว
ทำไมบางพูดไม่ได้เรื่อง แต่พอคบไป ดันเป็นคนจริงใจ
ทำไมคนเราชอบพูดเรื่องตัวเอง แต่ไม่ชอบฟัง หรือ ถามเรื่องของคู่สนทนา
ทำไมคนเราชอบพลางตัว ไม่ชอบเปิดเผย ไม่กล้า หรือไม่มั่นใจ กล้าๆหน่อยดิ

ทำไมคนเรียนดีๆ เก่งในมหาลัยในกรุงเทพ ถึงไม่ค่อยอยากออกมาทำงานต่างจังหวัด
ทำไมอาจารย์มหาลัยในต่างจังหวัด ถึงไม่ค่อยมีคนเก่งๆ จากมหาลัยในกทม. ยกเว้น มข.มช มอ. เมื่อ50 ปี
ทำไมคนเราถึงชอบอำนาจ
ทำไมคนเราคิดว่าคนที่พูดน้อย คือ คนที่ยอมคน อะไรก็ได้งั้นหรือ

คน ที่เรียนปริญญาเอกในปัจจุบัน เรียนเพื่อต้องการความรู้จริงๆหรือไม่ หรือเรียนเพราะไม่มีอะไรทำ หรือเรียนเพราะมีแรงกดดันบีบบังคับให้ทำ หรือเรียนเพราะเรียนเก่ง เรียนแล้วจะเอาไปทำอะไร หรือตั้งใจที่จะทำอะไรถึงเรียน

คนเรียนปริญญาโท เรียนไปทำไม เรียนเพื่ออะไร เรียนแล้วจะเอาไปทำอะไร คิดจะเปลี่ยนแปลงอะไร ห้าปี สิบปี ยี่สิบปี สามสิบปี ต่อไปจะเอาความรู้ที่มีไปทำอะไร เรียนเพราะไม่อยากทำงานหรือเปล่า เรียนเพราะพ่อแม่ให้เงินถึงเรียน แต่ถ้าไม่เรียนต้องหางานทำเอง เรียนแล้วเรียนได้ดีกับเงินที่ถลุงไปหรือไม่ เรียนแล้วใครได้ประโยชน์หากไม่นับตัวเอง



วันอาทิตย์ที่ 8 เมษายน พ.ศ. 2555

ทำอย่างให้ประเทศไทยเป็นประเทศที่พัฒนาแล้ว


ทำอย่างให้ประเทศไทยเป็นประเทศที่พัฒนาแล้ว

ช่วงสองอาทิตย์นี้ผมเดินทางไปดูบ้านเมืองญี่ปุ่นติดกันเลย เพราะเป็นช่วงดอกไม้บาน ดอกซากุระน่ะครับ นั่งรถไฟไป ก็คิดไป หลายเรื่องหลายราว อ่านหนังสือวินทร์ เรียววารินทร์ จบไปสามเล่มระหว่างการนั่งรถไฟ ไปเที่ยวดูปราสาท Himeji jo และเมื่ออาทิตย์ก่อนไป Wakayama ด้วยตั๋ว Kansai pass เห็นบ้านเมือง เห็นคน เห็นความเจริญที่เกิดจากการร่วมแรงร่วมใจ ของคนทุกระดับที่นี่แล้ว ก็น่าชื่นชม จนอยากเห็นบ้านเมืองเราเจริญอย่างเค้าบ้าง จะได้ไม่น้อยหน้าใคร และจะได้พูดได้เต็มปากว่าบ้านเมืองเราเจริญเพราะบรรพบุรุษเราปกป้องบ้านเมืองไม่ให้ตกเป็นเมืองขึ้นหรือแพ้สงคราม 
ไม่มีใครที่เคยมาอยู่ หรือมาท่องเที่ยวที่ประเทศญี่ปุ่น แล้วปฎิเสธว่าที่นี่ ประเทศนี้ไม่ใช่ประเทศที่พัฒนาแล้ว ทั้งวัตถุ คน จิตใจ(ของคนในโลกสมัยใหม่) ล้วนแล้วแต่จัดว่าอยู่สูงกว่ามาตรฐานเมื่อเทียบกับประเทศอื่นๆในเอเชีย แล้วคนญี่ปุ่นที่ผมรู้สึก ก็ไม่ได้เรียกตัวเองว่าคนเอเชีย เค้าเรียกพวกประเทศอย่างเราว่าเอเชีย อาจเป็นเพราะเค้าเป็นเกาะที่แยกตัวออกไป หรืออาจเป็นเพราะไม่อยากถูกจัดกลุ่มเป็นพวกเดียวกับเรา

