วันศุกร์ที่ 6 เมษายน พ.ศ. 2555

วัฒนธรรมญี่ปุ่น: เรื่องการดูทีวี

วัฒนธรรมญี่ปุ่น: เรื่องการดูทีวี


ถามว่าปรกติคนญี่ปุ่นดูทีวีกี่ชั่วโมงต่อวัน เด็กในแลปตอบว่า แล้วแต่คน แต่โดยเฉลี่ยตามประสบการณ์เค้าแล้ว ไม่น่าจะเกินสองชั่วโมงต่อวัน จะดูไปด้วยกินข้าวไปด้วย หรือเวลาตอนเช้า จะไม่มานั่งดูละครเหมือนเมืองไทย เพราะไม่่มีละครทั้งวันให้ดู

ถามว่าตอนเด็กๆคนญี่ปุ่นดูการ์ตูนหรือไม่ เค้าบอก ดูกันทุกคน แต่โตมาก็ไม่ได้ดูนะ
เด็กในแลปจะรู้จริงในสิ่งที่ตอนเองศึกษาและทำอยู่ แต่จะไม่ค่อยรู้เรื่องอื่น เพราะส่วนใหญ่บอกว่าไม่มีทีวี ยิ่งเปลี่ยนจากอนาล็อกเป็นดิจิตอล ก็ยิ่งไม่ได้ดูใหญ่เพราะเครื่องแพง ไม่มีเงินซื้อและไม่มีเวลา


วัฒนธรรมญี่ปุ่น: เมื่อเป็นแขกรับเชิญมาทานอาหาร

วัฒนธรรมญี่ปุ่น: เมื่อเป็นแขกรับเชิญมาทานอาหาร

คนญี่ปุ่นจำนวนไม่น้อยเคยไปท่องเที่ยวในเมืองไทย จุดดึงดูดไม่ว่าจะเป็นสถานทีท่องเที่ยวทางวัฒนธรรมประวัติศาสตร์ อยุธยา สุโขทัย หรือ อาหารไทย หรือ อัธยาศัยไมตรีจากคนไทย หรือ แหล่งท่องเที่ยวธรรมชาติ หรือ ภูมิอากาศเขตร้อนที่หาไม่ค่อยจะได้ในญี่ปุ่น

คนในแลปบอกหลายครั้งว่าอยากกินอาหารไทย ผมเลยจัดให้ซะเลย ชวนมาหกคน หลังปริญญาเอก ปริญญาเอก ป.โท มาหมดเลย พวกนี้บอกกินอาหารรสชาดเผ็ดไม่ค่อยได้ แต่อยากกินต้มยำกุ้ง เอาล่ะที่นี้ต้องบอกภรรยาประยุกต์จัดให้มันหน่อย พร้อมผัดไทย และเอ็นไก่ทอด ครัวไทยไปครัวโลกก็ครานี้แหละ

พอเค้ากินเท่านั้นแหละ เสียงชมด้วยคำว่า อร่อยมาก โออิชิ ออกจากปากเหมือนวงออเครสต้าเลย ผัดกันพูดเลยก็ว่าได้ ไม่รู้ว่าอร่อยจริงหรือเป็นวัฒนธรรมของเค้ากันแน่ แต่คิดว่าเป็นวัฒนธรรม เค้าจะไม่ช่วยเจ้าบ้านทำอะไรเลย นี่เป็นวัฒนธรรมของเค้า จะนั่งรอกินอย่างเดียว ถ้าคนไม่เข้าใจวัฒนธรรมจะมองว่าไร้น้ำใจ

แต่วัฒนธรรมของเค้าคือ นี่คือการให้เกียรติเจ้าบ้าน ห้ามหยิบจับ หรือทำอะไรทั้งนั้น รอกิน กินเสร็จก็กลับ ห้ามบอกหรือถามว่าราคาเท่าไหร่ เพื่อจะแชร์เงิน เพราะเหมือนดูถูก ห้ามเก็บกวาดอะไรเกินเลย คอยจัดเรียงจานพอดูงามก็พอ นี่แหละญี่ปุ่น ต้องเข้าใจ เค้าเคร่งครัดแล้วก็ทำได้ดีกันจริงๆ

