วันศุกร์ที่ 30 มีนาคม พ.ศ. 2555

กว่าจะมาเป็นสมาชิกห้องแลป

พักเที่ยงคุยกะเด็กป.โท ว่าคณะวิทยาศาสตร์ ม.เกียวโตนี่ น่าจะมีอยู่หลายห้องแลป แล้วมันก็น่าจะมีห้องแลปที่ฮอตฮิตติดอันดับ มีคนแย่งกันไปอยู่ แล้วสงสัยว่าเค้ามีขั้นตอนในการเลือกยังไง หรือเงื่อนไขอะไรในการรับเด็ก

เด็กป.โทตอบว่า ก็มีวิธีที่แตกต่างกันไปแล้วแต่ เซนเซ หรือโปเฟสเซอร์จะกำหนด เช่น จับสลาก เป่ายิ้งชุ่ม อะไรอย่างงี้ เพราะที่แลปเรา เค้าใช้วิธีเป่ายิ้งชุ่ม แล้วใครชนะก็ได้อยู่

เคยถามเซนเซครั้งหนึ่งว่าอาจารย์จะเข้าแลปตอนป.ตรี ทำไง อาจารย์บอก เค้าไม่ได้แลปที่เค้าอยากเรียนคือ อุตุนิยมวิทยา เพราะจับสลากไม่ได้ เลยต้องไปอยู่แลป จีออเดซี คือ สำรวจรังวัดสัณฐานของโลกแทน เค้าก็เสียใจ แต่ก็กฏต้องเป็นกฎ แต่โทเอก เลยเลือกเรียนและสอบเข้าแลปอุตุนิยมวิทยาที่โตเกียวแทน ย้ายจากเกียวโตมาแบบช้ำใจนิดๆ อาจารย์บอกผมว่า สมัยก่อนรับป.เอกปีละคน แล้วแลปทางด้านนี้มีมหาลัยละแค่หนึ่งแลป การแข่งขันสูงมากๆ ภูมิใจครับ อาจารย์

กฏกติในการย้ายห้องแลป climate physics, kyoto university


อาทิตย์นี้เป็นอาทิตย์สุดท้ายของปีการศึกษา 2011 ของประเทศญี่ปุ่น และมหาลัยเกียวโตของผมก็เช่นกัน ปีงบประมาณ ปีการศึกษา ของญี่ปุ่นจะเริ่มที่เมษายน ซึ่งบ้านเราปีการศึกษาสำหรับมหาลัยจะเริ่มเดือนมิถุนายน แต่ปีงบประมาณจะเริ่มเดือนตุลาคม แล้วกฎขอแลป Climate physics ของผมนี้อาจารย์ซาโตมูระที่น่าเคารพและใจดีของผมตั้งกฎว่าจะให้เปลี่ยนห้องได้ ณ เดือนเมษายนของทุกปี   

โดยปีที่แล้วอาจารย์คิดไอเดียใหม่ได้ว่า จะรวมเอานักศึกษาป.เอกมานั่งห้องเดียวกัน จากเมื่อก่อนที่มีห้องแลปอยู่ 3 ห้อง โดยเด็กป.ตรี(ปี4) ป.โท ป.เอก และหลังป.เอกจะนั่งรวมกันหมด แต่พอปีนี้เด็กที่เคยนั่งห้องป.เอกด้วยกันกับผมที่มีป.เอกทั้งหมด5คน หลังป.เอกอีก1 เค้าก็ขอย้ายออกไปอีกห้องหนึ่งคน เพราะคงรำคาญไอ้เด็กป.เอกคนข้างๆผมไม่ได้ มันคุยมากเกิน วันๆไม่ทำไรเลย เพราะงานมันคือรันโมเดลภูมิอากาศ มันก็รอไปอีกสามสี่วันรู้ผล มันก็ไม่ทำไร จ้อทั้งวัน ก็เลยมีคนรำคาญ ส่วนป.เอกอีกคนก็จบแล้วได้ทุนJSPS ไปต่อที่ แคมบริดอังกฤษ 2 ปี ส่วนหลังป.เอกอีกคนก็ย้ายไปอีกห้อง เหลือป.เอกอยู่ห้องนี้ทั้งหมด 3คน

