วันอาทิตย์ที่ 8 เมษายน พ.ศ. 2555

ทำอย่างให้ประเทศไทยเป็นประเทศที่พัฒนาแล้ว


ทำอย่างให้ประเทศไทยเป็นประเทศที่พัฒนาแล้ว

ช่วงสองอาทิตย์นี้ผมเดินทางไปดูบ้านเมืองญี่ปุ่นติดกันเลย เพราะเป็นช่วงดอกไม้บาน ดอกซากุระน่ะครับ นั่งรถไฟไป ก็คิดไป หลายเรื่องหลายราว อ่านหนังสือวินทร์ เรียววารินทร์ จบไปสามเล่มระหว่างการนั่งรถไฟ ไปเที่ยวดูปราสาท Himeji jo และเมื่ออาทิตย์ก่อนไป Wakayama ด้วยตั๋ว Kansai pass เห็นบ้านเมือง เห็นคน เห็นความเจริญที่เกิดจากการร่วมแรงร่วมใจ ของคนทุกระดับที่นี่แล้ว ก็น่าชื่นชม จนอยากเห็นบ้านเมืองเราเจริญอย่างเค้าบ้าง จะได้ไม่น้อยหน้าใคร และจะได้พูดได้เต็มปากว่าบ้านเมืองเราเจริญเพราะบรรพบุรุษเราปกป้องบ้านเมืองไม่ให้ตกเป็นเมืองขึ้นหรือแพ้สงคราม 
ไม่มีใครที่เคยมาอยู่ หรือมาท่องเที่ยวที่ประเทศญี่ปุ่น แล้วปฎิเสธว่าที่นี่ ประเทศนี้ไม่ใช่ประเทศที่พัฒนาแล้ว ทั้งวัตถุ คน จิตใจ(ของคนในโลกสมัยใหม่) ล้วนแล้วแต่จัดว่าอยู่สูงกว่ามาตรฐานเมื่อเทียบกับประเทศอื่นๆในเอเชีย แล้วคนญี่ปุ่นที่ผมรู้สึก ก็ไม่ได้เรียกตัวเองว่าคนเอเชีย เค้าเรียกพวกประเทศอย่างเราว่าเอเชีย อาจเป็นเพราะเค้าเป็นเกาะที่แยกตัวออกไป หรืออาจเป็นเพราะไม่อยากถูกจัดกลุ่มเป็นพวกเดียวกับเรา

ประเทศไทยของเรา ในความคิดของผม ถ้าต้องการให้พัฒนาทันกับประเทศที่พัฒนาแล้ว ต้องกระจายและยกระดับคุณภาพการศึกษา รวมทั้งการเข้าถึงแหล่งการศึกษาให้ทั่วทั้งประเทศให้เร็วที่สุด ตอนนี้พวกเรากำลังทำอยู่ซึ่งเป็นแนวทางที่กำลังไปได้ดี แม้ว่าจะเน้นเชิงปริมาณก่อน กระจายมหาลัยไปทั่วให้ทุกภูมิภาค ทุกพื้นที่ เน้นปรัชญาการเรียนรู้ด้วยตนเอง การพึ่งตนเอง การหาแหล่งความรู้ด้วยตนเองให้มาก ไม่ใช่เอาแต่เฟสบุ๊ก บันเทิง หรือดูแต่ยูทูปที่เน้นบันเทิง จริงๆยูทูปมีประโยชน์มากๆ ก็ดาบสองคมถ้า คนใช้ไม่มีหลัก มันก็ทำลายตัวคนใช้เอง จะเห็นว่าเราสามารถเรียนหรือหาความรู้เพิ่มเติมจากยูทูปได้ อย่าง MIT มีกลุ่มอาจารย์และติวเตอร์มาสอนเรื่องคณิตศาสตร์แคลคูลัส เป็นต้น เราหาแหล่งความรู้ได้ตลอด จากอินเตอร์เนต หากต้องการรู้จริงๆ เราต้องกรองข้อมูลข่าวสารให้เป็น ซึ่งก็ยังไม่มีใครในบ้านในเมืองที่ออกมาอธิบายถึงหลักการกรองข้อมูลข่าวสาร ไม่งั้นบ้านเมืองคงสงบกว่านี้ แต่ก็อีกนั่นแหละ เรื่องตรรกะ ถ้ามีและฝึกฝนมัน สิ่งนี้ก็คือหลักในการกรองข้อมูลแล้วล่ะ