ประเทศไทยของเรา ในความคิดของผม ถ้าต้องการให้พัฒนาทันกับประเทศที่พัฒนาแล้ว ต้องกระจายและยกระดับคุณภาพการศึกษา รวมทั้งการเข้าถึงแหล่งการศึกษาให้ทั่วทั้งประเทศให้เร็วที่สุด ตอนนี้พวกเรากำลังทำอยู่ซึ่งเป็นแนวทางที่กำลังไปได้ดี แม้ว่าจะเน้นเชิงปริมาณก่อน กระจายมหาลัยไปทั่วให้ทุกภูมิภาค ทุกพื้นที่ เน้นปรัชญาการเรียนรู้ด้วยตนเอง การพึ่งตนเอง การหาแหล่งความรู้ด้วยตนเองให้มาก ไม่ใช่เอาแต่เฟสบุ๊ก บันเทิง หรือดูแต่ยูทูปที่เน้นบันเทิง จริงๆยูทูปมีประโยชน์มากๆ ก็ดาบสองคมถ้า คนใช้ไม่มีหลัก มันก็ทำลายตัวคนใช้เอง จะเห็นว่าเราสามารถเรียนหรือหาความรู้เพิ่มเติมจากยูทูปได้ อย่าง MIT มีกลุ่มอาจารย์และติวเตอร์มาสอนเรื่องคณิตศาสตร์แคลคูลัส เป็นต้น เราหาแหล่งความรู้ได้ตลอด จากอินเตอร์เนต หากต้องการรู้จริงๆ เราต้องกรองข้อมูลข่าวสารให้เป็น ซึ่งก็ยังไม่มีใครในบ้านในเมืองที่ออกมาอธิบายถึงหลักการกรองข้อมูลข่าวสาร ไม่งั้นบ้านเมืองคงสงบกว่านี้ แต่ก็อีกนั่นแหละ เรื่องตรรกะ ถ้ามีและฝึกฝนมัน สิ่งนี้ก็คือหลักในการกรองข้อมูลแล้วล่ะ

บ้านเราต้องพยายามยกระดับความรู้ในเชิงคุณภาพให้กับคนที่ไม่รู้ให้ได้มากที่สุด ถ้าหากเราทำให้คนที่ไม่ใช่คนกรุงเทพ รอบรู้ได้เท่าหรือใกล้เคียงคนในกรุงเทพ ณ ตอนนี้ได้ ประเทศเราก็จะถูกจัดเป็นประเทศพัฒนาในไม่ช้า ทำอย่างไรคนต่างจังหวัดปรับตัวได้ไว ทันต่อการเปลี่ยนแปลง ทันต่อการแข่งขัน รับรู้ข้อมูลข่าวสาร ตื่นตัว ได้เท่ากับคนกรุงเทพ เพราะที่ญี่ปุ่นไม่ว่าคุณจะเป็นคนที่อาศัยอยู่ที่ไหน คุณก็สามารถเข้าถึงข่าวสารได้อย่างเท่าเทียมกัน แม้ว่ามันจะมีปัญหาคล้ายคลึงกับเมืองไทย แต่สเกลความไม่เท่าเทียม เมื่อเทียบไทยแล้ว เค้ามีช่องว่างน้อยกว่าเราเยอะ ทำอย่างไรเราจะลดช่องว่างเหล่านี้ได้ ผมคิดว่าคำตอบคือ การกระจายการศึกษาที่มีคุณภาพ การกระจายหลักการเรียนรู้ทั้งนอกและในระบบ(เรามีอยู่แล้ว มหาลัยเปิด) การกระจายแหล่งงาน (มหาลัยต่างจังหวัดเยอะขึ้นในปัจจุบัน แต่เด็กจบแล้วก็ต้องเข้าเมืองหลวงเป็นส่วนใหญ่)