ก่อนย้ายออก เด็กที่ย้ายออก เค้าจะทำความสะอาดไม่ให้เหลือแม้แต่ฝุ่น ประมาณว่าห้ามมีร่องรอยว่าเคยอยู่ที่นี่มาก่อน เก็บกวาดซะยิ่งกว่าแม่บ้านอีก ระเบียบวินัยและความรับผิดชอบต่อสังคมเค้าเข้มข้นจริงๆ พอผมบอกว่า มันสะอาดแล้วนะ เค้าก็บอกยังไม่เป็นที่น่าพอใจ ต้องกวาดให้เกลี้ยง สุดๆครับคนประเทศนี้ ประเทศที่พัฒนาแล้วนี่คือ “คน” พัฒนาแล้วต่างหาก ไม่ใช่วัตถุนะครับ คนที่เจริญและพัฒนาแล้วไปอยู่ที่ใดก็ทำให้ที่นั้นเจริญครับ เค้ามีทั้งความขยัน อดทน มุ่งมั่นในการทำวิจัย ไม่ท้อถอยอะไรง่ายๆ กระหายความรู้ที่เกี่ยวข้องกับสิ่งที่เค้าสนใจอยู่ตลอด พื้นฐานความรู้ด้านการคำนวณและวิทยาศาสตร์ดีเลิศเพราะขยันมาตั้งแต่เด็ก ถ้าตัดสินใจทำอะไรก็ทำจริง ทำให้เก่งไปเลย ให้รู้แจ้ง “ตรัสรู้”ในงานของตัวเองไปเลย พยายามแก้โจทย์ปัญหาในงานบ่อยๆ เพราะเค้าขยัน เค้าก็เลยได้ลอง ได้เล่น ได้เจออะไรเยอะแยะไปหมด และคนพวกนี้ไม่กลัวที่จะเรียนรู้อะไรใหม่ๆ 

ประเทศเราต้องขันน็อตเรื่องคนให้ตึงกว่านี้ ความเป็นไท ของเราน่ะดี แต่ความไม่มีระเบียบที่เรียกกันจนติดปากว่า ทำอะไรตามใจคือไทยแท้นี่ ไม่ดี เพราะหากมันทำให้คนอื่นเดือดร้อน โดยคนทำไม่ได้คิดหรือตั้งใจ อันนี้ก็จะทำให้สังคมเลอะเทอะไปกันใหญ่ กลับมามองโลกกันต่อไปดีกว่า คนประเทศอื่นที่เคยใกล้เคียงกับเรา เค้ากำลังแซงหน้าเราไปแล้ว เราหลงภูมิใจกับความอุดมสมบูรณ์ของธรรมชาติบ้านเรามากเกินไป กฎระเบียบของประเทศหย่อนยาน ยาเสพติดก็ปล่อยให้มันมีอยู่ ไม่มีการเชือดไก่ให้ลิงดู (ผมหมายถึงเชือดจริงๆนะครับ) ปล่อยให้มันมาทำลายมันสมองของเยาวชนเราแบบเรื้อรัง อึดอัดครับ .. ผมก็ได้แต่ทำหน้าที่วิจัยของผมและกลับไปทำงานรับผิดชอบหน้าที่ของตัวเองให้ดีที่สุดเท่าที่คนคนนึงที่เกิดมาบนโลกใบเล็กนี้จะทำได้ ก็พอดี โชคดีประเทศไทย

วันจันทร์ที่ 26 มีนาคม พ.ศ. 2555

ญี่ปุ่นไม่เคยให้อะไรใครฟรีๆ มี give ก็ต้องมี take

ผมได้ทุนรัฐบาลญี่ปุ่นมาเรียนต่อ ทั้งที่มีโอกาสไปอังกฤษจากการได้รับใบตอบรับที่ Leeds ด้วยการแนะนำจากอาจารย์รุ่นพี่ซึ่งมหาลัยต้องจ่ายเงินค่าเรียนให้ผมหากผมได้ไปจริงๆ ซึ่งเป็นประเทศที่ผมอยากไปเพราะมันไม่น่าจะยากในการปรับตัวในการหาความรู้และใช้ชีวิต แต่ขณะนั้นทุนรัฐบาลญี่ปุ่นประกาศมาว่าผมได้ ผมได้ข่าวจากอาจารย์ที่แนะนำผมไปกับโปรเฟสเซอร์คนปัจจุบันของผมที่ญี่ปุ่นว่าผมได้แล้วนะ ผมไม่รู้ว่าผมจะดีใจดีหรือเปล่า