บ้านเราต้องพยายามยกระดับความรู้ในเชิงคุณภาพให้กับคนที่ไม่รู้ให้ได้มากที่สุด ถ้าหากเราทำให้คนที่ไม่ใช่คนกรุงเทพ รอบรู้ได้เท่าหรือใกล้เคียงคนในกรุงเทพ ณ ตอนนี้ได้ ประเทศเราก็จะถูกจัดเป็นประเทศพัฒนาในไม่ช้า ทำอย่างไรคนต่างจังหวัดปรับตัวได้ไว ทันต่อการเปลี่ยนแปลง ทันต่อการแข่งขัน รับรู้ข้อมูลข่าวสาร ตื่นตัว ได้เท่ากับคนกรุงเทพ เพราะที่ญี่ปุ่นไม่ว่าคุณจะเป็นคนที่อาศัยอยู่ที่ไหน คุณก็สามารถเข้าถึงข่าวสารได้อย่างเท่าเทียมกัน แม้ว่ามันจะมีปัญหาคล้ายคลึงกับเมืองไทย แต่สเกลความไม่เท่าเทียม เมื่อเทียบไทยแล้ว เค้ามีช่องว่างน้อยกว่าเราเยอะ ทำอย่างไรเราจะลดช่องว่างเหล่านี้ได้ ผมคิดว่าคำตอบคือ การกระจายการศึกษาที่มีคุณภาพ การกระจายหลักการเรียนรู้ทั้งนอกและในระบบ(เรามีอยู่แล้ว มหาลัยเปิด) การกระจายแหล่งงาน (มหาลัยต่างจังหวัดเยอะขึ้นในปัจจุบัน แต่เด็กจบแล้วก็ต้องเข้าเมืองหลวงเป็นส่วนใหญ่)

เรื่องภาษาอังกฤษทางด้านวิชาการ ก็เป็นสิ่งที่ควรทำอย่างเร่งด่วน หมายถึงภาษาอังกฤษที่เน้นคุณภาพ ใช้งานได้จริงๆในการอ่านงาน จะได้เปิดโลกกว้างๆจริงๆซะที บ้านเราตำราไม่ได้มีมากและลึกเหมือนประเทศที่พัฒนาแล้ว ญี่ปุ่น เยอรมันเป็นต้น ฉะนั้นเราต้องฝึกให้เด็กอ่านภาษาอังกฤษให้ได้ เอาความรู้โดยตรงจากแหล่งความรู้ แล้วก็แปลตำราภาษาอังกฤษเป็นภาษาไทยไปพร้อมๆกัน เหมือนที่กำลังทำอยู่ ต้องรีบและเร่งให้เร็ว ก่อนที่เราจะพ่ายในศึกการเปิดเสรีอาเซียนในปี 2558 เราจะป้องกันแรงงานหัวกระทิของเราไม่ให้ไหลไปประเทศสิงคโปร์มาเลย์อย่างไร แล้วเราจะเอาความรู้จากแรงงานหัวกระทิ หรือดึงดูดแรงงานหัวกระทิจากประเทศอาเซียนให้มาพัฒนาประเทศของเราได้อย่างไร ในเมื่อภาษาอังกฤษเชิงคุณภาพของเรายังไม่รุดหน้าอย่างเร็วเท่าที่โลกกำลังหมุนไป