วันพุธที่ 4 เมษายน พ.ศ. 2555

paleoclimate ด้วย MRI model

วันนี้เพื่อนป.เอกเค้ามาเล่าให้ฟังถึงงานที่เค้ากำลังทำอยู่ จริงๆ คนนี้มันก็เล่าเป็นประจำเพราะคงอยากฝึกภาษาอังกฤษ มันทำเกี่ยวกับหาความสัมพันธ์ระหว่างนกชนิดหนึ่งที่ถือกำเนิดมาเมื่อ 600 ล้านปี แล้วก็จะทดลองหลายกรณี ด้วยการรันโมเดลทางภูมิอากาศวิทยา มันบอกว่าวันนี้มันกำลังรันโมเดลโดยตั้งสมมติฐานว่า ถ้าไม่มีภูเขาแล้วจะมีผลอย่างไรกับนกของมัน เพราะมันบอกว่าเราไม่สามารถรู้ตำแหน่งของภูเขาในอดีตเมื่อหลายร้านปีก่อนได้เลย เพราะเปลือกโลกมีการเคลื่อนตัวตลอด ตามทฤษฎี plate tectonic ฟังดูแล้วก็น่าตื่นเต้นดี แต่มันบอกว่าต้องรอไปอีก 3-4 วันกว่าผลจะออก ก็รอดูต่อไป งานวิจัยที่แปลกๆหาได้ในเกียวโต

วันอังคารที่ 3 เมษายน พ.ศ. 2555

แม้รองศาสตราจารย์ก็ยังต้องเล่นเป่ายิ้งชุ่ม

แม้รองศาสตราจารย์ก็ยังต้องเล่นเป่ายิ้งชุ่ม



ตอนพักเที่ยง หลังจากกินอาหารเที่ยงทุกวัน อาจารย์ในแลปสองคนคือ รองศาสตราจารย์ กับ ผู้ช่วยศาสตราจารย์ มักจะชวนกันมาดื่มกาแฟทุกวันเป็นประจำ ส่วนอาจารย์ผม ศาสตราจารย์จะไม่ค่อยมา เพราะแกรักสันโดษ ผศ.อายุแก่แล้วประมาณ 50 ต้นๆ ส่วนรศ.อายุยังอยู่40 แต่เก่งขั้นเทพ มีงานตีพิมพ์มากกว่า 40 ชิ้นไปแล้ว

วันนี้ผมเห็นเค้าสองคนชวนกันเล่น เป่ายิ้งชุ่ม คนแพ้คือ รศ. เค้าก็ทำหน้างงๆ แล้วก็เดินไปชงกาแฟสดมาให้กันดื่ม ผมอึ้งครับ ส่วนผู้ชนะ ผศ.หันมามองทางผมแล้วก็ชี้ไปที่หัวของเค้า ประมาณว่า เป็นไงละผมเดาเก่งมั้ย อะไรประมาณนั้น แล้วก็เดินไปที่โต๊ะเพื่อรอดื่มกาแฟจากรศ. 5555

นี่ก็คือวิธีที่นิยมในการตัดสินใจอะไรบ้างอย่างของคนญี่ปุ่น 555

วันอาทิตย์ที่ 1 เมษายน พ.ศ. 2555

บล๊อกดีๆด้านการศึกษา

Goto Know

 Prof.Vicharn panich
ศาสตราจารย์ นพ. วิจารณ์ พานิช ผมอ่านสิ่งที่ท่านเขียนแล้ว อยากทำดีตามรอยท่านจัง ไม่รู้ได้สักครึ่งของท่านไหมนะ 