ผมได้ทุนฟรี รัฐบาลไทยไม่จำเป็นต้องออกสักบาทในการได้ด็อกเตอร์ทางด้านภูมิอากาศคนนึงจากญี่ปุ่น ผู้ไม่เคยเรียนภาษาญี่ปุ่นมาก่อนและไม่เคยคิดว่าจะมา ผมจำเป็นต้องรับทุนนี้ แม้จะไม่เกี่ยวกับแบล็กกราวด์ของผมมากนัก แต่เมื่อเป็นทุนฟรี เพื่อชาติ เพื่อบ้านเมืองจนๆของเรา เพื่อไม่ให้อาจารย์ที่แนะนำผมเสียเครดิต เพื่อปัจจัยที่ไม่เกี่ยวกับตัวผมมากนัก แล้วผมก็ตัดสินใจมา ผมมาทำงาน ทำการประมวลผลภาพเรดาห์ตรวจอากาศให้กับโปรเฟสเซอร์ ผมมาทำงานจริงๆ ผมเข้าไปทำงานในแลปเก้าโมงเช้าออกสามทุ่มเป็นปรกติ กลับมาที่บ้านผมก็ยังต้องทำหากมีงานที่ยังติดค้าง เสาร์อาทิตย์ก็ต้องทำ ถ้าผมทำสำเร็จตามวัตถุประสงค์ของเค้า ผมก็จะได้ปริญญากลับไปเป็นของขวัญ ที่ผมจำเป็นต้องเอามันกลับไป

ผมพยายามเรียนรู้ในสิ่งที่ผมไม่เคยเรียนมา ผมเรียนเขียนโปรแกรมด้วยภาษาที่ผมไม่เคยรู้หลายภาษา ผมใช้ลีนุกซ์ ผมเขียนโปรแกรมสถิติเอง ผมเขียนสคริปท์เพื่อช่วยการประมวลผม ผมพยายามเลียนแบบในสิ่งที่นักวิจัยด้านนี้ควรจะเป็น เค้าทำอะไรได้ ผมก็ต้องทำได้ ผมลองผิดลองถูกมาทุกอย่างเพื่อหาความจริงบางอย่างที่ไม่มีใครเคยรู้กับข้อมูลเรดาห์ตรวจอากาศเมืองไทย(ให้ตายเถอะ เชื่อผม) ผมมีความขยัน ความบ้าดีเดือด มุ่งมั่นและจดจ่อ ผมอยากรู้อะไรผมต้องทำให้ได้ ผมไม่เก่ง ไม่ฉลาด แต่ไม่ได้โง่ ผมคิดว่าความขยันและความบ้าดีเดือดของผมจะช่วยให้ผมได้มันกลับไป เลือดนักมวยที่ไม่เคยได้ขึ้นชกและเลือดนักสู้ในตัวผมที่ได้มาจากพ่อ มันจะได้ช่วยผมได้ ผมเชื่อเช่นนั้น


ชุดนักศึกษากับอิสระทางด้านความคิด ??!@##!!!

ทำไมเราต้องใส่ชุดนักศึกษา ขณะที่เรียนอยู่ในระดับปริญญาตรี? ผมเคยถามตัวเองตอนเรียนอยู่ป.ตรีปีหนึ่ง หลังผ่านการรับน้องหรือผ่านปีหนึ่งไป ทุกคนสามารถแต่งตัวได้ค่อนข้างฟรี บางคนใส่กางเกงยีนส์ บางคนเอาเสื้อออกข้างนอก รองเท้านิสิตนักศึกษา ก็เปลี่ยนไปจากถูกระเบียบ ไปเป็นแฟชั่นแล้วแต่ถนัด ผ้าใบ หรือ รองเท้าแตะก็มีให้เห็น