วันศุกร์ที่ 6 เมษายน พ.ศ. 2555

วัฒนธรรมญี่ปุ่น: เรื่องการดูทีวี

วัฒนธรรมญี่ปุ่น: เรื่องการดูทีวี


ถามว่าปรกติคนญี่ปุ่นดูทีวีกี่ชั่วโมงต่อวัน เด็กในแลปตอบว่า แล้วแต่คน แต่โดยเฉลี่ยตามประสบการณ์เค้าแล้ว ไม่น่าจะเกินสองชั่วโมงต่อวัน จะดูไปด้วยกินข้าวไปด้วย หรือเวลาตอนเช้า จะไม่มานั่งดูละครเหมือนเมืองไทย เพราะไม่่มีละครทั้งวันให้ดู

ถามว่าตอนเด็กๆคนญี่ปุ่นดูการ์ตูนหรือไม่ เค้าบอก ดูกันทุกคน แต่โตมาก็ไม่ได้ดูนะ
เด็กในแลปจะรู้จริงในสิ่งที่ตอนเองศึกษาและทำอยู่ แต่จะไม่ค่อยรู้เรื่องอื่น เพราะส่วนใหญ่บอกว่าไม่มีทีวี ยิ่งเปลี่ยนจากอนาล็อกเป็นดิจิตอล ก็ยิ่งไม่ได้ดูใหญ่เพราะเครื่องแพง ไม่มีเงินซื้อและไม่มีเวลา


วัฒนธรรมญี่ปุ่น: เมื่อเป็นแขกรับเชิญมาทานอาหาร

วัฒนธรรมญี่ปุ่น: เมื่อเป็นแขกรับเชิญมาทานอาหาร

คนญี่ปุ่นจำนวนไม่น้อยเคยไปท่องเที่ยวในเมืองไทย จุดดึงดูดไม่ว่าจะเป็นสถานทีท่องเที่ยวทางวัฒนธรรมประวัติศาสตร์ อยุธยา สุโขทัย หรือ อาหารไทย หรือ อัธยาศัยไมตรีจากคนไทย หรือ แหล่งท่องเที่ยวธรรมชาติ หรือ ภูมิอากาศเขตร้อนที่หาไม่ค่อยจะได้ในญี่ปุ่น

คนในแลปบอกหลายครั้งว่าอยากกินอาหารไทย ผมเลยจัดให้ซะเลย ชวนมาหกคน หลังปริญญาเอก ปริญญาเอก ป.โท มาหมดเลย พวกนี้บอกกินอาหารรสชาดเผ็ดไม่ค่อยได้ แต่อยากกินต้มยำกุ้ง เอาล่ะที่นี้ต้องบอกภรรยาประยุกต์จัดให้มันหน่อย พร้อมผัดไทย และเอ็นไก่ทอด ครัวไทยไปครัวโลกก็ครานี้แหละ

พอเค้ากินเท่านั้นแหละ เสียงชมด้วยคำว่า อร่อยมาก โออิชิ ออกจากปากเหมือนวงออเครสต้าเลย ผัดกันพูดเลยก็ว่าได้ ไม่รู้ว่าอร่อยจริงหรือเป็นวัฒนธรรมของเค้ากันแน่ แต่คิดว่าเป็นวัฒนธรรม เค้าจะไม่ช่วยเจ้าบ้านทำอะไรเลย นี่เป็นวัฒนธรรมของเค้า จะนั่งรอกินอย่างเดียว ถ้าคนไม่เข้าใจวัฒนธรรมจะมองว่าไร้น้ำใจ

แต่วัฒนธรรมของเค้าคือ นี่คือการให้เกียรติเจ้าบ้าน ห้ามหยิบจับ หรือทำอะไรทั้งนั้น รอกิน กินเสร็จก็กลับ ห้ามบอกหรือถามว่าราคาเท่าไหร่ เพื่อจะแชร์เงิน เพราะเหมือนดูถูก ห้ามเก็บกวาดอะไรเกินเลย คอยจัดเรียงจานพอดูงามก็พอ นี่แหละญี่ปุ่น ต้องเข้าใจ เค้าเคร่งครัดแล้วก็ทำได้ดีกันจริงๆ