เรื่องภาษาอังกฤษทางด้านวิชาการ ก็เป็นสิ่งที่ควรทำอย่างเร่งด่วน หมายถึงภาษาอังกฤษที่เน้นคุณภาพ ใช้งานได้จริงๆในการอ่านงาน จะได้เปิดโลกกว้างๆจริงๆซะที บ้านเราตำราไม่ได้มีมากและลึกเหมือนประเทศที่พัฒนาแล้ว ญี่ปุ่น เยอรมันเป็นต้น ฉะนั้นเราต้องฝึกให้เด็กอ่านภาษาอังกฤษให้ได้ เอาความรู้โดยตรงจากแหล่งความรู้ แล้วก็แปลตำราภาษาอังกฤษเป็นภาษาไทยไปพร้อมๆกัน เหมือนที่กำลังทำอยู่ ต้องรีบและเร่งให้เร็ว ก่อนที่เราจะพ่ายในศึกการเปิดเสรีอาเซียนในปี 2558 เราจะป้องกันแรงงานหัวกระทิของเราไม่ให้ไหลไปประเทศสิงคโปร์มาเลย์อย่างไร แล้วเราจะเอาความรู้จากแรงงานหัวกระทิ หรือดึงดูดแรงงานหัวกระทิจากประเทศอาเซียนให้มาพัฒนาประเทศของเราได้อย่างไร ในเมื่อภาษาอังกฤษเชิงคุณภาพของเรายังไม่รุดหน้าอย่างเร็วเท่าที่โลกกำลังหมุนไป

วันศุกร์ที่ 6 เมษายน พ.ศ. 2555

วัฒนธรรมญี่ปุ่น: เรื่องการดูทีวี

วัฒนธรรมญี่ปุ่น: เรื่องการดูทีวี


ถามว่าปรกติคนญี่ปุ่นดูทีวีกี่ชั่วโมงต่อวัน เด็กในแลปตอบว่า แล้วแต่คน แต่โดยเฉลี่ยตามประสบการณ์เค้าแล้ว ไม่น่าจะเกินสองชั่วโมงต่อวัน จะดูไปด้วยกินข้าวไปด้วย หรือเวลาตอนเช้า จะไม่มานั่งดูละครเหมือนเมืองไทย เพราะไม่่มีละครทั้งวันให้ดู

ถามว่าตอนเด็กๆคนญี่ปุ่นดูการ์ตูนหรือไม่ เค้าบอก ดูกันทุกคน แต่โตมาก็ไม่ได้ดูนะ
เด็กในแลปจะรู้จริงในสิ่งที่ตอนเองศึกษาและทำอยู่ แต่จะไม่ค่อยรู้เรื่องอื่น เพราะส่วนใหญ่บอกว่าไม่มีทีวี ยิ่งเปลี่ยนจากอนาล็อกเป็นดิจิตอล ก็ยิ่งไม่ได้ดูใหญ่เพราะเครื่องแพง ไม่มีเงินซื้อและไม่มีเวลา


วัฒนธรรมญี่ปุ่น: เมื่อเป็นแขกรับเชิญมาทานอาหาร

วัฒนธรรมญี่ปุ่น: เมื่อเป็นแขกรับเชิญมาทานอาหาร

คนญี่ปุ่นจำนวนไม่น้อยเคยไปท่องเที่ยวในเมืองไทย จุดดึงดูดไม่ว่าจะเป็นสถานทีท่องเที่ยวทางวัฒนธรรมประวัติศาสตร์ อยุธยา สุโขทัย หรือ อาหารไทย หรือ อัธยาศัยไมตรีจากคนไทย หรือ แหล่งท่องเที่ยวธรรมชาติ หรือ ภูมิอากาศเขตร้อนที่หาไม่ค่อยจะได้ในญี่ปุ่น

คนในแลปบอกหลายครั้งว่าอยากกินอาหารไทย ผมเลยจัดให้ซะเลย ชวนมาหกคน หลังปริญญาเอก ปริญญาเอก ป.โท มาหมดเลย พวกนี้บอกกินอาหารรสชาดเผ็ดไม่ค่อยได้ แต่อยากกินต้มยำกุ้ง เอาล่ะที่นี้ต้องบอกภรรยาประยุกต์จัดให้มันหน่อย พร้อมผัดไทย และเอ็นไก่ทอด ครัวไทยไปครัวโลกก็ครานี้แหละ

พอเค้ากินเท่านั้นแหละ เสียงชมด้วยคำว่า อร่อยมาก โออิชิ ออกจากปากเหมือนวงออเครสต้าเลย ผัดกันพูดเลยก็ว่าได้ ไม่รู้ว่าอร่อยจริงหรือเป็นวัฒนธรรมของเค้ากันแน่ แต่คิดว่าเป็นวัฒนธรรม เค้าจะไม่ช่วยเจ้าบ้านทำอะไรเลย นี่เป็นวัฒนธรรมของเค้า จะนั่งรอกินอย่างเดียว ถ้าคนไม่เข้าใจวัฒนธรรมจะมองว่าไร้น้ำใจ