ผมเคยถามอาจารย์ว่า ในวันข้างหน้ามหาลัยบ้านเราจะยกเลิกการใส่ชุดนักศึกษาไหมครับ ท่านอาจารย์คนนั้นตอบผมว่า ให้มันใส่กันอย่างนี้แหละ เพราะดูแล้วเป็นระเบียบดี ดูแล้วรู้เลยว่าเป็นนิสิตนักศึกษาระดับมหาลัย  และเป็นชุดพระราชทาน ผมก็ได้แต่คิดในใจว่า ทุกวันนี้ มันเป็นระเบียบไหมล่ะ ทุกคนพยายามจะมีพื้นที่ทางเสรีภาพบนพื้นฐานประชาธิปไตยที่ไม่ทำให้ใครเดือดร้อน (แต่อาจจะสร้างความรำคาญใจสำหรับอาจารย์ที่รับไม่ค่อยได้เป็นอย่างมาก)  กฎระเบียบที่อาจจะเหมาะกับเมื่อยี่สิบสามสิบปีก่อน

เด็กผู้ชายไว้ผมยาว มีหนวดเครารุงรัง เสื้อออกนอกกางเกง สวมกางเกงยีนส์ มีแต่เพียงเสื้อสีขาวที่ดูแล้วบ่งบอกว่า น่าจะยังเรียนอยู่ในมหาลัยใดสักแห่ง  ส่วนเด็กผู้หญิงใส่กระโปรงสั้นมากๆ เสื้อรัดรูปจนกลมกลืนเป็นเนื้อเดียวกับผิวกาย ใส่เข็มขัดหลวมๆ ห้อยลงมาตรงท้องน้อย นี่หรือชุดนักศึกษาที่อยากจะให้เป็นกัน นี่หรือคือความเป็นระเบียบ

ถามว่าชุดนักศึกษา มันทำให้เด็กๆเป็นผู้มีระเบียบวินัยหรือ มันก็อาจจะใช่สำหรับเด็กปีหนึ่ง เพราะต้องซักชุด รีดชุดเอง บางคนมีสองชุด (ผมนี่แหละเป็นอย่างนั้นสมัยเรียน) แล้วจะทำไงครับ ต้องขยันซักผ้า นี่คือระเบียบวินัย วันใดที่ฝนตกผมแย่แน่เลย บางทีแอบเอากางเกงตัวเก่ามาใส่ แต่ถ้าปีสูงๆไป ไม่เห็นว่าจะต้องไปทำมันเลย แต่ระเบียบวินัยผมก็ว่าผมก็ยังมีนะ บางทีอาจมากไปพอที่จะเรียนจบสามปีด้วยซ้ำ ถ้าหากว่าต้องใส่ ณ เวลาที่เป็นพิธีการ ก็เห็นด้วยเป็นอย่างยิ่ง เช่น วันไหว้ครู

บ้านอื่นเมืองอื่น ในประเทศที่พัฒนาแล้ว เค้าไม่มาใส่ใจเรื่องทางกายภาพแล้ว เค้าสนใจเรื่องประสิทธิภาพการเรียน การศึกษาของเด็กมากว่า อิสระภาพทางความคิดของเด็กที่นอกเหนือจากกายภาพนั้นสำคัญมาก อย่าบอกผมนะว่าใส่ชุดนักศึกษา เพื่อฝึกระเบียบ งั้นสมัครไปเป็นทหารดูจะตรงวัตถุประสงค์มากกว่า

เรื่องเสื้อผ้าไม่สำคัญ แต่สำคัญที่อิสระภาพทางการเรียนรู้ อิสระภาพทางความคิด ความรับผิดชอบ ใส่ใจต่อหน้าที่ที่กำลังเป็นอยู่ ผมว่าสำคัญ ผมมีความเชื่อว่าเด็กที่เรียนระดับมหาลัยนั้นต้องการอิสระที่ต้องมีกรอบบางๆไว้บ้าง ผมไม่เชื่อว่าชุดนักศึกษานั้นทำให้สังคมไทยมีระเบียบ เพราะปัจจุบันคือหลักฐานว่ามันไม่ใช่