วันพุธที่ 4 เมษายน พ.ศ. 2555

paleoclimate ด้วย MRI model

วันนี้เพื่อนป.เอกเค้ามาเล่าให้ฟังถึงงานที่เค้ากำลังทำอยู่ จริงๆ คนนี้มันก็เล่าเป็นประจำเพราะคงอยากฝึกภาษาอังกฤษ มันทำเกี่ยวกับหาความสัมพันธ์ระหว่างนกชนิดหนึ่งที่ถือกำเนิดมาเมื่อ 600 ล้านปี แล้วก็จะทดลองหลายกรณี ด้วยการรันโมเดลทางภูมิอากาศวิทยา มันบอกว่าวันนี้มันกำลังรันโมเดลโดยตั้งสมมติฐานว่า ถ้าไม่มีภูเขาแล้วจะมีผลอย่างไรกับนกของมัน เพราะมันบอกว่าเราไม่สามารถรู้ตำแหน่งของภูเขาในอดีตเมื่อหลายร้านปีก่อนได้เลย เพราะเปลือกโลกมีการเคลื่อนตัวตลอด ตามทฤษฎี plate tectonic ฟังดูแล้วก็น่าตื่นเต้นดี แต่มันบอกว่าต้องรอไปอีก 3-4 วันกว่าผลจะออก ก็รอดูต่อไป งานวิจัยที่แปลกๆหาได้ในเกียวโต

วันอังคารที่ 3 เมษายน พ.ศ. 2555

แม้รองศาสตราจารย์ก็ยังต้องเล่นเป่ายิ้งชุ่ม

แม้รองศาสตราจารย์ก็ยังต้องเล่นเป่ายิ้งชุ่ม



ตอนพักเที่ยง หลังจากกินอาหารเที่ยงทุกวัน อาจารย์ในแลปสองคนคือ รองศาสตราจารย์ กับ ผู้ช่วยศาสตราจารย์ มักจะชวนกันมาดื่มกาแฟทุกวันเป็นประจำ ส่วนอาจารย์ผม ศาสตราจารย์จะไม่ค่อยมา เพราะแกรักสันโดษ ผศ.อายุแก่แล้วประมาณ 50 ต้นๆ ส่วนรศ.อายุยังอยู่40 แต่เก่งขั้นเทพ มีงานตีพิมพ์มากกว่า 40 ชิ้นไปแล้ว

วันนี้ผมเห็นเค้าสองคนชวนกันเล่น เป่ายิ้งชุ่ม คนแพ้คือ รศ. เค้าก็ทำหน้างงๆ แล้วก็เดินไปชงกาแฟสดมาให้กันดื่ม ผมอึ้งครับ ส่วนผู้ชนะ ผศ.หันมามองทางผมแล้วก็ชี้ไปที่หัวของเค้า ประมาณว่า เป็นไงละผมเดาเก่งมั้ย อะไรประมาณนั้น แล้วก็เดินไปที่โต๊ะเพื่อรอดื่มกาแฟจากรศ. 5555

นี่ก็คือวิธีที่นิยมในการตัดสินใจอะไรบ้างอย่างของคนญี่ปุ่น 555

วันอาทิตย์ที่ 1 เมษายน พ.ศ. 2555

บล๊อกดีๆด้านการศึกษา

Goto Know

 Prof.Vicharn panich
ศาสตราจารย์ นพ. วิจารณ์ พานิช ผมอ่านสิ่งที่ท่านเขียนแล้ว อยากทำดีตามรอยท่านจัง ไม่รู้ได้สักครึ่งของท่านไหมนะ 