แต่วัฒนธรรมของเค้าคือ นี่คือการให้เกียรติเจ้าบ้าน ห้ามหยิบจับ หรือทำอะไรทั้งนั้น รอกิน กินเสร็จก็กลับ ห้ามบอกหรือถามว่าราคาเท่าไหร่ เพื่อจะแชร์เงิน เพราะเหมือนดูถูก ห้ามเก็บกวาดอะไรเกินเลย คอยจัดเรียงจานพอดูงามก็พอ นี่แหละญี่ปุ่น ต้องเข้าใจ เค้าเคร่งครัดแล้วก็ทำได้ดีกันจริงๆ

วันพุธที่ 4 เมษายน พ.ศ. 2555

paleoclimate ด้วย MRI model

วันนี้เพื่อนป.เอกเค้ามาเล่าให้ฟังถึงงานที่เค้ากำลังทำอยู่ จริงๆ คนนี้มันก็เล่าเป็นประจำเพราะคงอยากฝึกภาษาอังกฤษ มันทำเกี่ยวกับหาความสัมพันธ์ระหว่างนกชนิดหนึ่งที่ถือกำเนิดมาเมื่อ 600 ล้านปี แล้วก็จะทดลองหลายกรณี ด้วยการรันโมเดลทางภูมิอากาศวิทยา มันบอกว่าวันนี้มันกำลังรันโมเดลโดยตั้งสมมติฐานว่า ถ้าไม่มีภูเขาแล้วจะมีผลอย่างไรกับนกของมัน เพราะมันบอกว่าเราไม่สามารถรู้ตำแหน่งของภูเขาในอดีตเมื่อหลายร้านปีก่อนได้เลย เพราะเปลือกโลกมีการเคลื่อนตัวตลอด ตามทฤษฎี plate tectonic ฟังดูแล้วก็น่าตื่นเต้นดี แต่มันบอกว่าต้องรอไปอีก 3-4 วันกว่าผลจะออก ก็รอดูต่อไป งานวิจัยที่แปลกๆหาได้ในเกียวโต

วันอังคารที่ 3 เมษายน พ.ศ. 2555

แม้รองศาสตราจารย์ก็ยังต้องเล่นเป่ายิ้งชุ่ม

แม้รองศาสตราจารย์ก็ยังต้องเล่นเป่ายิ้งชุ่ม



ตอนพักเที่ยง หลังจากกินอาหารเที่ยงทุกวัน อาจารย์ในแลปสองคนคือ รองศาสตราจารย์ กับ ผู้ช่วยศาสตราจารย์ มักจะชวนกันมาดื่มกาแฟทุกวันเป็นประจำ ส่วนอาจารย์ผม ศาสตราจารย์จะไม่ค่อยมา เพราะแกรักสันโดษ ผศ.อายุแก่แล้วประมาณ 50 ต้นๆ ส่วนรศ.อายุยังอยู่40 แต่เก่งขั้นเทพ มีงานตีพิมพ์มากกว่า 40 ชิ้นไปแล้ว

วันนี้ผมเห็นเค้าสองคนชวนกันเล่น เป่ายิ้งชุ่ม คนแพ้คือ รศ. เค้าก็ทำหน้างงๆ แล้วก็เดินไปชงกาแฟสดมาให้กันดื่ม ผมอึ้งครับ ส่วนผู้ชนะ ผศ.หันมามองทางผมแล้วก็ชี้ไปที่หัวของเค้า ประมาณว่า เป็นไงละผมเดาเก่งมั้ย อะไรประมาณนั้น แล้วก็เดินไปที่โต๊ะเพื่อรอดื่มกาแฟจากรศ. 5555

นี่ก็คือวิธีที่นิยมในการตัดสินใจอะไรบ้างอย่างของคนญี่ปุ่น 555

วันอาทิตย์ที่ 1 เมษายน พ.ศ. 2555

บล๊อกดีๆด้านการศึกษา

Goto Know

 Prof.Vicharn panich
ศาสตราจารย์ นพ. วิจารณ์ พานิช ผมอ่านสิ่งที่ท่านเขียนแล้ว อยากทำดีตามรอยท่านจัง ไม่รู้ได้สักครึ่งของท่านไหมนะ