ขออภัยหากบทความนี้กวนใจใครๆ หลายคน ^^

รับปริญญาเด็กในแลป climate physics

วันนี้รับปริญญาเด็กเกียวได kyoto daikaku หรือ kyoto university รอบปรกติ มีเด็กในแลปผมรับด้วยในปีนี้ เด็กผู้หญิงสามารถแต่งชุดกิโมโน หรือ ใส่สูทก็ได้ ผู้ชายก็เช่นกัน การรับปริญญาก็ง่ายๆ ไม่มีพิธีรีตองอะไรให้ยุ่งยากเหมือนบ้านเรา ข้อแตกต่างที่สำคัญคือ นักศึกษาที่จะจบในปีการศึกษานั้นๆ ก็จะได้รับปริญญาไปเลยก่อนจบปีการศึกษาแต่ของบ้านเราจบกับรับปริญญาคนละปีการศึกษา

ที่นี่ไม่มีการมาเลี้ยงน้องให้หนักกระเป๋าและสร้างความลำบากให้กับคนที่จะจบ แต่ทางแลป นำโดยโปรเฟสเซอร์จะพากันไปเลี้ยงและแสดงความยินดี โดยทุกคนช่วยกันออกลดหลั่นกันไปตามระดับ อาจารย์จ่ายเยอะหน่อย ป.เอก ป.โท และป.ตรี ก็ต้องช่วยกันออก

บ้านเรานี่ ต้องมาซ้อมรับปริญญาอย่างน้อยสองวัน หลายคนต้องมาเช่าหอพักเพราะไม่ได้มีภูมิลำเนาอยู่ ไหนจะต้องกินเลี้ยงกับเพื่อน เลี้ยงน้อง หลายเผ่าพันธุ์ มันก็ดีนะ ช่วยสานสัมพันธ์พี่น้อง แต่เงินละครับ เงินนี่เอามาจากไหนกันหรือ ขอบุพการี หรือว่าหามาจ่ายเอง ค่าชุดครุย ค่าถ่ายรูป ค่าเดินทาง ค่าที่พัก ค่าถ่ายรูป ค่านู้นนี่ เยอะไปหมด ใครได้ ใครเสียหรือครับ รู้นะครับว่ามันคือความภูมิใจ บางคนกล่าวว่าเป็นโอกาสเดียวที่จะได้รับจากพระองค์ท่าน นี่คือแรงจูงใจส่วนหนึ่งให้ช่วยสำเร็จการศึกษา ใช่ครับ แต่นั่นมันเมื่อยี่สิบ สามสิบปีมาแล้ว ตอนนี้ทำไม แรงจูงใจจะมาจากด้านอื่นไม่ได้ละ เช่น อยากเรียนจบเพราะจะได้ศึกษาต่อในระดับสูง อยากเรียนจบเพราะอยากออกสู่โลกกว้าง อยากเรียนจบเพราะคนอื่นก็จบ

ที่ผมเขียนนี่ไม่ใช่ กระแดะว่ามาเรียนญี่ปุ่น ถึงได้เขียนนะครับ แต่ผมก็เคยเห็นที่เยอรมันนะครับ ตอนผมรับปริญญาโทที่เยอรมัน ก็จบแล้วก็รับเลย คนมอบก็คืออธิการ ง่ายๆ แต่ซึ้งและภูมิใจ กับเพื่อนๆน้องๆ อย่างเรียบง่าย แต่ยิ่งใหญ่ เพราะกว่าจะผ่านมาถึงวันที่ได้รับ มันเป็นความทรงจำยิ่งกว่าวันที่รับปริญญา ผมไม่ต้องการชื่นชมกับอะไรแค่วันที่เราทำสำเร็จ แต่ผมอยากจะชื่นชมกับสิ่งที่ผมเคยได้ประสบ เคยผ่านมันมา กว่าจะได้ความรู้เหล่านั้นมา ผ่านการฝึกฝน ผ่านการคิด การลองผิดลองถูก นั่นต่างหากคือสิ่งที่น่าชื่นชมและจดจำ