วันศุกร์ที่ 30 มีนาคม พ.ศ. 2555

ทุนรัฐบาลญี่ปุ่นประกาศลดเงินรายเดือน


เรื่องนี้เป็นเรื่องบ่นเกี่ยวกับปากท้องของการใช้ชีวิตอยู่ญี่ปุ่นของผม คือผมได้รับความเมตตาจากทุนรัฐบาลญี่ปุ่นMonbukagakusho Scholarship  ให้ผมได้ศึกษาต่อในระดับสูง เป็นทุนให้เปล่า คือทุนฟรี ซึ่งถือว่าเป็นเกียรติแก่ผู้ได้รับเป็นอย่างมาก ให้ได้มาศึกษาเรื่องเรดาห์ตรวจอากาศ กับน้ำฝนของเมืองไทย ก่อนมาผมก็พอรู้จากอาจารย์ในภาควิชาของผมว่าทุนนี้จะลดทุกปี แต่เมื่อก่อนตอนสิบกว่าที่ผ่านมาได้เกือบ 200,000 เยนต่อเดือน แล้วก็ลดมาทุกปี อาจเพราะเศรษฐกิจไม่ดี หรือต้องการจะคงจำนวนทุนไว้ ปัจจุบันตอนที่ผมมาครั้งแรกปี 2010 ได้ 155,000 ถือว่าพออยู่ได้ ถ้าหากประหยัด มาคนเดียว ไม่มีภาระอื่น เป็นเด็กที่เรียนต่อเนื่อง หรือคนโสด  แต่อาจต้องเก็บเงินเอาไว้เป็นค่าหนังสือ ที่จะต้องซื้อเพื่อหาความรู้ ค่าย้ายหอ ค่าประกันสุขภาพ แล้วเผื่อฉุกเฉินด้วย แต่ปีที่แล้ว กับปีนี้ 2012 ก็ได้มีการลดอีกครั้งใหญ่ เพราะเกิดทสึนามิ กระเทือนเศรษฐกิจญี่ปุ่น 

บัดนี้ ชีวิตในญี่ปุ่นของผมและภรรยา รวมทั้งบุพการีที่ต้องเลี้ยงดูที่เมืองไทย ก็ต้องรัดเข็มขัดกันซะน่าดู เพราะเหลือเงินทุนประมาณ 145,000  ให้ได้ใช้ ทั้งที่ทุนกพ.ให้อัตรานักศึกษาไทยที่มาเรียนในญี่ปุ่นไว้ที่ 172,500 เยน แต่ก็เป็นสิ่งที่ผมเลือกแล้ว ผมต้องบอกว่าผมเลือกที่จะเอาทุนนี้ เพราะผมคิดว่าผมพอที่กลับไปเรียนเยอรมันอีกครั้งได้ หรือประเทศที่ใช้ภาษาอังกฤษ แต่ผมก็ภูมิใจ ณ ตอนนี้ที่ผมทำให้เมืองไทยประหยัดงบประมาณในการพัฒนาบุคลากรไปได้บ้าง แต่ก็ไม่แน่ว่าหากผมจบไม่ทันสามปี ก็คงต้องหาทางต่อไป แต่ยังไงมาแล้วต้องทำให้ถึงที่สุดครับ ^^