วันศุกร์ที่ 30 มีนาคม พ.ศ. 2555

ทุนรัฐบาลญี่ปุ่นประกาศลดเงินรายเดือน


เรื่องนี้เป็นเรื่องบ่นเกี่ยวกับปากท้องของการใช้ชีวิตอยู่ญี่ปุ่นของผม คือผมได้รับความเมตตาจากทุนรัฐบาลญี่ปุ่นMonbukagakusho Scholarship  ให้ผมได้ศึกษาต่อในระดับสูง เป็นทุนให้เปล่า คือทุนฟรี ซึ่งถือว่าเป็นเกียรติแก่ผู้ได้รับเป็นอย่างมาก ให้ได้มาศึกษาเรื่องเรดาห์ตรวจอากาศ กับน้ำฝนของเมืองไทย ก่อนมาผมก็พอรู้จากอาจารย์ในภาควิชาของผมว่าทุนนี้จะลดทุกปี แต่เมื่อก่อนตอนสิบกว่าที่ผ่านมาได้เกือบ 200,000 เยนต่อเดือน แล้วก็ลดมาทุกปี อาจเพราะเศรษฐกิจไม่ดี หรือต้องการจะคงจำนวนทุนไว้ ปัจจุบันตอนที่ผมมาครั้งแรกปี 2010 ได้ 155,000 ถือว่าพออยู่ได้ ถ้าหากประหยัด มาคนเดียว ไม่มีภาระอื่น เป็นเด็กที่เรียนต่อเนื่อง หรือคนโสด  แต่อาจต้องเก็บเงินเอาไว้เป็นค่าหนังสือ ที่จะต้องซื้อเพื่อหาความรู้ ค่าย้ายหอ ค่าประกันสุขภาพ แล้วเผื่อฉุกเฉินด้วย แต่ปีที่แล้ว กับปีนี้ 2012 ก็ได้มีการลดอีกครั้งใหญ่ เพราะเกิดทสึนามิ กระเทือนเศรษฐกิจญี่ปุ่น 

บัดนี้ ชีวิตในญี่ปุ่นของผมและภรรยา รวมทั้งบุพการีที่ต้องเลี้ยงดูที่เมืองไทย ก็ต้องรัดเข็มขัดกันซะน่าดู เพราะเหลือเงินทุนประมาณ 145,000  ให้ได้ใช้ ทั้งที่ทุนกพ.ให้อัตรานักศึกษาไทยที่มาเรียนในญี่ปุ่นไว้ที่ 172,500 เยน แต่ก็เป็นสิ่งที่ผมเลือกแล้ว ผมต้องบอกว่าผมเลือกที่จะเอาทุนนี้ เพราะผมคิดว่าผมพอที่กลับไปเรียนเยอรมันอีกครั้งได้ หรือประเทศที่ใช้ภาษาอังกฤษ แต่ผมก็ภูมิใจ ณ ตอนนี้ที่ผมทำให้เมืองไทยประหยัดงบประมาณในการพัฒนาบุคลากรไปได้บ้าง แต่ก็ไม่แน่ว่าหากผมจบไม่ทันสามปี ก็คงต้องหาทางต่อไป แต่ยังไงมาแล้วต้องทำให้ถึงที่สุดครับ ^^

ชีวิตของผมคงพอจะเป็นแนวให้กับคนที่มีครอบครัวแล้ว อยากเรียนต่อ ในต่างประเทศในยุคปัจจุบัน ผมอยู่ที่นี่ต้องประหยัดอย่างมาก อย่าไปเชื่อนะครับว่า คนได้ทุนมง รวย และมีเงินเก็บทุกคน ถ้าเป็นเมื่อสิบปีก่อน สำหรับคนโสดไม่มีภาระน่ะใช่ อย่าถามนะครับว่าแต่งงานทำไม ส่งเสียทางบ้านทำไม(ไม่เคยเอาเงินมงส่งนะครับ เดี๋ยวจะโดนมิใช่น้อย) จะโดนผมกระโดดถีบเอา อย่าถามนะครับว่า เกิดมาจนทำไม คนจนมีสิทธิ์ไหมครับ อายุก็ไม่น้อยแล้วและมนุษย์ก็คือมนุษย์ หลีกหนีกฎธรรมชาติไปไม่ได้ ผมก็มนุษย์คนนึง ภรรยาผมอยู่ที่นี่ก็ประหยัด ทำอาหารกินกันเกือบทุกมื้อเพื่อเก็บเงินไปเดินทางดูบ้านเมืองเค้าบ้าง ผมและภรรยาเป็นนักเรียนรู้ ผมไม่ใช่เด็กจบใหม่ ที่ไม่มีภาระที่ต้องรับผิดชอบนอกจากตัวของพวกเขาเอง ผมชื่นชมเด็กเหล่านั้นที่จะเป็นกำลังสำคัญของบ้านเมืองเรา  คำว่าประหยัด อดทน บากบั่น มุ่งมั่น เหมาะกับตัวผมมากที่สุด และผมก็ภูมิใจในสิ่งที่ผมกำลังเป็นอยู่ ถ้าไม่มีคำว่ายากจน ขัดสน ขาดแคลน ลำบาก ชีวิตก็คงไม่ดิ้นรนขวนขวายหาความรู้ส่วนหนึ่ง ชีวิตผมเหมือนกับพวกนักศึกษาประเทศเวียดนาม อินโด อินเดียที่มาเรียนที่นี่จริงๆ ที่ส่วนใหญ่จะมีครอบครัวมาด้วย ยกเว้นบ้านเรา เพราะบ้านเราเป็นเด็กจบใหม่ที่เรียนดี อาจเพราะบ้านเราพัฒนาไปอีกขั้นแล้ว แต่เฉพาะในเมืองหลวงนะครับ ความห่างมากขึ้นไปเรื่อยๆ เด็กๆอาจไม่เข้าใจ แต่ลองไปบ้านนอกใช้ชีวิตอยู่ที่นั่นสักปีสิครับ จะรู้ว่าคุณคือคนส่วนน้อยของประเทศ หมายถึงคนที่ได้ทุนมานะ