[ INT ] เพลง : คนดี By ROOM 39


มอบให้ภรรยาผู้น่ารัก ^^

วันเสาร์ที่ 1 ตุลาคม พ.ศ. 2554

มองได้หลายมุมกับการใช้ทรัพยากรมนุษย์แบบญี่ปุ่น

มองได้หลายมุมกับการใช้ทรัพยากรมนุษย์แบบญี่ปุ่น 


ศาสตราจารย์ Hayashi ผู้เชี่ยวชาญเรื่อง Heavy rainfall ของโลกอายุเกือบๆ 60


ทุกคนรู้ว่าญี่ปุ่นเป็นผู้นำแห่งเทคโนโลยี เป็นผู้นำแห่งนวัตกรรม ผู้นำความคิด สังคม วัฒนธรรมหลายเรื่อง อะไรที่จะประหยัดแรงงานคน อะไรที่จะทุ่นแรง ญี่ปุ่นจะทำ ไม่หายใจทิ้งไปในแต่ละวินาที เขามีความเชื่อว่าคนคนหนึ่งทำอะไรได้มากมาย ในเวลาอันจำกัด การช่วยเหลือพึ่งตนเองให้มากที่สุดคือสิ่งที่ญี่ปุ่นเป็นอยู่ ธรรมชาติอันโหดร้าย รุนแรง พายุ แผ่นดินไหว ทสึนามิ หนาว เย็น ร้อน มีหมด การเอาชนะธรรมชาติคือสิ่งที่ท้าทายของพวกเค้า และทำให้เป็นชาติที่ปรับตัวไวและดีที่สุดต่อการอยู่รอด

ผมได้มีโอกาสไปออกภาคสนามในรายวิชาของ GCOE กับ prof.Yoden และprof.Hayashi  เพื่อไปตรวจอากาศด้านอุตุนิยมวิทยา ไปฝึกใช้เครื่องมือวัดตัวแปรด้านอากาศ สิ่งที่ผมตกใจและไม่เคยเห็นเลยในเมืองไทยนั่นคือ เชื่อไหมว่าอาจารย์เป็นผู้ขับรถพานศ.ป.โท มีผมป.เอกคนเดียวเดินทางนั่งรถมินิแวนไป Shirahama, Wakayama prefecture ท่านเป็นถึงศาสตราจารย์ระดับโลก ต้องขับรถ 3 ชั่วโมงด้วยวัยเกือบ 60 ปีแต่ยังดูแข็งแรงเหมือนคนวัย 40 ถ้าเป็นบ้านเราจะมีคนขับรถประจำคณะพาไป คอยบริการเหมือนเป็นทาสรับใช้ แต่ท่านต้องทำเอง ตั้งแต่ไปเช่ารถเอง ถือของอุปกรณ์ตรวจอากาศ Ultrasonic ตัวละ 3 ล้านเยน อุปกรณ์เชื่อมต่ออิเล็กทรอนิกส์ทุกอย่างทำเองหมด พอไปถึงที่ก็เตรียมอาหารให้ด้วย ไม่มีเจ้าหน้าที่มารับเทคแคร์เหมือนเมืองไทย ทุกอย่างโปรจัดการเองหมด จบในคนๆเดียว แม้แต่การจัดเก้าอี้ให้เข้าสู่สภาพปกติหลังการอบรม แกก็เป็นคนจัดเอง prof.Yoden คนนี้ท่านเป็นหัวหน้าภาค Atmospheric science ที่ Kyoto university สามารถชี้เป็นชี้ตายคนเรียนป.โทและป.เอกให้จบ หรือไม่จบได้เลย ท่านยังต้องมาจัดเก้าอี้ ต่อโปรเจกเตอร์เอง แล้วอาจารย์บ้านเราล่ะ บางท่านคอยจะแต่บนหอคอย รอให้เจ้าหน้าที่ประเคน มันจะเกินไปแล้วนะผมว่า  ถ้าลองเปลี่ยนมาทำทุกอย่างเอง พึ่งตัวเองให้มากที่สุด แล้วเมื่อเด็กน.ศ.เห็น เค้าก็จะทำตาม ไม่ต้องบอกให้น.ศ.มาเคารพหรอก ถ้าผู้ใหญ่ทำตัวเป็นแบบอย่างที่ดี น.ศ.ก็จะทำตามเอาเยี่ยงเอาอย่าง เดี๋ยวสังคมก็ดีตามเอง อาจารย์ที่นี่จะเป็นกันเองกับลูกศิษย์มากๆ ตกเย็นมาโปรเฟสเซอร์ทั้งหลายไปร่วมออนเซ็นด้วยกันกับเด็กป.โทและเอก มีการสังสรรค์คุยกันทุกคืนด้วยสาเก แต่ไม่ถึงกับเมามายเพียงแต่เป็นวัฒนธรรมของการทำความรู้จักกันให้มากขึ้น เพราะนักศึกษาทุกคนโตๆกันแล้ว มีความรับผิดชอบสูงเป็นที่ยอมรับไม่งั้นไม่สามารถเข้า  Kyoto university ได้แน่ เพราะที่นี่คืออันดับที่ 24 ของโลก อันดับที่ 2 ของญี่ปุ่น รองจาก Tokyo University ซึ่งอันนั้นเค้าติดอันดับโลกใกล้เคียงกัน แต่ในญี่ปุ่นนั้นมีสองมหาลัยนี่แหละที่เป็นที่หมายตาของนักเรียนทั่วประเทศว่าต้องสอบเข้าให้ได้ ถ้าได้ก็เท่ห์ระเบิด เป็นเกียรติต่อวงตระกูล มีโอกาศได้งานดีๆ
สถานีตรวจอากาศที่ shionomisaki เตรียมปล่อยบอลลูน
ตอนเช้าของวันที่สามของการออกสนาม พวกผมต้องไปดูสถานีตรวจอากาศ อัตโนมัติที่มีการปล่อยบอลลูนเองตามเวลา 8.30 และ 16.30 อาจารย์บอกว่า แรงงานคนมันแพง พวกเราต้องหาทางคิดในการประหยัดแรงงานให้มากที่สุด แต่ก็ยังจ้างพนักงานไว้ 1 คนเพื่อทำหน้าที่บำรุงรักษาเครื่อง เปิดปิดประตู ว่าง่ายๆ ทำทุกอย่างในสถานีอัตโนมัตินี้ ดูเอาสิว่าชีวิตอัตโนมัติของญี่ปุ่นมันแทรกซึมไปทุกๆงาน ทุกแห่ง ถ้าอะไรที่จะประหยัดได้ ทุ่นเวลาได้ ก็คิดมันขึ้นสิ จะไปเสียเวลาใช้แรงงานคนไปทำไม แค่เสียเวลาคิด วิจัย สักหน่อย แต่ใช้ไปได้นานประยัดทรัพยากรหลายอย่าง