ชีวิตของผมคงพอจะเป็นแนวให้กับคนที่มีครอบครัวแล้ว อยากเรียนต่อ ในต่างประเทศในยุคปัจจุบัน ผมอยู่ที่นี่ต้องประหยัดอย่างมาก อย่าไปเชื่อนะครับว่า คนได้ทุนมง รวย และมีเงินเก็บทุกคน ถ้าเป็นเมื่อสิบปีก่อน สำหรับคนโสดไม่มีภาระน่ะใช่ อย่าถามนะครับว่าแต่งงานทำไม ส่งเสียทางบ้านทำไม(ไม่เคยเอาเงินมงส่งนะครับ เดี๋ยวจะโดนมิใช่น้อย) จะโดนผมกระโดดถีบเอา อย่าถามนะครับว่า เกิดมาจนทำไม คนจนมีสิทธิ์ไหมครับ อายุก็ไม่น้อยแล้วและมนุษย์ก็คือมนุษย์ หลีกหนีกฎธรรมชาติไปไม่ได้ ผมก็มนุษย์คนนึง ภรรยาผมอยู่ที่นี่ก็ประหยัด ทำอาหารกินกันเกือบทุกมื้อเพื่อเก็บเงินไปเดินทางดูบ้านเมืองเค้าบ้าง ผมและภรรยาเป็นนักเรียนรู้ ผมไม่ใช่เด็กจบใหม่ ที่ไม่มีภาระที่ต้องรับผิดชอบนอกจากตัวของพวกเขาเอง ผมชื่นชมเด็กเหล่านั้นที่จะเป็นกำลังสำคัญของบ้านเมืองเรา  คำว่าประหยัด อดทน บากบั่น มุ่งมั่น เหมาะกับตัวผมมากที่สุด และผมก็ภูมิใจในสิ่งที่ผมกำลังเป็นอยู่ ถ้าไม่มีคำว่ายากจน ขัดสน ขาดแคลน ลำบาก ชีวิตก็คงไม่ดิ้นรนขวนขวายหาความรู้ส่วนหนึ่ง ชีวิตผมเหมือนกับพวกนักศึกษาประเทศเวียดนาม อินโด อินเดียที่มาเรียนที่นี่จริงๆ ที่ส่วนใหญ่จะมีครอบครัวมาด้วย ยกเว้นบ้านเรา เพราะบ้านเราเป็นเด็กจบใหม่ที่เรียนดี อาจเพราะบ้านเราพัฒนาไปอีกขั้นแล้ว แต่เฉพาะในเมืองหลวงนะครับ ความห่างมากขึ้นไปเรื่อยๆ เด็กๆอาจไม่เข้าใจ แต่ลองไปบ้านนอกใช้ชีวิตอยู่ที่นั่นสักปีสิครับ จะรู้ว่าคุณคือคนส่วนน้อยของประเทศ หมายถึงคนที่ได้ทุนมานะ

ลืมเล่าไปว่า ทุนรัฐบาลญี่ปุ่นนี่ไม่ครอบคลุมค่าอื่นๆนะ ให้แต่ค่ารายเดือน ค่าเครืองบินของตัวนักศึกษาเท่านั้น ไม่ครอบคลุมครอบครัวหรือผู้ติดตาม ฉะนั้นต้องประหยัดนะครับ เพราะที่นี่ญี่ปุ่น เราต้องซื้อของกินของใช้ ย้ายหอทีนึงต้องเสียหลายแสนเยนเลย พอครบหนึ่งปีจะต้องออกจากหอมหาลัยเพื่อให้รุ่นน้องที่มาใหม่มาอยู่แทน ฉนั้นจะต้องหาหอพักใหม่ อุปกรณ์ดำรงชีวิตที่เคยใช้ของหอพักมหาลัย ก็ต้องซื้อใหม่หมด เราต้องจ่ายค่ามัดจำ ค่าเงินกินเปล่า(อันนี้เป็นวัฒนธรรมญี่ปุ่นโบราณ เค้าบอกเหมือนว่าเป็นเงินค่าแป๊ะเจี๊ยอะไรประมาณนั้น) ค่าเอเยนซี่ที่หาหอพักให้เราอีก ค่าขนย้าย ค่าที่นอน ผ้าห่ม เครื่องใช้ไฟฟ้า ตู้เย็น เครื่องซักผ้า ซื้อเองหมด แต่มือสองนะครับ หรือไปตบของรุ่นพี่มาถ้ามีคนรู้จัก ผมก็ไปตบมาเหมือนกัน แต่เป็นของชิ้นเล็กๆ เพราะถ้ารุ่นพี่เค้าเอาไปทิ้ง เค้าต้องเสียค่าทิ้งด้วยนะ เค้าเลยเต็มใจให้รุ่นน้องเต็มที่

นี่แหละ การบ่นของผม แต่จะสู้ต่อครับ เพื่อความรู้ที่ไม่มีในเมืองไทย ^^


กระทู้เรื่องทุนรบ.ญี่ปุ่น หลายมุมมองในการลดทุน