ลืมเล่าไปว่า ทุนรัฐบาลญี่ปุ่นนี่ไม่ครอบคลุมค่าอื่นๆนะ ให้แต่ค่ารายเดือน ค่าเครืองบินของตัวนักศึกษาเท่านั้น ไม่ครอบคลุมครอบครัวหรือผู้ติดตาม ฉะนั้นต้องประหยัดนะครับ เพราะที่นี่ญี่ปุ่น เราต้องซื้อของกินของใช้ ย้ายหอทีนึงต้องเสียหลายแสนเยนเลย พอครบหนึ่งปีจะต้องออกจากหอมหาลัยเพื่อให้รุ่นน้องที่มาใหม่มาอยู่แทน ฉนั้นจะต้องหาหอพักใหม่ อุปกรณ์ดำรงชีวิตที่เคยใช้ของหอพักมหาลัย ก็ต้องซื้อใหม่หมด เราต้องจ่ายค่ามัดจำ ค่าเงินกินเปล่า(อันนี้เป็นวัฒนธรรมญี่ปุ่นโบราณ เค้าบอกเหมือนว่าเป็นเงินค่าแป๊ะเจี๊ยอะไรประมาณนั้น) ค่าเอเยนซี่ที่หาหอพักให้เราอีก ค่าขนย้าย ค่าที่นอน ผ้าห่ม เครื่องใช้ไฟฟ้า ตู้เย็น เครื่องซักผ้า ซื้อเองหมด แต่มือสองนะครับ หรือไปตบของรุ่นพี่มาถ้ามีคนรู้จัก ผมก็ไปตบมาเหมือนกัน แต่เป็นของชิ้นเล็กๆ เพราะถ้ารุ่นพี่เค้าเอาไปทิ้ง เค้าต้องเสียค่าทิ้งด้วยนะ เค้าเลยเต็มใจให้รุ่นน้องเต็มที่

นี่แหละ การบ่นของผม แต่จะสู้ต่อครับ เพื่อความรู้ที่ไม่มีในเมืองไทย ^^


กระทู้เรื่องทุนรบ.ญี่ปุ่น หลายมุมมองในการลดทุน 


เรียนภาษาที่สามของนักศึกษามหาลัยเกียวโต


ปัจจุบันโลกไร้พรมแดนได้ทำให้ประเทศที่อยู่คนละทวีปขยับเข้ามาใกล้กันมากขึ้น การติดต่อง่ายสะดวกมากขึ้น มีโทรศัพท์ราคาถูกด้วยเทคโนโลยีที่ทันสมัย ผมใช้มันประจำ voip อินเตอร์เนตทำให้เข้าถึงความรู้ในเชิงปริมาณมากขึ้น หากภาษายังไม่แตกฉาน และตรรกะไม่เพียงพอในการกรองข้อมูลข่าวสาร