แถมอีกนิด จะสังเกตได้ว่าเวลาไปกินอาหารตามร้านอาหารทั่วไปของญี่ปุ่น จะมีพนักงานน้อยมาก บางร้านขายราเมงตู้หยอดเหรียญ(ร้านหน้ามหาลัยเกียวโตของผมเอง) มีคนทำงานแค่คนเดียว เป็นเด็กหนุ่มญี่ปุ่น อายุไม่น่าจะเกิน 25 ผมเห็นเค้าทำหน้าที่ตั้งแต่ รับแขก เสริฟน้ำ ลวกเส้นราเมง ปรุงราเมง ล้างจาน เก็บกวาดร้าน เช็ดโต๊ะ เรียกว่าทำหมดเลย ค่าแรงที่นี่มันแพง คนคนเดียวต้องทำหลายอย่าง ทำให้เป็นทุกงาน นี่คือระบบญี่ปุ่น ในบริษัทก็เหมือนกัน ถ้าทำงานกับญี่ปุ่นเค้าจะสอนทุกงาน เวียนกันไปจนชำนาญทุกเรื่อง นี่แหละคือญี่ปุ่น ผมว่าดีนะไม่เปลืองคน ไม่เหมือนหลายหน่วยงานที่เมืองไทย คนหนึ่งรู้แค่งานเดียว ไม่ชำนาญด้วย เวลาจะทำงานต้องยกกันไปเป็นขโยง ก็ไม่มั่นใจนี่ เพราะเราไม่มีระบบที่ดี แม้แต่มหาลัยผมก็ตาม ใช้เจ้าหน้าที่หรือแม้แต่อาจารย์เปลืองกันมากเกิน ผมเห็นว่าอย่างนี้นะ อย่าบอกว่าวัฒนธรรมต่างกันนะ ใช่ แต่สิ่งที่ดีเราก็ควรทำตามมิใช่หรือครับ