ภาษาเป็นสิ่งสำคัญในการติดต่อสื่อสาร การต่อยอดความรู้ ภาษาอังกฤษใช้กันอย่างแพร่หลายในโลกปัจจุบัน ตำราแหล่งความรู้ เราสามารถหาอ่านได้โดยใช้ภาษานี้ จะเรียนต่อในระดับสูงก็ต้องแตกฉานในภาษาอังกฤษ ถึงจะขยายความรู้ได้กว้างและลึก ทางมหาลัยเกียวโตที่ผมอยู่นั้น เค้าจะพยายามถ่อมตัวว่าไม่เก่งภาษาอังกฤษเลย ประเทศญี่ปุ่นด้อยภาษาอังกฤษมากๆ เค้าบอกกับผมตามวัฒนธรรมการถ่อมตัวของเค้า แต่จากประสบการณ์จริง พวกเราคนไทยต้องแยกให้ออกว่า ภาษาอังกฤษเพื่อการศึกษากับภาษาอังกฤษในการใช้ชีวิตประจำวัน ที่นี่ม.เกียวได ผมยอมรับว่าเก่งในทักษะอ่าน เชียน เป็นเลิศ ดูได้จากจำนวนเปเปอร์ที่ตีพิมพ์ มีมากกว่าจุฬา หรือ เชียงใหม่ มากกว่าเกือบยี่สิบเท่า การอ้างอิงก็มากกว่า ไม่เชื่อลองดู Scopus ได้ ไม่ว่าเปเปอร์เหล่านั้นจะได้มาอย่างไร อาจด้วยการผ่านการกรองโดยบริษัทตรวจงานภาษาอังกฤษก่อนส่งตีพิมพ์ อย่างไรก็แล้วแต่ ที่นี่ทำให้เห็นว่า เค้ามองภาษาอังกฤษคือเครืองมือในการหาความรู้ ขยายองค์ความรู้เผยแพร่ความรู้

ที่สำคัญผมเพิ่งมารู้ว่าภาษาที่สามของญี่ปุ่น เค้าให้ความสำคัญกันมานานมากแล้ว เพราะอาจารย์โปรผมก็เรียนภาษาฝรั่งเศสเป็นภาษาที่สาม ตอนเค้าเรียนอยู่ป.ตรี ก็เมื่อสามสิบปีที่แล้ว ทั้งที่ภาษาอังกฤษนี่ระดับบรรณาธิการวารสารเลยครับ ผมกล้าพูด เพราะขนาดผมผ่านโทเฟลมาแล้ว ผมเทียบไม่ได้กับอาจารย์ผมแม้แต่นิด ส่วนภาษาฝรั่งเศส อาจารย์ผมก็พูดได้เค้าบอกนะ แต่ถ้าคนญี่ปุ่นบอกว่าพอได้ แสดงว่าต้องได้จริงๆ เพราะวัฒนธรรมการถ่อมตัวนี่แหละ ทำให้เราต้องคูณความจริงเข้าไป ไม่ใช่หารเหมือนบ้านเรา
เด็กในแลปพูดว่า ทางม.เกียวโตจะกำหนดให้เรียนภาษาที่สามอย่างน้อยสองวิชา เด็กส่วนใหญ่จะเลือกเรียน ไม่เยอรมัน ก็ฝรั่งเศส หรือสเปน ทำให้พอมีพื้นฐาน อาจจะยังใช้ไม่ได้จริง แต่พอไปอาศัยอยู่ประเทศเหล่านี้แล้ว เค้าจะประหยัดเวลาในการเรียนรู้ไปได้มาก หรือถ้าแก่ตัวลงมา อาจจะกลับมาสนใจศึกษาเพิ่มเติมได้อีก เพราะผมเห็นคนแก่ที่นี่สนใจเรียนภาษาต่างประเทศด้วยแหละ สุดยอดครับ

บ้านเราต้องตื่นตัว และจริงจังกับภาษาอังกฤษในเชิงคุณภาพให้มากๆก่อน จะได้ไปกวาดต้อนความรู้ระดับสากลได้ เหมือนที่ญี่ปุ่นเคยทำตอนสมัยเอโดะ เมื่อเกือบร้อยปีที่ผ่านมา ทำให้ฐานความรู้ของญี่ปุ่นแน่นมาก ตำราต่างประเทศถูกแปลเป็นภาษาญี่ปุ่นหมด ทุกสาขา คอมพิวเตอร์ ฟิสิกส์ คณิต ชีว เคมี หลายๆอย่าง สามารถหาอ่านได้เป็นภาษาญี่ปุ่นหากลองเข้าไปในร้านหนังสือที่นี่จะรู้ดี ว่าหนังสือหลากหลายมาก และลึกมาก แต่เสียดายที่ผมอ่านคันจิไม่ออก ^^'